6.Bölüm 🐺

Alp’ten

Takımla kendi aramızda maç yapıp iki gün sonra oynanacak asıl maç için hazırlık yapıyorduk. Kendime de takımıma da güveniyordum. Bir takım kaptanı olarak görevimi hakkıyla yerine getirdiğimi düşünüyordum. Yeterince çalıştıktan sonra duşumu alıp motora atladım. Kafeye vardığımda Yusuf’un hala gelmediğini fark edip işler yolunda mı diye kontrol ettim. Oturmuş bi ekibim olduğu için gözüm arkada kalmıyordu ama yine de her zaman kontrol ediyordum. Özellikle kardeşimin yaşındaki çalışanlarım olduğu için onlarla hep abi kardeş ilişkisi kuruyordum. Aslında bu bana çok ters bi düşünce, işte duygusallık olmaması gerekiyor. Yusuf’la yaptığımız her işte prosedüre uyar ve sözleşme imzalarız. Can yoldaşım her zaman kendimden çok onu düşünürüm ama bir işin yürümesini istiyorsak işle ilişkiyi ayırmak gerekiyor. Benim abiliğimi kullanan çalışanlarım oldu ve bende yollarımızı uygun bir şekilde ayırdım ama yinede Güzelim’le yaşıt olunca kıyamıyordum ve abilik yapıyordum.

Asıl maça sadece iki gün kalmıştı ve kardeşim beni izleyemeyecekti. Bugüne kadar bütün önemli günlerimi görememişti aynı şekilde ben de onun her şeyini kaçırmıştım. Bu çok uzun zamandır oluyordu ama ben hiç alışamadım ve her özel günlerde daha çok aklıma gelip moralimi bozuyordu bu durum. Ama inanıyordum bir gün onu annem ve babamızın mezarına götürüp kavuştuğumuzu gösterecektim. Ne kadar geç olsada artık onu koruyup kollayacağımı, her zaman yanında olacağımı onlara söyleyebilecektim.

Yusuf gelince düşüncelerimden sıyrılıp nerde olduğunu sordum.

‘İşim vardı oğlum. Karım gibi hesap mı soracaksın sen hep böyle?’ dedi ters yapmaya çalışarak ama gülümsediği için hiç inandırıcı gelmedi.

‘Karın yok ki kardeşim senin. Sap geldin sap gideceksin.’

‘Sanki senin varda.’

‘Benim talibim çok ben varmıyorum kimseye.’ deyip güldüm.

‘Ben de bulacağım elbet bir gün eşimi.’ dedi o da gülümseyerek. ‘Bu arada Mayda’yı ve Hazar’ı çağırdım oturmaya.’ diye devam etti.

‘İyi yapmışsın.’ dedim.

Mayda’yı duyunca yine düşündüklerim geldi aklıma. Kızı ilk gördüğümde içimde bir sıcaklık hissetmiştim. Ama öyle romantik şeyler falan değil daha farklı ve içten. Sonra Kadir abi onu kardeşim sanınca çok üzüldüm. Mayda’yla biraz sohbet edince sanki çok eski bir tanıdığımmış gibi hissettim. Sanırım yaşı küçük ve yetim olduğu için kendime yakın bulduğum için böyle hissettim. O da kardeşimle yaşıttı bu yüzden yine abilik damarım tutmuş olabilirdi.

‘Oğlum daldın gittin yine.’ Yusuf’un sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.

Masadan kalkıp mutfağa bir şeyler atıştırmaya gittim.

Mayda’dan

Hazar beni konserden önce alıp Yusuf’ların kafesine götüreceğini söyledi. Benim için sorun olmayacağı için hazırlanıp aşşağı indim. Yurdun önünde güzel bi arabanın önünde durmuş beni bekliyordu. Yanında gittiğimde ıslık çaldı.

‘Bu güzellik ne böyle.’ deyip başını tuttu ‘Başımı döndürdün kızım.’ dedi.

