Bölüm 2- O Kolyeyi Nereden Buldun?

Ertesi sabah okula gitmek istemiyordum.

Hayır, yanlış anlaşılmasın. Okuldan nefret etmiyordum. Arkadaşlarımı seviyordum, derslerim de fena değildi. Hatta normalde yeni bir gün başladığında başıma ne geleceğini merak ederdim.

Ama o gün?

O gün okulun kapısından içeri girdiğim anda bütün merakımın yerini tek bir düşünce aldı.

Esra.

Dün olanları unutmak mümkün değildi. Yarışmayı kazandığım için bana bakışını, öğle arasında beni herkesin önünde küçük düşürmeye çalışmasını ve en sonunda...

Kolyemi gördüğündeki o tuhaf hâlini.

Dün kolyeme bakarken yüzündeki ifade değişmişti. Sanki karşısında görmek istemediği bir şey vardı.

Ama bu imkânsızdı.

Bu kolye benim çocukluğumdan beri bendeydi. Annem, onu çok küçükken taktığımı söylemişti. Neden bu kadar önemli olduğunu hiçbir zaman tam olarak anlatmamıştı.

Ve Esra'nın bununla ne ilgisi olabilirdi ki?

— Aslı! Dünyaya dön!

Suzy'nin sesiyle irkildim. Elini gözlerimin önünde sallıyordu.

— Ne oldu sana? Sabah sabah hayalet görmüş gibisin.

— Belki de görmüşümdür.

— Ne?

— Hiçbir şey.

Suzy gözlerini kıstı.

— Bana bir şey saklıyorsun.

— Sana her şeyi anlatıyorum.

— Her şeyi değil. Mesela şu an kafanın içinde dönen saçma sapan senaryoyu anlatmıyorsun.

İstemeden güldüm.

— Seninle arkadaş olmak neden bu kadar zor?

— Çünkü ben çok özel bir insanım.

— Kendini övmeyi bırak artık.

— Kıskanma.

Tam ona cevap verecektim ki koridorun diğer ucunda bir hareketlilik oldu.

Öğrenciler kenara çekiliyor, bazıları fısıldaşıyor, bazılarıysa telefonlarına bakıyordu.

Ve kalabalığın ortasında Esra yürüyordu.

Yanında birkaç kişi vardı. Her zamanki gibi kendinden emin görünüyordu. Sanki bu okul onunmuş, geri kalan herkes de misafirmiş gibi.

Göz göze geldik.

Bir saniye.

İki saniye.

Sonra yüzünü çevirdi.

İçimden derin bir nefes aldım.

Güzel. Beni görmezden gel. Ben de seni görmezden geleceğim.

Hayatımda verdiğim en büyük yalanlardan biri olabilirdi bu.

---

İlk iki ders boyunca kendimi zorla dinlemeye verdim. Üçüncü derste öğretmenimiz sınıfa girip elindeki kâğıtları masaya bıraktı.

— Arkadaşlar, okul yönetimi yarışma sonuçlarını değerlendirdi. Birincilik ödülüyle ilgili küçük bir değişiklik var.

Sınıfta uğultu başladı.

Ben kalemimi çevirmeyi bıraktım.

— Yarışmanın birincisi olan Aslı Göztaşı, okulun temsil edileceği bölge etkinliğine katılacak.

Bir anda bütün gözler bana döndü.

Suzy kolumu sıktı.

— KIZIM! Birinci oldun diye bir de etkinliğe mi gidiyorsun?!

— Sus, herkes duyacak!

— Duyarsa duysun! Gurur duyuyorum seninle!

Gülümsemeye çalıştım ama öğretmen henüz bitirmemişti.

— Ayrıca etkinlikte yarışmacılar ikili gruplar hâlinde çalışacak. Eşleşmelerinizi yarın açıklayacağız. Bugün hazırlık süreciyle ilgili bilgileri vereceğim.

İkili gruplar mı?

İçimde tuhaf bir heyecan belirdi. Yeni insanlarla tanışabilirdim. Belki güzel bir deneyim olurdu.

Ta ki arka sıralardan gelen sesi duyana kadar.

— Umarım bazı insanlar şans eseri kazandıkları başarıyı taşıyabileceklerini sanmıyordur.

Esra.

Sınıftaki birkaç kişi güldü.

Dişlerimi sıktım.

Öğretmen ona döndü.

— Esra, söylemek istediğin bir şey varsa ders sonunda konuşabiliriz.

— Yok öğretmenim. Sadece fikrimi söyledim.

Bana bakıyordu.

Bu kez gözlerimi kaçırmadım.

Benden nefret edebilirsin Esra. Ama kazandığım şeyi elimden alamazsın.

Ders bittiğinde çantamı topladım. Koridora çıkmak üzereydim ki biri önümde durdu.

Esra.

— Seninle konuşmamız gerekiyor.

— Benim seninle konuşacak bir şeyim yok.

Yanından geçmeye çalıştım ama kolunu uzatıp yolumu kesti.

— Dün kolyeni sordum. Cevap vermedin.

— Çünkü seni ilgilendirmiyor.

— Nereden aldın onu?

