Bölüm 2 — Aynı Gecede Buluşmak

“Biri uçmayı seçti, diğeri onu sevmeyi…Ve gökyüzünde birbirlerini bulduklarında, adına Gece dediler.”
Hayatın içine gizlenmiş rastlantılar vardır.Dışarıdan tesadüf gibi görünür ama içimiz bilir onlar bir tür işarettir. Biz, o işaretlerden biriydik... O, köpeğinden bahsediyordu.Ses tonu yumuşaktı, gülümsediğini hissedebiliyordum.“Adı Gece,” dedi.Sade, duru bir kelimeydi.Ama benim içimde fırtına koptu.
Gece…
Bilmiyordu.Bu ismi ben yıllardır kalbimde taşıyordum.Henüz var olmayan birine, bir gün dünyaya gelirse diye,şimdiden vereceğim en değerli armağandı bu isim.Sustum bir an. Yutkunur gibi oldum.Sonra cesaretimi topladım.“Ben de…Eğer bir gün kızım olursa,adını Gece koymak istiyorum.”Durdu.Belki o da aynı şeyi hissetti.İki insan, birbirinden habersiz, aynı kelimeyi aynı yerden sevmişti.O an, bir tesadüften fazlasıydı.Sanki yıllar önce yazılmış bir cümle,o gece telefon ekranında tamamlanmıştı.“Gece,” dedik.O, köpeğine.Ben, kızıma.Ama aslında aynı hayale aynı anda sarılmıştık. Birbirimizden habersiz, farklı zamanlarda, farklı sevgilere aynı adı vermiştik.O andan sonra Gece, bizim ortak dilimiz oldu. Sanki hayata aynı duygudan bakmış,aynı kelimeye aynı anlamı yüklemiş,ve sonra buluşmuşuz gibi… Bu ona bağlanmam için çok büyük bir sebepti. Ruhuma eş, hayallerime ortaktı. Bu başlı başına yeterli iken daha sonraları duyup, asla olmayacak bir şeyin nasıl mümkün olabileceğine şahit oldum… Martıları seven bir adam vardı kalbimde.O bir martı gibi özgür olmak isterdi.Ben, martının uçuşuna hayran bir sahildim.O, kıyıya hiç alışamamış bir deniz kuşu. İkimizin de en sevdiği kitaplarda martılar vardı. O “Martı Jonathan Livingston”u sevdi.Ben “Martıları Seven Adam”ı. Birimiz uçuşu, diğerimiz kalışı seçti. Ama her şey bir bütün gibi.
Gece gibi.
Sessiz ama güçlü.
Derin ama görünmez.
Adını her söylediğimizde içimizde aynı fısıltı yankılandı: “Biz, aynı gecede buluştuk.”