Söylediği şeye gülüp ‘Teşekkür ederim. Sana da takım çok yakışmış.’ dedim.
Kapımı açıp geçmem için eliyle nazikçe gösterip ‘Buyrunuz Hanımefendi.’ dedi.
Ön koltuğa geçip onun binmesini bekledim. Kapımı nazikçe kapatıp şoför koltuğuna geçti. Telefonunu uzatıp ‘Dj olmak ister misiniz güzellik?’ dedi.
Kahkaha atıp telefonu elime aldım. Arka koltuğa uzanıp bir şey aldı. Bir yandan yola bakıp bana kırmızı gül buketini uzattı. ‘Bunlar senin için.’ dedi.
Çiçekleri alıp ‘Çok teşekkür ederim ne gerek vardı.’ dedim gülümseyerek. Çok mutlu olmuştum.

‘Benim sana çiçek almam için bir gerekçe olmasına gerek yok. Yani sen izin verdiğin sürece.’ dedi.

O arabayı sürerken ben ona bakıyordum. Yaptığı şeyler ve söyledikleri aşırı hoşuma gitmişti ve çok etkilenmiştim. Tam şuanda ona karşı bir şeyler hissetiğimi kabullendim. Telefondan Çelik-Hercai şarkısını açtım.Hazar melodiye parmaklarıyla eşlik ediyordu ama şarkıyı bildiğini düşünmemiştim.

‘Yine gözüm yollarda neredesin.
Gündüzüm gece oldu kederdeyim.’

Şarkı başlayınca o da eşlik edince şok oldum.
‘Sen bu şarkıyı biliyor musun?!’ dedim şaşkın bir şekilde.
Şarkıya eşlik ederek cevap vermişti
‘Gel yarimm ol, sevdalımm ol.’ dedi gülümseyerek.
Kahkaha atıp gülmeye başladım. Şarkıya hatta diğer açtığımız şarkılara beraber eşlik ederek söyledik yol boyunca. Kafeye geldiğimizde yine kapımı açıp inmeme yardımcı oldu. Çiçekleri bırakmak istemeyip yanıma almıştım. Kafeye girdiğimizde Yusuf ve Alp bizi karşıldı. ‘Bu güzellik, bu karizma ne’ diyerek iltifat etti Yusuf. Gülümseyerek teşekkür edip selamlaştık. Bir şeyler içip sohbet ettik. Konser vaktine kadar kafede beraber takıldık.Konser yaklaşınca vedalaşıp kalktık, Hazar arabaya binerken yine kapımı açmıştı.
‘Gider miyiz Alp’in maçına?’ diye sordu.

‘Evet eğlenceli olur gideriz.’ dedim.

Yine telefonu bana uzatıp ‘Çok iyi çocuklar gerçekten. Sohbetleride sarıyor.’ dedi.
Telefonu alıp müzik seçmeye çalışıyordum. ‘Evet kafa dengi insanlar.’ dedim.
Hangi şarkıyı açacağımı düşünürken telefon ekranı kapanmıştı. Telefonu uzatıp ‘Kapandı.’ dedim şifreyi girmesini bekliyordum ama o şifreyi bana söylemeyi tercih etti. Ona baktığımı görünce ‘Ne? Senden gizlim saklım yok.’ dedi.

‘Beni etkilemeye çalışıyorsun gibi geldi bana.’ dedim gülerek.

‘Çalışmama gerek yok benden zaten etkileniyorsun.’ dedi o da gülerek. Gerçekten daha çok etkilenmeye başlamıştım. Cevap vermeyip önüme döndüm. Hala hangi müziği açacağıma karar verememiştim. Şarkıların arasında geziniyordum.

Kahkaha atarak ‘Şimdiden telefonumu karıştırmaya mı başladın?’ dedi.

