3.Bölüm

“Cesur olmayan, gerçeği öğrenemez; cesur olan ise kaderini kendi elleriyle çizer.” -Abraham Lincoln

*************************************

“Davet olduğundan nasıl eminsiniz?” dedi Ceylin. Heykeli sehpanın ortasına bırakıp ayağa kalktım.Heykeli işaret ettim. “Heykel obsidiyenden yapılmış. İşlemesi zordur. Normal şartlarda yapılmaz.”Ceylin başını salladı. Daha çok kendisiyle konuşuyor gibiydi.“Demek oluyor ki bu heykel sizin için yapılmış. Peki kurt burada niye simgeliyor? Lider olduğunu mu kastediyor?” sorusuyla büyükbabamın küçükken bana anlattığı hikâyeyi hatırladım.“Korhan ailesinin eski bir hikâyesi var,” dedim. “Çok eskiden… atalarımızın neredeyse tamamen yok olduğu bir savaş.”Ceylin sessizleşti.“Hayatta kalan birkaç kişi kaçmak zorunda kalmış. Yaralı, yorgun… ve peşlerinde düşman askerleri varmış.”Heykele baktım.“Söylenene göre tam yakalanacakları anda karanlıktan bir kurt sürüsü çıkmış.”Ceylin hafifçe kaşlarını kaldırdı.“Onlara saldırmamışlar. Tam tersine… askerlerin izini dağıtmışlar. Onları dağların içine doğru götürmüşler.”Bir an durdum. Tüylerim diken diken oldu.“Günler sonra hayatta kalanlar bir vadiye ulaşmış. Orada yeniden toparlanmışlar. Soyumuzun oradan devam ettiği söylenir.”Ceylin fısıldadı.“Yani kurtlar onları kurtardı.”Başımı salladım.“Bu yüzden ailemizde kurt, bir hayvandan çok daha fazlasıdır. Bir rehberdir. Soyu yürütecek lider seçilir, aile de onu takip eder”Ceylin tekrar heykele baktı.“Peki bu heykel?”Derin bir nefes aldım.“İşte mesele de bu. Bu hikâyeyi bilen insan sayısı çok az.”Ceylin bana baktı.“Yani bunu gönderen kişi…?”“Bizi tanıyor.” Dedim sıkıntıyla.Ceylin’in kafası karışmıştı.“Peki kim olabilir?”‘Bilmem’ dercesine omzunu silktim.“Senin dışında benim çevremden bu hikâyeyi bilen biri yok. Gürkan’a bile anlatmadım.”Camın önüne ilerleyip dışarı baktım.“Amcam bu inanış yüzünden çocuğu yok diye reis seçilemedi.” Omzumun üstünden Ceylin’e baktım. “Yani o da kimseye bunu anlatmaz.”Ceylin oturduğu yerden kalkıp yanıma geldi.“O zaman bunu anlatan kişi babanız. Bu hikayeyi bahsettiğine göre çok güvendiği biri olmalı.”Ceylin’in söylediklerini başımla onayladım.“O kişiyi bulmalıyım.” Salondaki koli yığınına baktım. “Kayıp dosyaları bulmalıyım, babamın doktoruyla konuşmalıyım…”Bir anda üzerime bu kadar yük binilmesi beklediğim bir şey değildi. Omuzlarım çöktü.“Emin olmadan bir şey demek istemiyorum ama sanırım biri babamı öldürdü.”***********Ertesi gün alarmın sesiyle hızlıca yataktan çıktım. Bugün yapmam gereken çok fazla iş vardı.İlk olarak babamın doktoruyla görüşecektim. Dün Ceylin’e doktordan randevu aldırtmıştım. Eğer doktor bana ‘şüpheli görünüyor’ derse herkesten gizli mezarı açtırmalıydım.Hızlıca hazırlandım. Daha fazla vakit kaybetmeden arabaya bindim.Yolda giderken bundan sonrasında ne olacağını düşünüyordum.