BÖLÜM 5: TEMAS

İlk ders bitmişti ve teneffüs zili çalmıştı.Bazıları sınıftan çıkıyor bazıları da sınıfta kalmaya devam ediyordu.Ben de lavaboya gitmek için ayağa kalktım.

”Nereye gidiyorsun?” Arel in sorusuyla birlikte Arel'e döndüm.”Lavaboya gidiyorum, gelecekmisin?”Dalga geçer gibi sormuştum,tabi ki ciddi değildim.

Arel,sinsi bir şekilde gülümsedi. “Çok istiyorsan neden olmasın?”

Ağzım açık kalmıştı,ilk defa Arel'den böyle birşey duyuyordum.

Genelde o da şakaya vurur geçerdi.Dayanamayıp kafasına bir tokat attım ama bu onu daha da gülümsetmişti.

”Sapık herif!”

Daha fazla Arel'in yanında durmaya katlanamayıp sınıftan koridora doğru çıktım ve lavabo tarafına yürüdüm.

Okul gerçekten çok iyi tasarlanmıştı, üzerinde düşünüldüğü belliydi.

Gerçi bizim sınıfın bulunduğu kat pek özenli değildi, üst sınıflarda zeki olarak adlandırılanların katları çok daha bakımlıydı.

Zekamızı neden ders notları belirlemek zorunda ki!

Burada özel bir okul olmasına rağmen tamamen farklı muameleler görüyorduk ve bu durum en azından benim için can sıkıcıydı.

Okulda kullanabileceğimiz ortak alanlar bile kısıtlıydı.

Yalnızca kantin ve revir ortak alandı, bahçe de bile zekilerin sınıflar için ayrılmış bölümler vardı.

Lavabolar da aynı şekildeydi, mesela bir üst katta ki lavaboya gitmem yasaktı çünkü orası bizim seviyemize göre değildi.

Spor kulüplerinin de bu durumdan bir farkı yoktu.

Sınıfımızın not ortalaması kötü olduğu için herhangi bir spor aktivitesine katılmaya hakkımız yoktu, yalnızca başka hiçbir sınıfa yapmadıkları fakat ‘D’ sınıfına özel olan bir sınavı geçersek,spor takımlarına girebiliyorduk.

Bu sınavda gerçekten çok zor ve fiziksel dayanıklılık gerektiren bir sınavdı.

Kendi katımda ki lavaboya geldiğimde şaşırtıcı bir şekilde kimse yoktu.

Bir günlük tecrübeme dayanarak konuşabilirim ki,burası istisnasız her teneffüs sigara dumanıyla dolu olurdu.

Fakat şuan da kimse yoktu ve etrafı sigara dumanı olmadan ilk defa görüyordum.

Tanrım göz numaram büyüdü sanıyordum, çok şükür değilmiş!

Herhangi boş olan bir tuvalete girdim ve kapıyı kitledim.Aniden içeride yankılanan topuklu sesleri rahatımı bozmuştu.Lavabo da bile rahat yok.

İki tane kız kendi aralarında sohbet ediyorlardı ve bende kulak misafiri olmuştum.Sesleri çok inceydi, bir sivrisinek gibi.

Sohbetlerinde adımın geçmesiyle beraber iyice kulağımı kabarttım.

”Şu yeni gelen kız neden Arel'e bu kadar yakın duruyor!” Hehhh, ben de ne eksik diyordum.Arel yüzünden ‘kazanacağım yeni düşmanlar’ maddesini unutmuştum gerçekten!

“Daha okulda ikinci günleri, sakin mi olsan?” Kim olduğunu bilmiyordum ama sonunda birisi mantıklı bir cümle kurmuştu.Alnından öpeceğim.

“Arel,onun sınıfına geçiş yapmış inanabiliyormusun!”

Sesi kıskançlık ve öfke doluydu,kulağa aynen bu şekilde geliyordu.

