6.Bölüm: Ailenin Yeni Üyesi (FİNAL)

*4 yıl sonra*

"Canım, ne yapıyorsun?" Dedim mutfaktaki kocama.

Son dört yılım o kadar güzel, sakin geçmişti ki...

"Bebeğim dün demedin mi kızımın canı baba kahvaltısı çekmiş diye? Bende kızıma baba kahvaltısı hazırladım." Dedi. Evet davul gibi olan karnımda dokuz aydır atan bir kalp var. Bir kızın kalbi.

"Ya sevgilim," dedim ve ağlamaya başladım. Bu adam dokuz aydır benim lanet hormonlarımı çekiyordu. Yazık...

"Ağlama, aşkım. Sevmiyorum ağlamanı." Kafamı salladım. Daha sonra hazırladığı sofraya baktım.

Bu karnımdaki kız gerçekten aile tarafından hiç yara almayacaktı.

Sofraya oturduk. Gülüşerek yemek yedik. Elim sürekli karnımdaydı çünkü bu kız hiç beni rahat bırakmamıştı bugün. Hamileliğim boyunca en sancılı gün hangi gün deseler gerçekten bugün derdim.

Yemek yerken çatalımı düşürünce eğilip alırken oturduğum yerdeki ıslaklığı gördüm.

"Aras..."

"Efendim turunçgil?"

"Suyum geldi."

"Tamam gels- Ne! Nasıl? Ne zaman? Ne yapıcağı?"

"Şimdi arabaya gidelim bagajda doğum çantası hazırdı zaten. Ama hızlı."

"Tamam güzelim sen sakin ol nefes al, nefes ver." Dedi. Gerçekten sakindim ama karnımdaki bebek hiç o kadar sakin değildi. Yani sonuçta dünyaya geliyor ben olsam bende sakin kalmazdım.

Ne diyorum ya ben.

Ayağa kalktım Arasla birlikte arabaya yürüdük. Arabaya ilk beni bindirdi sonra kendisi binde ve yola çıktık.

Sancılarım yavaştan geliyordu. Sürekli ofluyordum ve her oflayışımda Aras kanımı okşuyordu.

Herşey normal giderken bir anda sancı vurdu. Anlık olan şeyle ufak (!) bir çığlık attım. Yaklaşık 15 dakika sonra vardık hastaneye.

Ben sedye ile doğumhaneye alınırken Aras dışarıda duracaktı.

Doğumhaneye alındım. O sırada çok sancım vardı. Sık sık istemesemde çığlık atıyordum.

"Hadi Ayça hadi çok az kaldı."

"Olmuy- ahh! Yapamıyorum!"

"Son kez hadi son." Dedi doktorumuz. Dediği gibi kalan son gücümle ıkındım daha sonra doğumhaneyi çok güzel bir ağlama sesi doldurdu.

Benim kızımın sesiydi.

Ben ağlarken doktorum ise kızımı bana yaklaştırdı. Onun kokusu sanırım dünyadaki en güzel kokuydu. Ben hiçbir yerde böyle koku koklamamıştım.

Daha sonra Parlayı benden aldılar zaten sonrası bendede yoktu.

-------------------
*3 saat sonra...*

"Aşkım tamam ben iyiyim. Sadece yorulduğum için bayılmışım. Bu kadar." Dedim bininci kez sevgili kocama. Çünkü daha önce doktorunuzla konuştuğumuzda genelde normal doğum yapan kadınların bayılmayacağını söylemişti. Tabii ben bayılınca Aras fazlasıyla korkmuş.

Biz konuşurken kapı çalındı. Biz gel diyince içeriye hemşire ablası ile birlikte minik kızımız geldi.

"Annesi size bir hediye vermeye geldim." Dedi hemşire. Kafamı çevirip Aras'a baktığımda gözleri dolmuştu.

"B-bu benim kızım m-mı?" Dedi. Hemşire gülüp kızımızı babasına verdi. O kadar güzel duruyordu ki... Hayran olmamak elde değildi.

"Adı ne olucaktı minik prensesin?" Dedi hemşire. Aras ilk bana sonra kızına baktı.

"Arya Dönence" dedi.

Evet, kızımızın adı Arya olmuştu.

Ben bugün hayatımda unutamadığım günlere yenisini eklemiştim. Ve şüphesiz aralarından en mutlu olduğum gün bu gündü. Dünyaya yeni bir birey getirmiştim ve tabii ki de korku vardı ama o korku kızımı kucağıma alana kadardı.

Ben Ayça Dönence, yıllar önce beni her fırsatta koruyan daha o yaşlarda ailem olan Aras Dönence ile evliyim. Şimdi ise Arya Dönencenin annesiyim. Bundan sonra ne gösterir hayat bilemem ama ben son dört yıldır anne, baba veya abi, kardeş aramadım. Evet olsaydı güzel olurdu ama aramadım. Sanırım onlarda beni unutmuştu. Açıkçası umrumda değildi. Mutluyum çünkü yanımda eşim kucağımda kızım vardı.

Tekrar söylüyorum ben Ayça Dönence ve bu da benim gerçekleşen hayallerim.

__________________

Bittii. Aslında çok severek yazmadığım için direkt final yaptım. Aslında başka kurgu yazıyorum ama yayınlasam mı diye düşünüyorum.

Belki bir iki haftaya yayınlarım.

Neyseee. Bu kitabı da bitirdiğime göre hepinize teşekkürlerimi iletiyorum çok sevgili okurlar.

Hepinizi öptüüümm bayy.

05.05.2025