5.BÖLÜM-KALBİN KARAR GÜNÜ

Zaman bazı insanları değiştirmezdi.
Sadece birbirine daha net yaklaştırırdı.
Yuna ve River için yıllar böyle geçmişti.
Ne acele etmişlerdi, ne kaçmışlardı.
Yan yana büyümüş, birbirlerinin sessizliğine alışmışlardı.
Lise son sınıf…
Mezuniyete sayılı günler kalmıştı.
Okul, artık bir bina olmaktan çıkmıştı;
anıların ağırlaştığı bir yerdi.
21 Ağustos 2008.
Tanıştıkları gün.
Yıllar sonra bile River bu tarihi unutmadı.
Yuna da.
O günden sonra her şey değişmişti ama
bir şey hep aynı kalmıştı:
Birbirlerine bakarken duydukları o açıklanamaz yakınlık.
Artık saklamıyorlardı.
Sadece adını koymamayı tercih ediyorlardı.
Mezuniyet provası sonrası okul neredeyse boştu.
Koridorlarda yankılanan ayak sesleri,
veda eden geçmiş gibiydi.
River, Yuna’yı bahçede bekliyordu.
Takım elbisesi yoktu henüz.
Ama yüzünde ilk kez bu kadar kararlı bir ifade vardı.
— “Bir yere gidelim,” dedi.
Yuna tereddüt etmedi.
River’la birlikte yürümek,
zaten yıllardır yaptığı bir şeydi.
Okulun arkasındaki küçük tepeye çıktılar.
Şehri yukarıdan gören, rüzgârı sert olan bir yerdi.
Konuşmak için ideal.
Kaçmak için değil.
Bir süre sessiz kaldılar.
Bu sessizlik, alışıldık değildi.
Bekleyen bir sessizlikti.
River derin bir nefes aldı.
— “Bunu söylemezsem,” dedi,
— “mezun olsam bile bir yanım burada kalacak.”
Yuna kalbiyle dinledi.
Zihni sustu.
— “Seni seviyorum demek için acele etmedim,” diye devam etti River.
— “Çünkü bu bir heves değildi.
— Yıllar sürdü.”
Yuna’nın boğazı düğümlendi.
— “Yanında güvendeyim,” dedi River.
— “Ama bu yetmiyor artık.
— Seni sadece yanımda değil… hayatımda istiyorum.”
Rüzgâr sert esti.
Ama Yuna üşümedi.
— “Ben,” dedi yavaşça,
— “kalbimi kolay açmam.”
River başını salladı. — “Biliyorum.”
— “Ama sen…”
Yuna durdu.
İlk kez kelimeler ondan kaçıyordu.
— “Sen uzun zamandır içindesin.”
River gülümsedi.
Bu gülümseme, yılların bekleyişiydi.
— “O zaman,” dedi,
— “benimle olur musun?”
Yuna cevap vermeden önce gözlerini kapattı.
Kalbini dinledi.
Ve kalp, kararını çoktan vermişti.
— “Olurum,” dedi.
O an dünya değişmedi.
Ama onların dünyası yerli yerine oturdu.
Mezuniyet günü yaklaştığında
herkes alkışlar, kepler, fotoğraflar konuştu.
Ama Yuna ve River için o günün anlamı başkaydı.
Birlikte attıkları ilk bilinçli adımdı.
Ne olacağını bilmiyorlardı.
Ama birlikte öğrenmeye hazırdılar.
Ve bazı başlangıçlar vardır;
mezuniyetle değil,
kalbin karar vermesiyle başlar.
Alıntı
“Bazı insanlar kalbine bir günde girmez.
Yıllar sürer…
ama çıktıklarında, hiçbir yer eskisi gibi olmaz.”