Tuvaletteyken bile insanları rahatsız edebiliyorum gerçekten.Diğer kız da şaşırmış olmalı ki “Bundan haberim yoktu” Dedi.

Haberiniz oldu da ne değişti sanki?

Artık bu kıza ‘Arel'in fırfırı’ diyecektim çünkü lavabo da bile Arel'i anması bana çok komik gelmişti,fırfır kelimesi bana nedensizce komik anılarımı anımsatıyordu.

“O kız tam bir sülük, Arel'in peşini bırakmıyor!”

Ne,hadi ama! Ben mi bırakmıyormuşum? Asıl Arel her zaman benim peşimde, gel de şu sivrisinek sesliye anlat şunu.Bu durum canımı sıkmaya başlamıştı.

“Kesinlikle tek amacı Arel'le yatmak!” Bu artık sabrımı taşıran son damla olmuştu.

Tuvaletten bir hışımla çıktım, iki kızda beni görünce sessizleştiler ve yüzlerinden şaşırdıkları belli oluyordu.

O uzun,kızıl saçlarını yolmak istiyordum ama hiçbirşey söylemeden yüzlerine baktım,onlar da bana bakıyorlardı.

Hala bana bakmaya devam ederlerken, usulca ellerimi yıkadım ve aynadan saçlarımı düzelttim.

Kızlar şuan yaptığıma anlam veremiyor olmalıydılar.

O zaman bir anlam kazandıralım.

Tüm gücümle beraber ilk kızın saçından sımsıkı tutarak kendime doğru çektim.

Yanında ki sarışın arkadaşı da korkmuş olmalı ki geri geri adımlar atıyordu.

“Birdaha benim arkamdan ileri geri konuştuğunu işitirsem, yalnızca saçını yolmakla bırakmam bilgin olsun!”

Mahalle damarımı bastırdılar gerçekten!

Kızıl kız, saç diplerinde ki acıdan dolayı konuşmak yerine çığlık atıyordu,bu yüzden de yalnızca beni onaylarcasına başını sallayabildi.

Daha fazla bu rezaleti görmek istemediğim için saçını serbest bıraktım ve kız, hiçbirşey söylemeden arkadaşının kolundan çekiştirerek lavabodan çıktı.

Eğer o kıza ağzının payını vermeseydim bir ömür boyu içimde kalacaktı, fakat şu durumda... bende bir ömür boyu yeni bir okul arayacakmışım gibi duruyordu.

Beni şikayet edeceğinden hiç şüphem yoktu, ama sorun değil,en azından Arel'den kurtulabilirdim hem de bu şekilde hakkımızda saçma dedikodular da çıkmazdı.

Benim için dedikodular sorun değildi, hepsi alışkın olduğum şeylerdi.

Ağzı olan kişinin konuştuğunu ortaokuldayken öğrenmiştim zaten.

Fakat Arel…

Onun adı bir defa bile kirlenirse, bu durum ailesinin şirketini büyük riske atabilirdi.

Bir anda satışları yavaşlıyor ve sözleşme feshleri yapmak zorunda kalıyorlardı.

Arel'in bu duruma kurban gitmesini bir nebze bile olsa engelleyebilmek, Arel için yapabileceğim en iyi şeylerden birisiydi.

Hoş tabi, Arel bunu yapmama her zaman karşıydı.Hattaha şimdi yaşadığım olay okulda patlayınca,Arel'in beni gömebileceği ihtimalini düşünmeye başlamıştım bile.

Ama ne olursa olsun, ben bunu onun iyiliği için yapmıştım.

Lavabodan çıktım ve sınıfa doğru yürüdüm,teneffüs bitmek üzereydi.Yol boyunca ‘acaba tüm okula ne zaman patlayacağım’ diye düşünmeden edememiştim.

Çekindiğim durum okul veya okuldakiler değildi.Arel'di.

Daha yeni aramız düzelmişken tekrar zıt düşmek istemiyordum.

