Geçmişin İzleri

Eren yürümeye devam etti. Yağmur yüzüne vuruyor, ayakkabıları ıslak kaldırımda ses çıkarıyordu. Bir an durup cebindeki anahtarı çıkardı. Sokak lambasının altında üzerindeki 17 numarasına baktı. Sonra anahtarı yeniden cebine koydu.Ne anlama geldiğini bilmiyordu. Ama öğrenmeden de rahat edemeyecekti.Polis merkezine vardığında hava hâlâ karanlıktı. İçeri girip doğrudan odasına geçti. Montunu sandalyesine astı, bilgisayarını açtı. Önce depoyla ilgili kayıtlara baktı. Belki binanın eski sahibini bulabilirdi. Fakat yaptığı aramalar bir sonuç vermedi.Bir süre sonra sandalyesine yaslandı ve gözlerini kapattı. Aklına yine çocukluğu geldi.Dokuz yaşındaydı. O geceyi hâlâ bütün ayrıntılarıyla hatırlamıyordu. Hatırladığı şeyler birbirine karışıyordu; yağmur, insanların telaşlı sesleri ve annesiyle babasının artık yanında olmayacağını öğrendiği an… o zamanlar kimse ona olanları doğru düzgün anlatmamıştı. Büyüdükçe sorular sormuş, cevap bulmaya çalışmıştı. Ama her defasında bir yerde durmuştu. Bir süre sonra bu konuyu açmayı bırakmıştı. Yine de hiçbir zaman tamamen unutamamıştı.Şimdi, yıllar sonra, elindeki anahtar ona aynı soruları yeniden düşündürüyordu.Ya bütün bunların birbiriyle ilgisi varsa?Eren gözlerini açtı. Henüz ortada bir kanıt yoktu. Sadece şüpheleri vardı ve şüphelerle hareket edemezdi. Önce anahtarın neye ait olduğunu bulmalıydı.Bilgisayarında arama yaparken eski bir kayıt dikkatini çekti. Terk edilmiş deponun yıllar önceki mülkiyet bilgileri hâlâ sistemde bulunuyordu. Eren kaydı açtı. Birkaç isim ve tarih dışında pek bir şey yoktu. Yine de belgeyi kaydetti.Tam başka bir arama yapacakken telefonuna mesaj geldi.
Bilinmeyen bir numaraydı.
Aramaya devam et. Ama her öğrendiğin şeyin doğru olduğunu sanma.
Eren mesajı bir kaç kez okudu. Ardından numarayı aradı.Telefon kısa süre çaldıktan sonra kapandı.

"Harika," diye söylendi. "Bir de akıl veriyorlar."
Telefonu masaya bıraktı. Sinirlenmişti ama mesajı gönderen kişinin kim olduğunu bilmeden bir şey yapamazdı.Tekrar bilgisayarına döndü. Bu kez depoyla ilgili eski belgeleri araştırmaya karar verdi. Belki gözden kaçırdığı bir ayrıntı vardı.Eren çalışmaya devam ederken dışarıda sabah yavaş yavaş kendini gösteriyordu. Ancak onun için gece henüz bitmemişti.Çünkü artık elinde yalnızca cevabını bilmediği sorular yoktu. Bir de kendisini bu sorulara yönlendiren, kim olduğunu bilmediği biri vardı.Ve Eren, o kişinin neden kendisini seçtiğini öğrenmeden bu işin peşini bırakmayacaktı.Eren tam yeniden aramaya başlayacaktı ki bilgisayarında eski bir fotoğraf
açıldı. Fotoğrafın nereden geldiğini anlamadı; birkaç saniye önce böyle bir dosya görmemişti. Ekrana yaklaştığında nefesi kesilir gibi oldu. Fotoğrafta eski bir evin önünde duran üç kişi vardı. Görüntü bulanıktı ama ortadaki kadını tanımıştı. Annesiydi. Yanındaki adamın yüzü ise gölgede kalmıştı. Eren fotoğrafı büyütmeye çalıştı fakat ekran bir anda karardı. Yeniden açıldığında fotoğraf kaybolmuştu. Bir süre kıpırdamadan oturdu. Annesinin fotoğrafının burada ne işi vardı? Üstelik bu fotoğrafı daha önce hiç görmemişti. Telefonunu eline alıp Mert'i aramayı düşündü, sonra vazgeçti. Önce ne gördüğünden emin olmak istiyordu. Çekmeceden 17 numaralı anahtarı çıkardı ve masanın üzerine bıraktı. Artık bu anahtarın yalnızca depoyla ilgili olmadığını düşünüyordu. Belki de yıllardır cevap aradığı geçmişiyle bir bağlantısı vardı. Eren derin bir nefes aldı. Bu kez araştırmayı yarıda bırakmayacaktı.