5. Bölüm

Hatırlamak

Telefon ekranındaki mesajı tekrar okudum.

“Artık hatırlama zamanı, Kumsal.”

Parmağım ekranın üzerinde donup kalmıştı.

Sena hoca bunu neden yazmıştı?

Ve daha önemlisi...

Neyi hatırlamam gerekiyordu?

Fotoğrafı tekrar elime aldım.

317.

Numaraya baktıkça içimde garip bir tanıdıklık oluşuyordu.

Sanki bu sayıyı daha önce defalarca görmüştüm.

Ama nerede?

Gözlerimi kapattım.

Bir anlığına beyaz bir koridor gördüm.

Duvarlar.

Parlak ışıklar.

Bir kapı.

Kapının üzerinde...

317.

Gözlerimi hemen açtım.

Nefesimi tuttum.

Bu bir rüya değildi.

En azından öyle hissettirmiyordu.

Telefonumu elime alıp Ceren'e mesaj yazdım.

“Uyuyor musun?”

Mesaj gönderildi.

Birkaç saniye sonra cevap geldi.

“Hayır. Ne oldu?”

Fotoğrafın arkasındaki notun fotoğrafını çekip ona gönderdim.

Cevap gelmedi.

Bir dakika.

İki dakika.

Sonra telefon titredi.

“Kumsal, bu fotoğrafı nereden buldun?”

Kaşlarımı çattım.

“Odamdaydı. Neden?”

Ceren yazıyor işareti çıktı.

Sonra kayboldu.

Tekrar çıktı.

Sonra yine kayboldu.

En sonunda tek bir mesaj geldi:

“Yarın konuşalım.”

Telefonu masaya bıraktım.

Ama içimdeki huzursuzluk gitmedi.

Tam ışığı kapatacakken kapının dışından annemin sesini duydum.

“Bunu ona söylememeliydin.”

Donup kaldım.

Annem biriyle konuşuyordu.

Sesini daha önce hiç böyle duymamıştım.

Alçak ve gergindi.

Sonra başka bir ses duydum.

Telefondan geliyordu.

Kadın sesi.

Sena hocanın sesine benziyordu.

“Artık saklayamayız.”

Annem birkaç saniye sustu.

Sonra:

“Henüz zamanı değil.”

Kalbim hızlandı.

Kapıya doğru bir adım attım.

Tam kapıyı açacakken annemin sesi yeniden duyuldu.

“317'yi hatırlarsa...”

Cümlesi yarıda kaldı.

Sonra sessizlik.

Kapının koluna uzandım.

Ama açmadım.

Çünkü ilk kez şunu fark etmiştim:

317 sadece bir oda numarası değildi.

Benim geçmişimin bir parçasıydı.

Ve annemle Sena hoca, benim o geçmişi hatırlamamdan korkuyordu.