8.Bölüm 🦁

“Prensesimiz burda zaten. Mayda senin kardeşinmiş.”

Alp bir bana bir Yusuf’a bakıyordu. Hepimiz şaşkın bir şekilde donup kalmıştık. Söylediği şeyin gerçekliğini kafamda tartarken Hazar sessizliği bozdu.

“Yusuf, konuyu açar mısın? Emin misin?Nerden öğrendin?” dedi.

Alp benim gerçekten onun kardeşi olmamı istermiş gibi bakıyordu. Gözlerindeki özlem ve umut, kalbim eziliyormuş gibi hissetmeme sebep oluyordu.

Emin olmadan bir şey düşünmek ve konuşmak istemiyordum. Ama bunun doğru olduğunu içten içe hissediyordum.

Yusuf daha fazla uzatmadan olayı anlattı.
“Geçen gün Kadir abiyle görüştük. Bana Mayda’nın hikayesini anlattı ve Alp’in kardeşi olabilme ihtimalinin olduğunu söyledi. Özür dilerim ama küçücük bir ihtimalin bile peşinden gitmeliydim. Önce Mayda’yı araştırdık. Hikayede çoğu şey uyuyordu ve siz gerçekten birbirinize çok benziyorsunuz. Ben de iyice şüphelendim ve sizden gizli dna testi yaptırdım. Yasak olduğu için gizli olması gerekiyordu. Bu yüzden sonuçların çıkması uzun sürdü.” dedi derin bir nefes alarak devam etti.
“Mayda senin gerçekten kardeşin. Dna sonuçları az önce geldi.” dedi.

Abim. Alp benim abimdi. Emin olmak için daha fazla şeye gerek yoktu. Ne hissediceğimi bilemedim. Ne yapmam gerektiğinide bilmiyordum.

Alp “Doğru mu? Gerçekten sonunda bulduk mu kardeşimi?” diye sordu.

Sevinmeden önce emin olmak istiyordu.

Yusuf “Hayır dostum, söylediğim gibi o kendi bize geldi.” dedi kahkaha atarak.

Alp gelip sıkıca kollarını sardı. Yıllardır içinde birktirdiği kardeş özlemini hissedebiliyordum. Saçlarımı koklayıp öptü .

“Seni bulduğuma inanamıyorum.” dedi. “Yıllardır aramadığım sormadığım yer kalmadı.” diye devam etti.

Yine kalbim sıkışmaya ve gözlerim dolmaya başlamıştı. Kafam çok karışmıştı ama bu kötü bir haber değildi. Mutluydum. Ailemden birini bulmuştum. Kimsesiz olmadığımı öğrendim. Ama gözyaşlarımı tutamıyordum.
Alp yine panik atak geçirdiğimi anlayınca daha sıkı sarıldı.
“Abicim sakin ol. Ben yanındayım, bir daha asla seni bırakmayacağım. Güzelim burdayım ben, güvendesin.” sözleri beni gerçekten sakinleştiriyordu.

Yusuf arabayı getirmeye gitmişti. Hazar da benim için endişeleniyordu ama yıllar sonra abimle kavuştuğumuz için sadece sırtıma elini koyarak destek oluyordu. Araba gelince Hazar ben ve Alp arkaya bindik. Hala tam olarak sakinleşememiştim. Ama titremelerim durmuştu.

Alp “İyi misin canım?” diye sordu.

“Evet iyiyim sadece çok şaşırdım. Bir kardeşim olduğunu bile bilmiyordum.” dedim.

Elimi bir an olsun bırakmayan Hazar sessizce destek olmaya devam ediyordu.

Alp “Her şeyi konuşacağız, biliyorum kafan karıştı şuan da.” dedi. “Ama seni bir yere götürmek istiyorum ilk başta.” diye devam etti. Eve gelmiştik, arabadan indiğimizde Alp arabanın anahtarını Yusuf’tan aldı.

“Nereye?” diye sordum.

“Eve.” dedi gülümseyerek. Kafam daha fazla karışıyordu.

Gitmek istediğimi anlayınca Hazar kapımı açtı.

“Ben evde seni bekleyeceğim, uyumam.” dedi kapıyı kapatmadan.

Alp kemerini takıp arabayı çalıştırdı. Nereye gideceğimizi merak ediyordum. Sormak yerine yol boyunca sessizce oturdum. Arada bana bakıp bir şeyler söyleyecek gibi oluyordu ama sonra susmaya devam edip yola odaklanıyordu.
Yavaşlamaya başladığında etrafıma baktım.

Mezarlığa gelmiştik.

İnanamıyorum, kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu.

Anne ve babamın mezarı olabilir miydi?
Yoksa beni niye buraya getirsin ki. Şaşkın gözlerimi görmesine rağmen bir açıklama yapmadı.

Arabayı durur durmaz kemerimi çıkarıp indim. Gerçekten mezarlıktaydık. Normalde mezarlıktan çok korkardım özellikle akşam vakitleri. Ama şuan sadece anne ve babamın yanına gitmek istiyordum.

