8. bölüm · GECE

Bölüm 8 — Gece’nin Onayı

Yeşim Nur Sayım

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 Bölüm 1 — Işık Gibiydi 2 Bölüm 2 — Aynı Gecede Buluşmak 3 Bölüm 3 — Aynı Yerden Kırılmak 4 Bölüm 4 — Akşamın Hafifliği 5 Bölüm 5 — Bir Kadının Gözünde 6 Bölüm 6 — Uzakta, Ama Evde Gibi 7 Bölüm 7 — Bir Hayalin Kıyafetini Giydirmek 8 Bölüm 8 — Gece’nin Onayı 9 Bölüm 9 — Büyünün Bozulduğu Yer 10 Bölüm 10 — Onsuz Kalan Her Şey 11 Bölüm 11 — Yeniden Karşılaşmanın Sessizliği -SON BÖLÜM- 12 AÇIKLAMA BÖLÜMÜ

Onun için önemli biriyle tanışacaktım o gün. Hayır, bir insan değildi bu… Bir köpekti. Ama adı Gece’ydi. Ve bu tek başına her şeyi anlatmaya yeterdi.Parkta buluşacaktık. Onlar annesiyle birlikte geliyordu. Heyecanlıydım. O köpeğin ismini ilk duyduğum günü hatırlıyordum; “Gece” demişti. İçim sarsılmıştı. Çünkü ben, yıllardır kalbimde taşıdığım o ismi, bir gün kızım olursa ona verecektim. Bu yüzden Gece, bir kelimeden çok daha fazlasıydı. Bir bağdı. Bir işaret.Kapıda onları beklerken kalbim hızlı atıyordu. Sonra geldiler. Onun annesi ve Gece. Simsiyah, parlak gözlü, enerjik bir köpek… Göz göze geldik. Ve saniyeler sonra üstüme atladı. Heyecandan mı, sezişten mi bilmem… Yüzümü yalıyor, etrafımda dönüp duruyordu. Sanki yıllardır beni tanıyormuş gibiydi. O o anı izledi. Gülümsedi. Sonra dönüp, bir cümle kurdu:
“Kesin evleniyoruz.”
O an içimde bir sıcaklık yayıldı. Gülümsedim. Gözlerine baktım. Gözlerinde ciddiyet, sevgi ve bir tür teslimiyet vardı. Gece’nin beni sevmesi, beni kabul etmesi onun için çok şey demekti. Ben de bunu biliyordum. İçimde bir şeyler tamamlanmıştı sanki. Gece’yle yürüdük sonra. Parkta gezindik, bir banka oturup çay içtik. Rüzgâr hafifti, akşam üstüydü. Ben onu izliyordum; Gece’nin tüylerini okşayışı, ona su verişi, ara ara göz göze gelişlerimiz… O köpeğe öylesine sevgiyle bakıyordu ki, bir gün bir çocuğa da aynı şekilde bakabileceğini düşündüm. Ve içim umutla doldu. Derken yürüyüşe çıktık. Sokaklar sakindi. Ama bir an geldi; karşıdan gelen bir adam bana dikkatlice baktı. Saniyelikti. Ama o görmüştü. Yanımdan birden ayrıldı, adamın üstüne yürümeye başladı. Bir refleks gibiydi, kontrolsüz ve güçlü. Korumacıydı. Çok. Ama aynı zamanda biraz da ürkütücüydü. Beni korumak istediği belliydi. Belki kıskançlıktı, belki bir içgüdü… Emin olamadım. O an içimde tuhaf bir duygu karışımı vardı. Hem ürperdim hem de sevildim. Belki de ilk kez biri beni böyle sahiplenmişti. Onu sakinleştirmeye çalıştım. Olay büyümedi. Ama içimde o anın gölgesi kaldı.Yine de... O gece, benim için çok özeldi. Beni annesiyle ve Gece’yle tanıştırdığı gün. Hayatının en kıymetlilerine beni dâhil etmişti. Bunu unutamam. Çünkü Gece’nin beni sevdiği o ilk saniye, belki de onun bana “ailem ol” dediği ilk andı.