10.BÖLÜM-PATLAYAN SESSİZLİK

Hastane koridoru haftalardır sessizdi.
Bu sessizlik, herkesin içine çöken ağır bir örtü gibiydi.
Ta ki Juin gelene kadar.
Juin kapıdan girdiği anda River’ı gördü.
Ayakta.
Sessiz.
Sanki her şeyin doğal seyri buymuş gibi.
Juin durmadı.
Yürümeye devam etti.
River’ın karşısında durduğunda sesi titremedi.
— “Bir aydır burada mısın?” dedi.
River başını salladı. — “Her gün.”
Juin güldü.
Ama bu gülüşte mizah yoktu.
— “Ne güzel,” dedi.
— “O komadayken başkasının nişanını konuşmak da zor olmuştur.”
River irkildi. — “Juin—”
— “Sus!” diye bağırdı Juin.
Koridor yankılandı.
İnsanlar dönüp baktı.
— “Senin annen bir cümle kurdu diye,” dedi Juin,
— “Yuna çocukluğundan beri kurduğu her şeyi yıktı!”
River yaklaşmaya çalıştı. — “Yanlış anlaşıldı—”
— “Yanlış anlaşılan ne biliyor musun?” diye bağırdı Juin.
— “Annesini toprağa verdiğinde on altı yaşındaydı!”
— “Babası kumar masasındayken o hayatta kalmayı öğrendi!”
— “Ve sen…”
Juin’in sesi çatladı.
— “Sen onu bir oyuna bıraktın.”
River konuşamadı.
O sırada Jasper geldi.
Bakışları River’a kilitlendi.
Hiç durmadı.
— “Bir adım geri çekil,” dedi Jasper.
River başını kaldırdı. — “Jasper, ben—”
Cümle bitmedi.
Jasper River’ı yakasından tuttu.
Bir yumruk savurdu.
Sonra bir tane daha.
Kimse detayları saymadı.
Kimse alkışlamadı.
Bu bir kavga değildi.
Bu, biriken öfkeydi.
— “O benim kardeşim gibiydi!” diye bağırdı Jasper.
— “Onu ağlatmaya kimsenin hakkı yok!”
River karşılık vermedi.
Sadece durdu.
Tam o anda Diana araya girdi.
— “Yeter!” dedi.
Jasper’a döndü. — “Burada yatıyor.
— Bağırarak bir şey değiştirmiyorsunuz.”
Juin Diana’ya baktı. — “Sen de bu işin içindesin.”
Diana duraksadı.
Sonra ilk kez dürüst konuştu.
— “Evet,” dedi.
— “Ama onun bu hale gelmesini istemedim.”
İçeriden bir ses geldi.
Zayıf.
Ama gerçek.
— “Neden… bağırıyorsunuz?”
Herkes dondu.
Kapı açıldı.
Yuna gözlerini açmıştı.
Solgundu.
Ama uyanıktı.
— “Yuna…” dedi Juin, sesi çözüldü.
Yuna gözlerini River’a çevirdi.
Sonra Diana’ya.
Hiçbir şey sormadı.
Sadece şunu söyledi: — “Herkes çıksın.”
River bir adım attı. — “Lütfen—”
— “Herkes,” dedi Yuna.
Bu kez ağlamıyordu.
Bu daha korkutucuydu.
Oda boşaldı.
Kapı kapandı.
Yuna tavana baktı.
Gözlerinden yaş aktı.
— “Evleniyormuş,” dedi fısıltıyla.
— “Ben uyurken.”
Sesini bastırmaya çalışmadı bu kez.
Ağladı.
Sessiz değil.
— “Demek bu kadar kolaymış,” dedi.
— “Benim yerime başka biri.”
Yastığına döndü. — “Bir oyundum.”
Kapının arkasında kimse konuşmadı.
River ilk kez gerçekten çöktü.
Diana ilk kez gerçekten anladı.
Ve Juin ile Jasper,
ilk kez Yuna’yı koruyamamış olmanın
acı suçluluğuyla sustu.
Bu uyanış,
bir iyileşme değildi.
Bu, hesaplaşmanın başlangıcıydı.