Hazel kimi gördü?

BÖLÜM 2

Hazel'in bunu söylemesiyle birlikte odadaki hava bir anda değişmişti. Birkaç saniye öncesine kadar sıradan bir kahvaltı masası olan yer, şimdi kimsenin konuşmaya cesaret edemediği bir sessizliğe bürünmüştü.
Lyra, kız kardeşinin yüzüne dikkatlice baktı. Hazel'in gözlerinde korkudan çok eminlik vardı.
(Lyra sesini yumuşattı.)
“Hazel, belki rüya görmüşsündür.”
(Hazel başını kararlı bir şekilde iki yana salladı.)
“Hayır. Gerçek olduğuna eminim.”
(Lyra kaşlarını hafifçe çattı.)
“Beni gerçekten gördüğüne emin misin?”
(Hazel hiç düşünmeden cevap verdi.)
“Evet.”
Lyra birkaç saniye sustu. Kız kardeşinin yüzündeki en küçük değişikliği bile anlamaya çalışıyordu.
(Lyra biraz daha yaklaşarak sordu.)
“Peki ne yapıyordum?”
(Hazel gözlerini pencereye çevirdi.)
“Bahçede duruyordun.”
“Tek başıma mı?”
Hazel başını salladı.
“Evet.”
“Bana baktın mı?”
“Evet.”
Lyra'nın kaşları daha da çatıldı.
“Ben sana baktım mı?”
Hazel bu kez cevap vermeden önce duraksadı.
Sonra yavaşça başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Lyra'nın içindeki huzursuzluk biraz daha arttı.
“Peki ne yaptım?”
Hazel'in yüzündeki ifade değişti.
“Hiçbir şey.”
“Nasıl yani?”
“Öylece duruyordun.”
Lyra, Hazel'in söylediklerini zihninde tekrar tekrar çevirmeye başladı. Bir insan gecenin bir yarısı bahçede neden öylece dururdu? Üstelik Hazel onu gördüğünde kendisine bakmıştı ama Lyra ona hiç tepki vermemişti.
Bu, Lyra'nın hoşlanmadığı türden bir ayrıntıydı.
Çünkü anlamsız görünüyordu.
Ve anlamsız görünen şeyler genellikle başka bir şeyin parçasıydı.
Jonathan, Hazel'in konuşmaya devam etmesini engellemek istercesine sandalyesinde doğruldu.
(Jonathan, mümkün olduğunca sakin bir ses tonuyla konuştu.)
“Tamam, yeter. Kahvaltınızı yapın.”
Lyra başını babasına çevirdi.
(Jonathan bakışlarını Lyra'dan kaçırdı.)
“Baban haklı,” dedi Claire. “Hazel sadece bir şey gördüğünü düşünüyor olabilir.”
Lyra annesine baktı.
Claire'in sesi sakindi ama elleri değildi. Kahve fincanını iki eliyle tutuyor, parmaklarını fincanın etrafında gereğinden fazla sıkıyordu.
Lyra bunu fark etti.
Bir ayrıntı daha.
Sonra babasına baktı.
Jonathan gazeteyi önüne açmıştı fakat okumuyordu.
Gözleri aynı satırın üzerinde birkaç saniyeden uzun süredir hareket etmiyordu.
Lyra'nın zihninde parçalar yavaş yavaş yerlerine oturmaya başladı.
Hazel onu bahçede görmüştü.
Annesi huzursuzdu.
Babası konuyu değiştirmeye çalışıyordu.
Ve en garibi, Jonathan Hazel'in söylediklerine gerçekten şaşırmış gibi görünmüyordu.
Lyra sandalyesinde biraz geriye yaslandı.
(Lyra sakin bir sesle konuştu.)
“Baba.”
Jonathan gazeteden gözlerini kaldırdı.
“Efendim?”
“Hazel'in söyledikleri sana garip gelmedi mi?”
Jonathan birkaç saniye ona baktı.
Sonra omuz silkti.
(Jonathan gazeteyi katladı.)
“Çocuklar geceleri birçok şey görebilir.”
Lyra gözlerini babasından ayırmadı.
“Ben de çocukken mi böyle şeyler görüyordum?”
Jonathan'ın yüzündeki ifade bir anlığına değişti.
Çok kısa bir andı.
Ama Lyra gördü.
(Jonathan kaşlarını hafifçe çattı.)
“Ne demek istiyorsun?”
“Hiç.”
Lyra önündeki tabağa baktı.
“Henüz.”
Bu kelime masadaki sessizliği daha da ağırlaştırdı.
Lyra ayağa kalktı.
Çantasını almak için odasına çıkması gerekiyordu ama artık aklında okul yoktu.
Aklında yalnızca tek bir şey vardı.
Gece bahçede gördüğü kişi gerçekten kendisiyse, neden hiçbir şey hatırlamıyordu?
Ve eğer gördüğü kişi o değilse...
O zaman Hazel kimi görmüştü?