“Karanlığa hükmet, sürü sana uyum sağlar.”Notu tekrardan okudum. Bu kişi her kimse babamın işini yapmamı istiyordu.Yıllarca siyasetten uzak durmuş biri olarak bu benim için çok zordu.Ancak dün babamın defterinde bulduğum notlar bu işe girmekten başka bir çaremin olmadığını gösteriyordu.Hastaneye vardığımda arabayı park edip doktorun odasına ilerledim.Sekreter kaydımı yaptıktan sonra girebilmem için kapıyı açtı.Daha öncesinde babamla muayeneye geldiğim için doktorla tanışıyorduk.Doktor yerinden kalkıp yanıma geldi.“Hoş geldiniz Ülkü Hanım, buyurun şöyle geçelim.” Elini sıktıktan sonra gösterdiği yere gidip oturdum.“Nihat Bey, babam vefatından birkaç gün önce size muayene olmuş ve sonuçları gayet iyi çıkmış.”Doktor pür dikkat beni dinliyordu.“Buraya size ölüm şeklinin normal olup olmadığını sormak için geldim.” Stresten ellerim terlemişti. Belli etmeden avuçlarımı üstüme sildim.“Öncelikle başınız sağ olsun Ülkü Hanım. Sistemden sonuçları kontrol ettim dediğiniz gibi babanızın sağlığı yerindeydi.”Devam etmeden duraksadı.“Otopsi yapılmadan size yüzde yüz bir cevap vermem imkânsız. Sağlıklı, tedavi gören bir insanın kalp krizi geçirme olasılığı %4’lük düşük bir ihtimaldir.” Sabırsızlıkla sadede gelmesini bekliyordum.“Yani Nihat Bey?”Boğazını temizledi.“Yani Ülkü Hanım, Selahattin Bey’in ani kalp krizinden vefat etmesi çok düşük bir ihtimal. Bana ölümü şüpheli gözüküyor. Neden otopsi yapılmasını istemediniz?”Bu cevabı tahmin ediyordum ama birinden sesli bir şekilde duymak dağılmama sebep olmuştu.“Bilmiyorum ben kendimde değildim zaten. Amcam da kardeşinin deşilmesini istemedi.”Anladığını göstermek için başını salladı.“Anladım. Amcanızın istememesi çok normal bir davranış. Peki şimdi ne yapacaksınız?”“Otopsi için başvuru yapacağım ama bunu ne basın ne de amcamın bilmesini istiyorum.” Amcam konusunda açıklama gereği hissettim.“Amcam duyarsa çok üzülür. Üzülmesini istemiyorum.”Nihat Bey anlayışla başını salladı ve doldurmam için birkaç evrak verdi. Bu işi kendi avukatlarımla halletmem gerekecekti.Hastaneden çıktığımda bu sefer ofise gidecektim. Hem avukatlarla görüşmem gerekiyordu hem de sonraki adımımı planlamalıydım.Ofise vardığımda kapıda gördüğüm habercilerle duraksadım. Dün akşam amcam bu konu hakkında açıklama yapmıştı.Demek ki yeterli olmamış.Güneş gözlüğümü takıp arabadan indiğimde haberciler hızla üzerime gelmeye başlamışlardı.“Ülkü Hanım çıkan haberler hakkında ne düşüyorsunuz?”Korumalar yanıma gelip habercilerle arama mesafe açtığında olduğum yerde durdum. Kendimden emin olduğumda konuşmaya başladım.“Babamın adı üzerine çamur atmaya çalışanlar, bilsinler ki bu aile tarih boyunca asla pes etmedi, etmeyecek.
Söz konusu iddialar tamamen asılsızdır ve bunu ortaya atan herkes, gerçeğin karanlığında kendi yüzleşmesi gereken sorunlarla karşılaşacaktır.
Rıza Soylu gibi kişiler, güçlerini yalan ve iftira üzerine kurarlarsa; unutmasınlar ki masumiyetin gücü her zaman öfkenin önündedir.
