1.BÖLÜM-HENÜZ BİZ DEĞİLDİK

21 Ağustos 2006.
Yuna, yeni taşındıkları evin penceresinden dışarı bakarken yazın bitmek üzere olduğunu düşündü.
Kutular hâlâ açılmamıştı.
Ama içindeki eksiklik, yıllardır aynı yerindeydi.
Liseye başlamasına birkaç hafta kalmıştı.
Yeni bir mahalle, yeni bir okul…
Ama değişmeyen tek şey, annesiz büyümenin insana erken öğrettiği sessizlikti.
O gün River da taşınmıştı.
İkisi bunu bilmiyordu.
Aynı tarihin, aynı şehirde, iki farklı hayatı yavaş yavaş birbirine yaklaştırdığından habersizlerdi.
Okulun İlk Günü
Koridorlar kalabalıktı.
Yuna omuzlarını içeri çekerek yürüyordu; görünmez olmayı tercih edenlerdendi.
Tam o sırada biri ona çarptı.
— “Özür dilerim.”
Ses sakindi.
Yuna başını kaldırdı.
River.
Göz göze geldikleri o an, ne aşk vardı ne umut.
Sadece tanımadığın birinin, sana fazlasıyla tanıdık gelen bakışı.
— “Sorun değil,” dedi Yuna.
River başını hafifçe salladı.
Gitti.
Ama bazı insanlar giderken bile bir iz bırakır.
Aynı Sınıf
River en arkaya oturdu.
Yuna pencere kenarına.
İlk haftalar konuşmadılar.
Ama sessizlikleri birbirine benziyordu.
Bir gün öğretmen grup ödevini okurken: — “Yuna… River.”
İlk kez aynı cümlede yan yana geldiler.
River dönüp baktı. — “Sanırım artık tanışmamız gerekiyor.”
Yuna kısa bir gülümsemeyle başını salladı. — “Sanırım.”
Henüz biz değildiler.
Ama hikâyeler zaten böyle başlardı.