Silik bir iz

Eren bilgisayarın başında bir süre daha bekledi. Fotoğrafın yeniden ortaya çıkmasını umuyordu ama ekranda yalnızca açık dosyalar duruyordu. Az önce gördüklerinden emin olmak istiyordu. Annesinin yüzünü yanlış hatırlamış olamazdı. Fotoğraf kısa bir an görünmüş olsa da onu tanımıştı.Telefonunu eline alıp Mert'i aradı.Müsait misin?" diye sordu, Mert telefonu açınca.Ne oldu? Sesin tuhaf geliyor."Bilgisayarda bir fotoğraf gördüm annem vardı"Mert birkaç saniye sustu.
" Nasıl yani? Eski fotoğraflarından biri mi?"
" Hayır. Daha önce hiç görmediğim bir fotoğraftı. Nereden açıldığını da anlamadım. Bir anda ekranda belirdi, sonra kayboldu." " Bilgisayara bir şey mi oldu?"
" Bilmiyorum. Ama bunun tesadüf olduğunu sanmıyorum."
Mert, birazdan yanına geleceğini söyledi. Eren telefonu kapattıktan sonra bilgisayarındaki son işlemleri kontrol etmeye başladı. Fotoğrafın hangi dosyadan açılmış olabileceğini bulmaya çalıştı ancak herhangi bir iz göremedi.
Bir süre sonra kapı açıldı ve Mert elinde kahveler ile içeri girdi. Mert, Eren'le yaşıt sayılabilecek, uzun boylu ve geniş omuzlu bir adamdı. Koyu kahverengi saçlarını genellikle gelişigüzel tarardı. Keskin yüz hatları ve dikkatli bakışları, onu ilk kez gören birine biraz sert gösterebilirdi. Oysa Eren, onun bu görüntüsünün ardındaki insanı yıllardır tanıyordu. Mert'in yüzünde çoğu zaman hafif bir gülümseme olurdu; fakat ciddileştiğinde gözlerindeki ifade hemen değişirdi. İnsanları dikkatle dinler, kolay kolay konuşmazdı. Konuştuğunda ise ne söyleyeceğini bilirdi.
Eren'le aralarındaki bağ, sıradan bir iş arkadaşlığından çok daha eskiye dayanıyordu. Birbirlerinin her düşüncesini bilmiyorlardı belki ama zor zamanlarda yan yana durmayı öğrenmişlerdi. Mert, Eren'in sustuğu zamanlarda bile kafasının içinde bir şeylerle uğraştığını anlayan nadir insanlardandı.
Elinde iki kahveyle masaya yaklaştı. Birini Eren'in önüne bıraktıktan sonra arkadaşının yüzüne baktı. Ve konuştu
Anlat bakalım," dedi sandalyesini çekerek.
Eren gördüğü fotoğrafı tarif etti. Eski bir evin önünde üç kişi vardı. Annesini tanımıştı ama diğer iki kişinin kim olduğunu seçememişti. Mert bilgisayarı inceleledi.
Üzerinde numaradan başka bir şey yok gibi. Ve aramaya başladı. Dosyaların arasında aradı, geçmiş kayıtlarını kontrol etti. Sonunda başını iki yana salladı.Burada fotoğrafın açıldığına dair bir kayıt görünmüyor.
Eren kollarını göğsünde birleştirdi.Yani hiçbir iz yok mu?"
"Şimdilik yok."Eren cevap vermedi. Masanın üzerindeki 17 numaralı anahtara baktı. Sonra aklına bir şey geldi.Depoda bulduğum anahtarı araştırmamız gerekiyor.Mert anahtarı eline aldı ve dikkatlice inceledi.Üzerinde numaradan başka bir şey yok gibi.Ben de öyle düşündüm. Ama belki eski bir binaya ya da arşivdeki bir dolaba aittir.Mert anahtarı masaya bıraktı.Öyleyse önce nereden geldiğini bulalım. Depoyla ilgili eski kayıtları inceleyebiliriz.Eren başını salladı. En azından artık ne yapacağını biliyordu. Önce depoyla ilgili belgeleri araştıracak, sonra anahtarın açabileceği yerleri bulmaya çalışacaktı.Ancak bilgisayarındaki o fotoğrafı unutamıyordu.Annesinin yüzü gözlerinin önüne geldikçe çocukluğundan kalan anılar da canlanıyordu. Yıllardır cevap bulamadığı soruların yeniden karşısına çıkması onu huzursuz ediyordu. Yine de bu kez geri adım atmaya niyeti yoktu.Eren anahtarı cebine koydu ve ayağa kalktı.
Arşive gidiyoruz, dedi.Mert şaşkınlıkla ona baktı.Şimdi mi?Eren kapıya yöneldi. Şimdi. İkisi odadan çıkarken Eren'in bilgisayar ekranı bir kez daha aydınlandı. Açık olmayan bir ekranda tek bir satır belirdi.
BAZI FOTOĞRAFLARIN ARKASINDA, GÖRMEK İSTEMEDİĞİN GERÇEKLER VARDIR.
Birkaç saniye sonra ekran yeniden karardı.Bu kez Eren görmemişti.