Ellerim yine titremeye başlamıştı. Alp kolumdan tutarak hem bana destek oluyor hem de yönlendiriyordu. Yaklaştıkça gözlerim doluyordu, kalbime ağrı saplanıyordu.

İlk annemi gördüm sonra hemen yanında babamı.

Nilüfer Arslan
Mustafa Kemal Arslan

Onları mezar taşına serilmiş bebek battaniyesinden ve bakımlı mezarlarından tanıdım. Ne zaman ağlamaya başladığımı hatırlamıyordum. Alp’ten yani abimden uzaklaşıp Anne ve Babamın arasına oturdum. Sessizce ağlıyordum. Yıllar önce onları kendi büyüdüğüm şehirde bütün mezarlıkları gezerek aramıştım. Meğer beni ailemden koparırken soyismimi bile bırakmamışlar bana. Onlardan geriye bir tek abim kalmış ve ben yirmi yıldır bundan habersiz kimsesiz olduğumu düşünerek yaşıyordum.

Gözyaşlarımı hıçkırıklarım takip etti. Daha sonra yirmi yıldır çektiğim yalnızlığımın acısını çıkarırcasına şiddetlendi ağlamam.
Kendimi sakinleştiremiyordum. Nefesim daralıyordu, hıçkırıklarım durmuyordu.
Kalbim duracak gibi hissediyordum.
Abim panik atak geçirdiğimi anlayıp yanıma çömeldi. Ben sıkıca Anne ve Babamın topraklarına tutunmaya çalışıyordum. Abim kollarını sıkıca bana dolayıp sakinleştirmeye çalışıyordu.

“Evdesin bi’tanem, bak seni yuvamıza getirdim. Anne ve babamızda burda. Ben burdayım yanındayım. Bir daha asla ayrılmayacağız.”

Ev, her zaman dört duvar olmadığını biliyordum. Bazıları bir insana ev diyordu. Hiç aklıma mezarlığın bir ev olabileceği gelmemişti.
Evimdeydim. Yıllar sonra evimin huzurlu kokusunu içime çekebiliyordum.
Ne kadar zaman geçti bilmiyorum ama ben sakinleşene kadar orda oturduk.

Alp hem saçlarımı seviyor hem de konuşuyordu.
“Bak anne bu sefer sevdiğin buketi getirmedim ama çok sevineceğin çiçeği getirdim sana. Söz verdiğim gibi buldum emanetinizi. Artık beraber geleceğiz buraya. Bir daha ayrılmayacağız.”

Ses tonundan yılların verdiği özlemi, yorgunluğu anlayabiliyordum.

“Abi.” dedim küçük bir kız gibi çıkmıştı ağzımdan kelime.

“Efendim abim.”

“Ben inanamıyorum. Anne ve babamın öldüğünü biliyordum ama bir kardeşim olduğunu söylememişlerdi.” dedim.

Cevap vermeyip dinlemeye devam etti.

“Keşke bazı şeyler daha farklı olsaydı. Ben gerçekten-“ deyip sustum aklıma yaşadıklarım gelince.

“Artık keşke demeyeceğiz. Bize çok büyük kötülükler yaptılar, evet. Onlar cezalarını çekecekler ama biz artık geleceğimize bakacağız. Kötü günleri geride bırakacağız.” dedi.

Kafamı aşşağı yukarı sallayıp sustum.Ayaklanıp

“Hadi kalkalım, hastalanmanı istemiyorum.” dedi.
Ayağa kalkıp toparlandım. Anne ve babamıza veda edip arabaya gittik. Bu sefer yolculuğumuz sessiz geçmedi. Bana yol boyunca hem sorular sordu hem de küçüklüğünden bahsetti.

Eve geldiğimizde saat epey geç olmasına rağmen Hazar gerçekten uyumamış, oturma odasında oturuyordu.
Selam verip lavobaya elimi yüzümü yıkamaya gittim. Döndüğümde bana kahve hazırlamıştı. Koltuğa oturup kahvemi içmeye başladım.

“Çok iyi geldi, teşekkür ederim.” dedim.
Nereye gittiğimizi anlattım. Beni sessizce dinleyip konuşmamın bitmesini bekledi. Ben bitirince

“Bu çok güzel bir şey. Sen de zamanla bu duruma alışacaksın merak etme.” dedi.

Biz Hazar’la konuşurken alp kocaman bir kutuyla yanımıza geldi. Kutuyu masaya koyduğunda gözlerim fal taşı gibi açıldı.

***************Bölüm sonu****************

MERHABALARRR

SİZCE BÖLÜM NASILDII

FİNALE YAKLAŞTIĞIMIZI BİLDİRMEK İSTERİM

UMARIM BEĞENİRSİNİZ

KALPLERİNİZİ ESİRGEMEYİN

DESTEKLERİNİZ İÇİN TEŞEKKÜR EDERİMM 🩶🩶🩶