‘Hayırr! Neden karıştırayım ne açacağıma karar veremedim.’ dedim.İlk şarkıyı açıp telefonu kapattım. Gülerek arabayı sürmeye devam etti. Konser alanına geldiğimizde arabayı uygun yere park etti. Biletlerimizi gösterip içeriye girdik. Uygun bir yere geçip beklemeye başladık. Duman sahneye çıktığında herkes çığlık atmaya başlamıştı. Bütün şarkılara hep birlikte eşlik ederek dans ediyorduk. Hazar şarkıların bazı kısımlarını bana bakarak söylüyordu. Hem utanıyordum hem de çok eğleniyordum.

Kimseyi görmedim ben
Senden daha güzel
Kimseyi tanımadım ben
Senden daha özel

***

Konser çıkışı gülerek sohbet ederek arabaya geçtik. Kampüse doğru arabayı sürmeye başladı. Bütün şarkılara eşlik edip dans ettiğim için çok yorulmuştum. Sessizlik olunca biraz gözlerimi dinlendirmek istedim.

Gözlerimi açtığımda üstümde Hazar’ın ceketi vardı. O da kafasını koltuğa yaslamış beni izliyordu. Çevreme baktığımda kampüste olduğumuzu anladım.
‘Geldik mi? Çok yorulmuşum ya.’ dedim toparlanarak.

Merhametli bir ses tonuyla ‘Ben de kıyamadım uyandırmaya. Fazla olmadı geleli.’ dedi.

‘Hazar çok teşekkür ederim bugün için. Çok güzeldi.’ dedim içten bir şekilde.

‘Asıl ben teşekkür ederim bana eşlik ettiğin için.’

‘Yarın dersten sonra görüşürüz o zaman.’ dedim kemerimi çıkarıp.

‘Mayda’ dedi elimi tutarak. ‘Seninle ders çalışmak gerçekten çok eğlenceli devam etmekte istiyorum ama bilmen gereken bir şey var.’ diye devam etti.

Araya girerek konuştum. ‘Biliyorum Hazar.’ dedim.

Merakla ‘Neyi biliyorsun?’ diye sordu.

‘Benimle vakit geçirmek için ders almak istediğini. İlk başta kabul etmeme sebebimde buydu ama sonra ne bileyim bende istedim. Bak bugün gerçekten çok güzeldi. Hatta seninle geçirdiğim bu son birkaç gün gerçekten çok eğlenceliydi. Ama beni biraz olsun tanımışsındır. Sen hayatıma girdikten sonra yeni insanlarla tanışmaya ve sosyalleşmeye başladım. Yalnızlığa alışmıştım bir anda böyle çevre yapmak garip hissettiriyor. Senden gerçekten etkilendim. Çok karizmatik, nazik ve düşüncelisin. Beni kendine alıştırıp sonra tekrar yalnız bırakırsan kalbim çok kırılır. Ben yalnızlığımla barıştım. Ama sana güvenmek istiyorum. Yalnızlığımın yanına birde hüzün eklemeni istemem.’ dedim.

‘Mayda.’ dedi derin bir nefes aldı. ‘Ben herkesin özünde yalnız olduğuna inanan biriydim. Seninle tanışana kadar. Seni daha görür görmez yanımda bir gölge gibi gezmeye başladın sanki. Kafamın içinde bile yalnız bırakmadın beni. Ben de senin gölgeni bile yalnız bırakmayacağım.’ Dedi.
Elimi tekrar tutup devam etti. ‘İki gözüm, iki elim, iki kulağım var. Kalbimin eşide senin kalbin olsun istiyorum. Eğer izin verirsen güvenini kazanmak istiyorum.’ dedi.

Gözlerim dolmuştu. Ne zaman bana karşı bu kadar şey hissetmişti. Ben bu kadar ciddi olduğunu anlamamıştım.

‘Güvenimi kazanmanı çok istiyorum.’ dedim. Yanağından öpüp çiçeğimi alıp arabadan indim.

Nedenini bilmediğim bir şekilde kendimi tutamıyordum ağlamaya başladım. Yurda girip kapıdan uzak bir banka oturup kendime gelmeye çalıştım. Hiçbir şekilde ağlamamı durduramıyordum. Mutluydum aslında niye ağladığımı anlamıyordum. Sakinleşmek için uzun bir süre bekledim ama başaramamıştım.