Babamın mirasını lekelemeye çalışan herkes için bir uyarı olsun: Bu şehir gerçeği öğrenmeye hazır ve biz, susturulacak bir aile değiliz.”Söylediklerimle etrafta duyulan sesler daha da arttı. Haberciler soru soruyor adım atmama izin vermiyorlardı.Korumalara işaret edip yolu açmalarını istedim. Gereken konuşmayı yapmıştım ve daha fazla bir şey söylemeyecektim.En azından şimdilik.“Ülkü meleğim ben gereken açıklamayı yapmıştım. Sen neden Rıza Soyluyu kameralar karşısında tehdit ediyorsun? Suç bu farkında mısın?”Amcamın dedikleriyle gözümü devirdim.“Tehdit etmedim amcacım, uyardım sadece.” Alnımı kaşıdım. “Haberciler kapımda bekliyordu konuşmadan gitseydim şüphe uyandırırdı.”Amcamın telefonun arkasından verdiği sıkıntılı nefesi duymuştum. Bu yaptığım hoşuna gitmemişti. Pisliklere bulaşmamı istemiyordu.Ama yakın zamanda pisliğin ta kendisi olacağımdan da haberi yoktu.“Ben iyiliğin için söylüyorum meleğim. Canını sıkma diye.”Sandalyemi camdan tarafa döndürdüm. “Merak etme amcacığım sandığından daha güçlü bir bünyem var. Hem sen benim arkamda olduğun sürece bana hiçbir şey olmaz.”Gönlünü almak istemiştim. Arkasından iş çevirecek olmak, kendimi fazlasıyla suçlu hissettiriyordu.Kapımın tıklatılmasıyla bakışlarım kapıya yöneldi. Ceylin’le beraber avukatlar gelmişti.Amcama hoşça kal dedikten sonra telefonu kapatıp toplantı masasına ilerledim.Avukatlara durumu anlatmış, çok gizli bir şekilde yürütülmesi konusunda hatırlatmalar yapmıştım. Toplantı bittiğinde avukatlar odadan çıkarken Ceylin de bana kahve getirmişti.“Şimdi ne yapmayı planlıyorsunuz efendim?”Kahvemden küçük bir yudum aldım.“Parti binasına gideceğim Ahmet Bey’le konuşmam lazım.” Duraksadım. “Babamın yerine aday olacağım.”Ceylin içtiği suyu püskürttü. Hem çok şaşırmış hem de mahcup olmuştu.“Çok özür dilerim Ülkü Hanım.” Elinin tersiyle ağzını sildi. “Nasıl yani siyasete mi giriyorsunuz? Siz bundan nefret edersiniz.”Sakinliğimi korumaya özen gösterdim. Nefret ettiğimin farkındaydım ama herkes bunu yüzüme vurmak zorunda mıydı?“Biliyorum Ceylin ama mecburum. Babam bir şeylerin peşindeymiş ve…öldürülmüş. Otopsi sonucuna gerek yok. Dosyaları kayıp, anlamadığım notlar bırakmış…bu konunun arkasında çok daha büyük işler dönüyor.”Omuzlarımı dikleştirdim. “Bende onu bulacağım.”***********Ahmet Bey’in kapısının önünde bekliyordum. Söyleyeceklerimi son kez gözden geçirdim.Kararlı ve net olmalıydım. Reklam değerim dışında beni kabul etmesi pek olanak dahilinde değildi.İçimden ona kadar saydım ve kapıyı tıkladım. İçeriden gelen komutla kapıyı açtım.Kafasını kaldırma zahmetine girmeden konuştu. “Çok fazla zamanım yok, her kimsen hızlıca sadede gel.”Öncelikle böyle bir karşılaşma beklemiyordum. Kendisini daha nazik ve centilmen biri olarak tanıyordum.Demek ki çalışanlarına çok daha farklıydı.Dikkatini çekmek için yalandan bir iki kez öksürdüm. İstediğim gibi bakışlarını dosyadan bana yöneltince kaşları havalandı.“Ah Ülkü Hanım siz miydiniz? Buyurun gelin lütfen.”Ben koltuklardan birine oturduğumda Ahmet Bey de tam karşıma geçti.“Merhaba Ahmet Bey umarım bölmemişimdir sizi?” aslında çok umurumda olan bir şey değildi ama kibarlık yapmaya çalışıyordum.Elini ‘önemli değil’ dercesine salladı. “Yok hiç önemli değil. Bende yayın analizlerine bakıyordum.”İlgili gözükmeye çalıştım. “Sonuçlar nasıl?”Arkasına yaslandı ve iç çekti. Anlaşılan istediği gibi gitmiyordu.“Selahattin’in kaybı ve ardından basın karalamaları partiyi gerçekten düşündüğümden de geriye düşürdü.”Onu taklit ederek aynı tepkiyi verdim. “Rıza Soylu işi gerçekten kötü etkiledi.” Düşünür gibi yaptım. “Yeni adayınızı daha belirlemediniz dimi?”“Hayır henüz belirlemedik. Rıza’nın karşısına eli kuvvetli birini çıkarmak istiyorum.” Kafamı sallayarak onayladım.