Bölüm 9 — Büyünün Bozulduğu Yer

Bazı geceler vardır, sabahı hiç gelmez.Bizim gecemiz de öyleydi.Annem bizi istemediğini söylediğinde, içimde küçüklüğümden kalma o tanıdık boşluk yeniden büyümeye başladı. Ben yine bir şeyleri anlatamıyor, kabul ettiremiyor, sevdiklerimi birbirine sevdiremiyordum.Ama bu kez yalnız değildim.Benim yanımda dağ gibi duran biri vardı.O akşam annemin evine gittik birlikte.Annem beni köşeye sıkıştırmış gibiydi. Ve yetmedi, yıllardır görüşmediğim babama da haber vermişti.Ben şaşkındım, tedirgindim.Ama o yanımdaydı.Sakin ama güçlü…Bir eli elimde, omzumda yüzyıllık bir güven gibi duruyordu. Babamın karşısına çıktığımızda, kelimeler bir anda ağırlaştı.O, hiçbir zaman bana ait olmayan bir adama karşı dimdik durdu.
“Ben onunla oynamıyorum,” dedi.
“Ben onunla evleneceğim.”
Yıllardır beni görmeyen bir adama karşı, kalbim için savaşan birini izliyordum.Gururluydum, ama bir yandan da çok kırgındım.Benim yerime dolu olan o koltuğu, şimdi biri hak etmek için doldurmaya çalışıyordu.O gece, onun için daha da âşık oldum.Benim hikâyemde en eksik olan şeyi tamamladı: sahip çıkılmak.Ama gecenin sonunda, biz evlerimize dağıldık.Bedenlerimiz değilse de, bir şeyler o anda ayrılmıştı. Bilmiyordum.Ertesi gün ondan haber alamadım.Ne bir ses, ne bir cümle.Aradım… açmadı. Yazdım… dönmedi.Annesine yazdım, o da şaşkındı, endişeliydi.Sonra bir mesaj geldi.Soğuk.Uzak.Tanıdık biri yazmamış gibiydi.
“İyi değilim,” diyordu.
“Biraz uzaklaşmak istiyorum.”
Kelimeler içime batıyordu.Ne olmuştu?Ne değişmişti?Bir gece önce evleneceğini söyleyen adam, şimdi uzaklaşıyordu.Ben, her zamanki gibi terk edilen taraftım.Yine çok sevmiş, çok güvenmiş ve bir kez daha yalnız kalmıştım.Dayanamadım.Ofisine gittim.İlk buluştuğumuz yere…Elimde çiçek yoktu bu kez.Sadece paramparça bir kalp vardı avuçlarımda.Karşımdaydı.Ama sanki o değildi.Gözleri tanımadığım bir adamın gözleriydi.Yüzü ifadesiz, sesi soğuk.Konuştu.Ve her kelime beni biraz daha öldürdü.
“Biz hata yaptık,” dedi.
“Her şey çok hızlıydı.”
“Düşündüğüm gibi değilmiş.”
O an, zaman durdu.Ofisin camları, duvarları, hatta hava bile üstüme çöktü. O an ölsem, kimse fark etmezdi.Beni ağlarken bırakıp kararını çoktan vermişti.Benim için, bizim için tek bir mücadele vermeden…Oradan çıktığımda, arkamda bir adam değil, bir ömür bırakmıştım.Hayalini kurduğum her şeyi…Kucağımda bebeğimiz, elimizde kahvelerle geçen akşamlar…Geceler.Bölüm bölüm kalbime kazınan her an…Hepsi o ofiste kaldı.Başladığımız yerde,bitmiştik.