3.Bölüm: Orman Gözlü Çocuk

"Hala ağlıyor musun turunçgil?"

"Özür dilerim orman gözlü çocuk."

"Neden?"

"Sözümü tutamadım..."

...

"Off! Uyan artık."

Kolumun sertçe dürtüldüğünü hissetmemle korkuyla kalktım.

Karşımda Yaman vardı.

"Seni bekleyemeyiz. Hızlı ol. Yemek odasına gel."

Korkuyla ne dediğini bilmiyordum ama onayladım onu.

O ise odadan çıktı. Ben ise rüyamı düşünüyordum.

Orman gözlü çocuk... Nerdeydi acaba şimdi.

Beni çok zor zamanlarımda kurtarmıştı...

Mesela Okan beni döveceği zaman bir zil çalarsa o zili çalan orman gözlü çocuktur. Beni sokağa attığı zaman sokakta arkamda duran hep orman gözlü çocuktu.

Daha önce konuşmuştum. Gözleri orman gibi yemyeşildi. Birbirimizin isimlerini bilmezdik. O bana turunçgil derdi turuncu saçlarımdan dolayı. Ben ona orman gözlü çocuk derdim gözlerinin renginden.

Kafamdaki sesleri susturup yataktan kalktım. Banyoya gittim ve işlerimi hallettim. Üstüme bir eşofman ve bir t-shirt giydim. Aşağıya indim, sesleri takip ettim ve yemek odasını buldum.

"Günaydın." Dedim ve boş sandalyeye oturdum. Bana cevap vermeyenler ise Uraz ve Yamandı.

Beyinsiz abisinin izinden giden ve geleceğin beyinsiz veleti.

Onları umuramayaraktan yerime oturdum. Biraz salatalık ve domates yedim. Çok az da peynir. Yani benim kahvaltım bu kadardı.

"Kızım yemeyecek misin?" Dedi Sezen Hanım. Ne diyim şimdi ben? 'Eski evinde şiddet gördüm o yüzden fazla yiyemiyorum' mu? Of beni ne durumlara soktun Okan Soyalp.

"Ellerinize sağlık kahvaltı çok güzel ama ben daha fazla yiyemiyorum. Yani benim kahvaltım bu kadar." Dedim ve gülümsedim. O da zoraki bir tebessüm etti. O da mutlu değildi kahvaltıyı az etmemden.

"Sizlere afiyet olsun." Dedim ve tabağımı alıp ayağa kalktım. Mutfağa geldiğimde eve yardım eden ablalar ve şoföd abiler kahvaltı ediyorlardı. Onlarada selam verdikten sonra elimdekilerini güzelce yıkadım, kuruladım ve yerleştirdim. Daha sonra mutfaktan çıktım ve odaya çıktım.

Biraz yatakta yatmıştım. Aşağıdan bağırış sesleri gelmeye başladı. Bende meraklanıp aşağı indim.

Aşağıya indiğimde Uraz, Yaman ve Yunusun babalarıyla tartıştığını gördüm.

Neden tartışıyorlardı?

Yaman beni gördü ve gülmeye başladı. Samimi bir gülüş değildi bu sinirli bir kahkahaydı.

"Canım Abimlerim bakın kim gelmiş. Annemle babamın biricik kızı Ayça Sarıca." Dedi ve alkışlamaya başladı. "Tebrik ediyorum seni. Bizi birbirimize düşürmeye çalıştın ve başardın. Hani çok düşünceli bir ablaymışsınya sözde. Şimdide düşünceli bir abla ol ve Onur'un ile benim paikolojimizi düşün. Kardeşlerini sürekli kavga olan bir evde yaşamanı istemiyorsan çek git. Bir daha da gelme. Gelirsen bu evde bağırış seslerini duymaya devam edeceğiz."

Nasıl yani benim gidip gitmemem için mi kavga ediyorlardı? Beni tanımadan nasıl benden bu kadar nefret edebiliyorlardı ki? Neden? Ben onlara birşey yapmamıştım. Gidecek bir yerim olmadığı için gelmiştim buraya.

Çok büyük bir hatamış.

