Gecenin Sesi

İnsan en çok, herkes sustuğunda kendini duyar.
Gündüzleri gülümsemeyi öğrendi.
Kimseye anlatmadığı kırgınlıklarını içine gömmeyi, “iyiyim” demeyi ve canı yandığında bile belli etmemeyi…
Ama geceler onun için hiçbir zaman sessiz olmadı.
Çünkü gece, insanın kendinden kaçamadığı tek zamandı.
Geçmişin yarım kalmış cümleleri, unutuldu sanılan yüzler, söylenemeyen vedalar ve kalbin en derininde saklanan gerçekler her gece yeniden ortaya çıkıyordu.
Sonra bir gece, hiç beklemediği bir ses duydu.
O ses, yıllardır susturduğu bir gerçeğin kapısını araladı.
Belki de bazı karşılaşmalar tesadüf değildi.
Belki bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, içimizde unuttuğumuz bir parçayı yeniden bulmamız için giriyordu.
Ve belki de insan, iyileşmek için önce kendi sessizliğini dinlemeliydi.
Çünkü gecenin sesi, aslında gecenin değil…
İçimizde yıllardır susturduğumuz kendimizin sesiydi.
Beste de onlardan biriydi;))