“Siz ve babam yıllardır bu şehir için savaşıyorsunuz. Dün gibi hatırlıyorum sizden önceki şehrin halini” biraz bekledim. “Aday konusunda titiz davranmanızı anlıyorum Rıza Soylu da çok dişli bir rakip… ama benim size bir teklifim var.”İlgisini çekmiş olmalıydı ki merakla beni dinliyordu.“Başkanlık için ben aday olmak istiyorum.”Bunu söylememle bir süre yüzüme boş boş baktı. Ardından çok komik bir şey demişim gibi gülmeye başladı.Gülüşüyle eş zamanlı sinirlerim gerildi. Babam bazen evin içinde ‘Salak Ahmet’ diye söylenirdi. Şimdi neden böyle dediğini anlıyordum.Ahmet Bey gülüşlerini bastırıp kendini düzeltti. “Kusura bakmayın lütfen Ülkü Hanım boş bulundum bir anda. Aday olmak istiyorum diyorsunuz ama üzülerek söyleyeceğim ki size bunu başaracağınızı düşündürten ne oldu merak ettim.”İşte şimdi gerilen sinirlerim artık tepemde horon tepiyordu. Gülmesiyle rencide etmemiş gibi kibarlık adı altında bana hakaret de ediyordu.Oturuşumu dikleştirip hafif öne eğildim.“Başaramayacağımı düşündürten ne oldu bende onu merak ettim Ahmet Bey?Ağzımdan sinirle ‘hah’ diye bir ses çıktı.“Babamın emeğini ayaklar altına aldırmam, Rıza Soylu ve onun gibi şerefsizlerin bu şehre zarar vermelerine müsaade etmem. Halk beni görecek, beni izleyecek ve benim gücümü kabul edecek. Kolayca oy alabileceğimi mi sanıyorsunuz? Evet, oy alacağım, reklam değerim çok yüksek. Başarılıyım, güçlüyüm ve en önemlisi acılı bir kız çocuğuyum.”Sakinleşmek adına derin nefes verdim. “Sizde farkındasınız ki kazanmak için bu saydıklarım gayet yeterli şeyler.”Başka bir şey demeden ona baktım. Söylediklerimi tartmasını istiyordum. Tepkim yüzünden oldukça şaşkın görünüyordu. Bir süre konuşmadan bekledi.Yüzünü sıvazladı. “Vay be… Ateşi tam da beklediğim gibi yanıyor. Cesaretin, kararlılığın ve bu meydan okuma… Tamamen anlaşılır. Ama unutma, bu sadece başlangıç. Başaracağını mı sanıyorsun? Belki… Ama bunu görmek için herkes sahada olacak. Ve inkâr edemeyeceğim bir gerçek var: İnsanlar senin gibi birini izlemekten keyif alacak.”Bu sefer gülen taraf bendim. “Yani kabul ediyor musunuz?”“Şu an elimde bir aday yok ve kim gelirse gelsin senden daha iyi bir etki yapamayacağı aşikâr. Ben ekiple konuşayım…kabul ederlerse tanıtımlara başlarız.”Heyecanla yerimden kalktım. Elimi tokalaşmak için Ahmet Bey’e uzattım. “O zaman en kısa zamanda tekrar görüşmek üzere.”Ahmet Bey beni kapıya kadar geçirip geri döndüğünde rahat bir nefes verdim. Onu etkileyebildiysem meclis her türlü beni kabul ederdi.Güle oynaya arabaya vardığımda sileceklerin altında büyük bir zarf gördüm. Gülüşüm solarken temkinli adımlarla ilerledim ve sileceğin altından zarfı aldım.Zarfı açtığımda dün Ceylin’den bulmasını istediğim Dosya 23’ü görmemle başımdan aşağı kaynar sular döküldü.Dosyalar çalınmıştı ama kim tarafından?Dosyanın kapağını açtığımda en başta bir fotoğrafla karşılaştım. Benim bugün ofis önünde röportaj yaptığım o anın arkadan çekilmiş haliydi.Bu kişinin beni anbean izlediği su götürmezdi.Dosyadan kafamı kaldırıp etrafa baktım. Şu anda da o kişinin beni izlediğine çok emindim ancak göremiyordum.Ben etrafıma bakmaya devam ederken telefonuma bir bildirim geldi.Telefonumu çıkarmak için dosyanı arabanın içine koydum. Telefonu çantamdan çıkartınca ekrana baktım. Kayıtlı olmayan bir numaradan gelen mesaj.0543….: Gerçekleri görmek istiyorsan…senin için yolu açacağım.Tekrardan etrafıma bakındım. Vücudum hem korkudan hem de şaşkınlıktan titremeye başlamıştı.Bu da kimdi şimdi?

***************************

Hey bebekler nasılsınız bakalım. Her gün yeni bölüm geliyo çünkü tilkilerim hala aktiff ve yazmadan durmuyorlar.Gizemli adamımız kim sizce? Dost mu, düşman mı?