Ben sokaklardaki kötülüklerde uğraşmamak için bu eve gelmişken burada, daha beter kötülüklere maaruz kalmıştım.

Susmamalıydım.

Yavaş adımlarla durduğuk yerde, Yaman'a doğru yürüdüm. Tam karşısın da durdum o sırada kardeşlerini korumak isteyen abileri onun önüne geçti. Ben ise alayla gülüm onlara.

"Siz varya bu dünyada gördüğüm en ama en düşünme yetisini kullanmayan insanlarsınız. Ya oturun bak adam gibi söyleyin. Ben size zarar vermedim, kızdırmadım, laf sokmadım, yerinizi almadım, lan ben sizde bir tane birşey istemedim. Ne sizin benimle bu derdiniz? Ben, ne yaparsanız yapın size saygı gösterirken, sizi sevmeye çalışırken, siz neden benim adımı duymaya bile katlanamıyorsunuz. Ayrıca evet Yaman ben düşünceli bir ablayım. Buraya gelmemin tek nedeni sokaklarda daha fazla kötülüğe maaruz kalmamaktı. Ama sayenizde ben ilk evimde bile bu kadar rahatsız hissetmemiştim. Şimdi üç gün üç gene eğlence yapın lütfen. AA durmayın lütfen. Beni bir daha görmeyeceksiniz." Dedim ve yukarı çıktım. Valizimin içinde eşyalar vardı. Hemen onu alıp aşağı indim. Herkes bıraktığım gibiydi. Valzimi elimden bıraktım ve telefonumu aldım. Daha sonra valizimle kapıya ilerledim.

"Kızım, gitme." Dedi Muhammer Bey. Bakın Muhammer Bey diyorum. Hâlâ baba diyemiyorum. İşin vermedilerki.

"Kusura bakın Muhammer Bey." Dedim ve arkamı dönüp yürüdüm. Elinde valizimle sokaklarda dolaşırken hava kararmıştı. Hızlıca karşımda duran parka girdim. Bir banka oturdum. İlk düşündüm, düşündükçe gözyaşlarım benden izin almadan akmaya başladı.

Neden kimse beni sevmiyordu? Neden kimsenin kalbinde benim içinde yer yok? Neden, neden, neden...

Ağlamanın verdiği yorgunlukla gözlerim kapanıyordu. Direnmedim. Ta ki o sesi duyana kadar.

"Sen yine mi ağlıyorsun Turunçgilim?"

___________________

Merhabalar. Naberr?

Açık konuşmak gerekirse ben pek iyi değilim.

Bu fiziksel bir nedenden değil daha çok psikolojik. Amacım burda anlatıp kendimi acındırmak değil. Nolur beni yanlış anlamayın. Ben bu zamana kadar Wattpad de bütün bölüm sonu konuşmalarını pozitif yaptım. Gerçek hayatımda böyle değilim. Ama bu yaşadığım psikolojik şeyler bende enerji bırakmadı. Dolayısıyla hiç birşey yapmak istemiyorum. Sadece yatmak ve uyumak.

Nolur beni anlayın.

Bölümler arasında bu kadar sık boşluk olmasının sebebi bu aslında.

Bu açıklamayı şu yüzden yaptım. Geçen bir okurum bölümlerin sık gelmediğini söylemişti yanlış hatırlamıyorsam. Bende bu açıklamanın benzerini yapmıştım ona. O açıklamayı görmeyen olabileceği için bende buraya yazmakta buldum çareyi.

Neyse

Sizce bu orman gözlümüz kimm

Adını bile düşünmedim ben JSKSNSJSJJSNS

Neyse bana yardımcı olun az.

Ah okur! Neden okursun sen?

Nerden geldi aklıma bilmiyorum. Sorgulamak nooo ✖️✖️

Bölümün son kısımları uyuklayarak yazdım daaa hata olabilir. Ne yapalım sizde böyle kabul edin canım.

Ben kaçtııımmm.

Instagram: kitaplarhayatimolmus_55 (bireysel hesabım hatceeeistee)
Vaveyla: e-kitapyazarım
WhatsApp kanal: Kitaplarhayatimolmus_55

14.04.2025