Evet, bazen yalnızlığın tadını çıkarıp Arel'den olabildiğince uzak durmak istiyordum çünkü onunlayken başımdan olay eksik olmuyordu.

Fakat o etrafımda olmadığında da, korumasız ve eksik gibi hissediyordum.Yanımda ki varlığına oldukça alışmıştım.

Bundan sebeple de Arel'siz bir ömür düşünmek beni çok korkutuyordu.

Ama sonsuza kadar onunla kalamam Tabi ki,
birgün o da evlenecek.

Sınıfa vardığımda dörtlü kız grubu kapıda dikilmişlerdi ve soluksuzca kahkahalar atıyorlardı.

Ufak bir bakış attıktan sonra onlara aldırış etmeden sınıfa girdim.

Nedensizce içime tekrar arkama bakma isteği doğdu ve dönüp baktığımda,dörtlü kız grubu çaktırmadan bana bakmaya çalışıyorlardı.Ancak ben onlara baktığımda tekrar önlerine döndüler.

Sırama doğru yürüdüğümde sıramda bir başkasını gördüm;siyah saçlı,gömleğinin düğmelerini asla tam kapamayan, yarabere içinde ki Anıl'dı.

Arel’le birlikte birşeyler konuşuyor gibi gözüküyorlardı fakat konuştukları konunun pek iç açıcı olmadığına bahse girebilirdim.

En azından bunu Arel'in suratından anlayabiliyordum.Çok ciddi bir yüz ifadesi vardı, aynı elimi yaktığım gündekine benziyordu.

Karşısında ki Anıl ise ciddiyetten çok,öfkeli duruyordu.Sanki bir dakika daha bu şekilde durmaya devam ederlerse kavga edecekler gibi gözüküyorlardı.

Arkamdan dokunan bir el hissetmemle o tarafa döndüm.Kıvırcık kahve saçları ve neredeyse pantolonu üzerinden düşecek olan bir çocuk.Bu bizim sınıfımızdamıydı ya?

"Hey, manitan kavga edecek gibi he?" MANİTAM'MI?

"Arkadaşım o benim!" Çocuk, sol elini sanki bir silah tutuyormuş gibi yaparak bana tuttu. İşaret yaptığı elini alnıma doğru götürdü.

"Bilemiyorum dostum ama... Aklını kurcaladığı belli.Her an tartışma çıkabilir."

Elini alnımdan çekti ve sınıf kapısından çıktı.Çok garip bir çocuktu, ama kötü niyetli birisi gibi durmuyordu.

Bunun olmasını ne kadar erken önleyebilirsem o kadar iyiydi.Tüm muhabbetlerini bozup aralarına girdim.

“Sıramdan kalkarmısın Anıl.”

Soru sormamıştım,rica da etmemiştim. Emretmiştim ki sesimden de açıkça belli oluyordu.

Arel’in bakışları hala Anıl'ın üzerindeydi, sanki ters bir hareketini bekliyor gibiydi.

Aynı avını bekleyen bir aslana benziyordu doğrusu.

Anıl, tek elini yüzünde gezdirdikten sonra bir hışımla ayağa kalktı.Göz altları mosmordu, gece hiç uyumadığı belli oluyordu.Tabii belki yatak ta kalori yakmış da olabilir.

Aramızda ki boy farkına rağmen bunu net bir şekilde görebiliyordum.Arel'in ki kadar olmasa da, Anıl'ın da boyu oldukça uzundu.

Yüzüme baktı, ama bu sefer ki bakışı çok daha kinliydi.Belki de gözleri konuşabilseydi ‘seni öldüreceğim’ derdi.

Arkadan Arel'in sesi duyuldu.

“Seni tekrar uyarmak zorunda kalmayayım Anıl.”

Sesi tehditkar geliyordu. Bakışları her zamanki gibi değil, daha karaydı.

Tüm sınıf bizi izlerken bunu söylemesi, dikkatleri daha da üzerimize toplamıştı.