Telefonum çalınca bakmadan açtım.
‘Alo’ dedim hıçkırarak.

‘Mayda iyi misin?’ dedi Alp’in sesiydi.

‘Ben bilmiyorum.’ dedim daha şiddetlenmişti ağlamam. Ellerim titriyordu hıçkırıklarım dinmiyordu.

‘Nerdesin?’ diye sordu.

Yurtta olduğumu söylediğim an telefonu kapatmıştı. Çok sürmeden kapıya çıkmamı söyleyen bir mesaj atmıştı. Çiçeğimi bankta bırakıp tekrar kapıya çıktığımda motorla gelmiş bekliyordu, telaşlı bir hali vardı.
Yanına gittiğimde önce tereddüt etti sonra dayanamayıp sarıldı. Sarılınca daha fazla ağlamaya başlamıştım ama artık titremem durmaya başlamıştı kendimi daha güvende hissediyordum. Sakinleşince geri çekildi.

‘Daha iyi misin?’ diye sordu.

Ağlamam durmuştıu burnumu çekip ‘Evet, teşekkür ederim.’ dedim.

‘Ne oldu? Hazar ters bir şey mi yaptı?’ diye sordu sinirle.

‘Hayır, ne oldu bilmiyorum. Aslında çok mutluydum. Neyse boşver sen niye aramıştın?’ dedim kendimi kötü hissederek. Tamam Alp iyi bir insandı ama akşam akşam benimle uğraşmasına gerek yoktu. Onlar bana yakın davranıyorlardı ama ben bu kadar yakın davranamıyordum.

Beni anlayıp ‘Mayda beni bir abin olarak görebilirsin. Sen benim kardeşim gibisin ne sorunun olursa yanında olurum. Varsa bir şey söyle döveyim gidip.’ dedi.

Gülümseyerek ‘Hazar kötü bir şey yapmadı hatta bana çıkma teklifi etti.’ dedim.

‘İşte böyle gül güzelim. Anlat nasıl oldu?’ dedi ve kaldırıma oturdu. Yanına gelmem içinde eliyle gösterdi. Yanına oturup nasıl çıkma teklifi ettiğini anlattım.

‘İşte sonra bir anda ağlamaya başladım. Neden bilmiyorum ve sakinleşemedim sen gelene kadar.’ dedim.

‘Sanırım panik atak geçirdin, tam hatırlıyamıyorum ama annemde ben küçükken geçiriyordu. Babamda ona hep benim sana yaptığım gibi sarılarak konuşarak sakinleştiriyordu. Çok sevindim birbirinize açılmanıza, Hazar iyi çocuk senden iyisinide bulamaz zaten.’ dedi gülerek.

‘Teşekkür ederim, gerçekten çok kötü hissetmiştim. Umarım tekrar yaşanmaz.’ dedim.

Cebinden bir şey çıkarıp bana uzattı. Bilekliğimi görünce bende aldım.
‘Kafede düşürmüşsün yarın getireyim diye düşünmüştüm ama iyiki aramışım.’ dedi.

Kaldırımda biraz daha sohbet edip vedalaştık. Ben de yurda girip bankta bıraktığım çiçeklerimi alıp odama geçtim. Üzerimi değiştirip yatağıma uzandım. Bugün gerçekten çok güzel bir gün geçirmiştim. Ve her özel günümde olduğu gibi annemle babamın yanında olmasını istemiştim içimden. Sonra ağlarken daha çok aklıma gelmişlerdi ve keşke gerçekten yanıma gelebilseler dedim. Öldüklerine içten içe inanmıyordum. Bazı anlar çıkıp geldiklerinin hayalini kuruyordum. Çocukluktan kalmış çocukça bir hareket.

********Bölüm sonu***********

Umarım beğenirsiniz yorumlarınız ve destekleriniz benim için çok değerli