Sesindeki sertlik dikkatimi çekti. Bu kez alay etmiyordu. Gerçekten cevap bekliyordu.

— Söyledim ya. Benim kolyem.

— Kim verdi?

— Sana ne?

Esra'nın çenesi gerildi.

— Benimle böyle konuşma.

— Sen benimle nasıl konuşuyorsan ben de öyle konuşuyorum.

Bir an boyunca birbirimize baktık.

Sonra Esra beklemediğim bir şey yaptı.

Kolyeme uzandı.

Elini hemen ittim.

— Bana dokunma!

Koridordaki birkaç kişi dönüp bize baktı.

Esra'nın gözlerinde öfke belirdi ama o öfkenin altında başka bir şey daha vardı.

Korku mu?

Hayır. Saçmalıyordum.

— O kolyeyi bir daha üzerinde görürsem...

— Ne yapacaksın? Benden alacak mısın?

Cevap vermedi.

Sadece yüzüme baktı. Ardından hiçbir şey söylemeden uzaklaştı.

Arkasından bakarken kalbimin deli gibi attığını fark ettim.

Bu kızın derdi neydi?!

---

Öğle arasında Suzy'yle bahçenin arka tarafındaki masalardan birine oturduk. O, kantinden aldığı sandviçi anlatırken ben hâlâ koridordaki konuşmayı düşünüyordum.

— Aslı, beni dinliyor musun?

— Dinliyorum.

— Ne dedim?

— Sandviçin çok güzel.

Suzy sandviçine baktı.

— Ben sana matematik sınavından bahsediyordum.

— O da güzel.

— Senin beynin bugün tatile çıkmış.

Tam cevap verecektim ki telefonuma bir bildirim geldi.

Bilinmeyen bir hesaptan mesaj.

Bilinmeyen: O kolyeyi nereden aldığını gerçekten hatırlamıyor musun?

Kaşlarımı çattım.

Mesajı tekrar okudum.

Ardından bir tane daha geldi.

Bilinmeyen: Çocukken yanında olan kişiyi de mi unuttun?

Bir anda elim buz kesti.

Çocukken yanında olan kişi?

Kolyeyi bana veren birini hatırlamıyordum. Yalnızca küçükken boynumda taşıdığım, bana hep tanıdık gelen o küçük kolye vardı.

Hemen cevap yazdım.

Ben: Kimsin sen?

Mesaj görüldü.

Cevap gelmedi.

— Aslı?

Suzy'nin sesi bu kez daha ciddiydi.

Telefonu ona gösterdim.

Mesajları okuyunca gülümsemesi silindi.

— Bu hiç komik değil.

— Bence de.

— Birisi seni korkutmaya çalışıyor olabilir. Cevap verme. Engelle gitsin.

Başımı salladım ama içimdeki huzursuzluk geçmiyordu.

Çünkü mesajı atan kişi yalnızca kolyemi bilmiyordu.

Çocukluğumdan da haberdardı.

Ve ben, çocukluğumla ilgili bazı şeyleri gerçekten hatırlamıyordum.

---

Son dersin bitmesiyle kendimi okul kapısına attım. Eve gidip anneme kolyeyi sormaya karar vermiştim.

Belki artık bana anlatırdı.

Belki de yıllardır sakladığı bir şey vardı.

Okulun merdivenlerinden inerken arkamdan biri seslendi.

— Aslı!

Döndüm.

Esra'nın arkadaşı değildi. Esra'ydı.

Tek başına duruyordu.

— Ne var?

Bir süre yüzüme baktı. Sanki söyleyeceği cümleyi kendi içinde tartıyordu.

Sonunda alçak bir sesle konuştu.

— Sana bir şey soracağım. Ama bu sefer dalga geçmeden cevap ver.

Kollarımı göğsümde birleştirdim.

— Sor.

Bakışları doğrudan kolyeme kaydı.

— Bu kolye... çocukluğundan beri sende mi?

— Evet.

Esra'nın yüzündeki renk çekildi.

— Peki hiç... bir arkadaşın oldu mu? Küçükken. Sana çok yakın olan biri?

Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.

Neden böyle bir şey soruyordu?

— Olduysa ne olacak?

Esra dudaklarını araladı ama konuşamadı.

Sonra cebinden telefonunu çıkardı. Ekrana birkaç saniye baktı ve bana doğru uzattı.

Ekranda eski, solmuş bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafta iki küçük çocuk yan yana duruyordu. Birinin yüzü kameraya dönüktü. Diğerinin yüzü ise bulanıktı.

Ama boyunlarındaki kolyeler...

İkisi de aynı şekle sahipti.

Benim kolyemin eşi.

Nefesim kesildi.

— Bu fotoğraf nereden çıktı? diye fısıldadım.

Esra'nın gözleri dolmuş gibi görünüyordu ama sesi buz gibiydi.

— Çünkü o fotoğraftaki çocuklardan biri benim.

Fotoğrafa tekrar baktım.

Sonra ona.

— Diğeri kim?

Esra birkaç saniye sustu.

Ardından telefonunu geri çekti ve bana öyle bir soru sordu ki bütün bedenim buz kesti.

— Aslı... senin ailen sana hiç neden benim ailemden uzak durman gerektiğini söyledi mi?