Tüm bunları görmezden gelerek sırama oturmak için adım atmıştım ki aniden bileğimde ki el ile duraksadım.

Bu el Anıl'ın eliydi, yara ile dolu olmasından dolayı,yüzüne bakmadan bunu anlayabilmiştim.

“Senden nefret ediyorum, Maya.”Çok içten söylemişti.Hızlıca bileğimi geri çektim. Benim de sana bayıldığım yok!

"Bende sana bayılmı-"

Sözüm yarı da kesilmişti.Arel, aniden ayağa kalkmıştı ve nereden geldiğini anlayamadığım yumruğunu Anıl'ın suratına geçirmesi çok hızlı gerçekleşmişti.

Ne olduğunu anlayamamış bir şekilde yere düşen Anıl'a bakıyordum.Burnu kanlar içindeydi.

Arel,tekrar mantığı yerine öfkesini devreye sokmuştu.

Birden Anıl'ın üzerine çullanmıştı ve durdurulamaz bir şekilde yerde yatmakta olan Anıl'ı yumruklarıyla boğuyordu.

Bu şekilde devam ederse Anıl'ı burada öldürebilirdi çünkü tamamen kontrolden çıkmıştı.Sanki birşeylerin öfkesini atıyordu, birikmişlik.

Sınıftan hiçkimse karışmıyordu, hepsi geride kalıp izlemeyi tercih ediyordu.

Kimsenin el almadığını görünce daha fazla dayanamayıp kendim atıldım.

Tüm gücümle Arel'in ceketinden tuttuğum gibi geriye çektim.Fakat bu Arel'in üzerinde işe yaramıyordu.

“Biriniz yardım etsin!”

İçlerinden az önce ki düşük pantolon, yardım seslenişime kulak asmış olmalı ki öne atıldı ve yanıma doğru geldi.

En son sınıftan çıktığını hatırlıyordum.

Kıvırcık, Anıl'ı uzaklaştırırken ben ise Arel'i uzaklaştırmaya çalışıyordum.

“Sen bittin Anıl," Gözlerini Anıl'dan bir saniye dahi ayırmıyordu."Sen bittin."

Zaten bitmiş gibi duruyordu.Burnu tamamen kanlar içindeydi ve kolunu hareket ettiremiyor gibi gözüküyordu.

En kısa sürede Arel'e psikiyatri randevusu ayarlayacağım!

Bunca olaya rağmen hala gülümsüyordu.Bu Anıl'da gerçekten bir tuhaflık vardı.

Ama tuhaflığın kitabını yazan şahsın ta kendisi şuan, sarı saçları dağılmış,gömleğinin bir düğmesi açıkta kalmış ve kravatı bozulmuş bir halde karşımda duruyordu.

Hâlâ bir kolumla Arel’in ceketini tutuyordum.

Tam ondan uzaklaşmaya hazırlanıyordum ki Arel aniden arkasını döndü. Bu beklenmedik hareketiyle dengemi kaybettim.

Ayağım kaydı.

Refleksle tutunmaya çalışırken elim istemeden Arel’i de itmişti.

Bir anda ikimizin de dengesi bozuldu.
Sonrası birkaç saniyelik bir karmaşaydı.

Ve bir anda…

Kendimizi yerde bulduk.

Ama bu sıradan bir düşüş değildi.
Nefesim boğazımda düğümlendi.

Çünkü şu anda Arel’in üzerindeydim.
Daha doğrusu… neredeyse yüz yüze.

Ve dudaklarımız—

Birbirine değmişti.

Kalbim öyle hızlı atıyordu ki sanki göğsümden çıkacak gibiydi.

Gözlerim şaşkınlıkla büyürken Arel’in gözlerine kilitlendim.

Bu tamamen kazaydı.

Ama yine de… o an sanki zaman durmuş gibiydi.
Ne o geri çekiliyordu, ne de ben hareket edebiliyordum. Sadece birbirimize öylece bakıyorduk.