4.Bölüm: Bırakacak mısın?

Yine gelmişti. Beni bırakmamıştı. Beni bulmuştu. Hep bulurdu ki zaten beni. Yavaşça yanıma geldi, gelir gelmez ona öyle sıkı sarıldımki hiç bırakmayacak gibi.

Artık bırakmayacaktım.

Çok çok önceden kabullenmiştim zaten. Söylenecek tek şey vardı: Ben orman gözlü çocuğa aşıktım.

"Buldun beni."

"Hep bulurum seni." Dedi ve bana sıkı sıkı sarıldı.

Ayrıldıktan sonra banka oturduk. O konuşmaya başladı.

"Burası evine çok uzak turunçgilim. Ne yapıyorsun burada."

"Çok şeyler değişti orman gözlüm." Kaşlarını çattı.

"Nasıl yani? O adam sana birşey mi yaptı?"

"Sakin ol. Ben Soyalplerin kızı değilmişim. Hastanede karıştırılmışım. Yeni ailem Sarıcalar. Onlarda bana çok kötü davranıyorlar. Hâlbuki ben onlara hiç birşey yapmamıştımki. Neden kimse beni sevmiyor, sevemiyor?" Dedim ağlarken. Sırtımı, göğsüne yasladı.

"Ben severim seni, yetmez mi?" Dedi bütün duygularımı görüyormuş gibi gözlerime bakarken.

"Sen sev... Bu bana yeter orman gözlüm." Uykum gelmeye başlamıştı aynı zamanda üşüyordum. Benim sırtım, onun göğsü deyken aynı zamanda bir ellerini kollarıma sürtüyordu.

"Uyu güzelim. Uyu ve iyi ol." Dedi. Ben ise tamamen kendimi uykunun kollarına bıraktım.

-----------------------

"Baba ben yapmadım. Yemin ederim ben almadım telefonunu."

"Sus! Yalan söylüyorsun hala. Bu telefonu sadece biz kullanıcağız demedim mi ben? Sen nasıl dokunursun. Dokunmayı bırak bakamazsın bile demedim mi?" Tam elini kaldırdı ve zil... Orman gözlü çocuk gelmişti işte. Biliyorum... Nereden biliyorsun demeyin. Sadece... Biliyorum işte.

"Bekle burda Allah'ın cezası." Dedi ve uzaklaştı. Geri geldiğinde ise hiç bir şey olmamış gibi yemek masasına oturdu ve yemek yemeye başladı. Ben ise odama çıktım sessiz ve çağresizce.

...

"Güzelim, uyan artık. Hadi Turunçgil." Diye bir sese uyandım. Uyandığımda orman gözlüme sarılmış bir şekilde uyuduğumu anladım.

"Sen burada mıydın? Keşke evine gitseydin." Dedim. Benim yüzümden o da bütün gece soğukta kalmıştı.

Söylediklerime sahte bir kızgınlıkla cevap verdi.

"Saçmalama Turunçgil. Ben ne zaman seni yanlız bıraktım." Doğru hiç bırakmamıştı.

"Peki, bugünden sonra? Beni bırakacak mısın? Yarın, yarından sonraki gün..." Biraz yaklaşıp gülümsedi.

Gülümsediği için kalbime çiçek ektiğini bilmeden.

"Hiç bırakmıyacağım. Artık senden uzak kalamam Turunçgilim..."

Dedi kabine ektiği çiçekleri suladığını bilmeden...

_____________________

Hayatımda

Hiç

Bu

Kadar

Kısa

Bölüm

Yazmadım

Bu bir marifet değil. Bu benim için berbat birşey.

Ben anladımki gerçek ailem kurgusu yazmak bana göre değilmiş.

Ciddiyim.

Bütün karakterleri unutuyorum falan. Hiç sevmedim. Ama kitapları yarım bırakmayıda sevmiyorum. O yüzden baya baya erken final olur. Daha başka kurgular var Taslakta onlarla ilgileneceğim..

Sizi seviyorummm.

25.04.2025