2.Bölüm 🦕

Alp’ten

Akşam geç yatmama rağmen sabah spora gitmek için erkenden kalktım. Antrenman için spor çantamı hazırlarken kapı çaldı. Kapıyı açmaya gittim.
Kargocu gelmişti, Güzelimin doğum günü hediyesini getirmişti. Kargoyu teslim alıp kapıyı kapattım.
Buruk bir gülümsemeyle kargoyu çekmeceye, diğer doğum günleri için aldığım hediyelerin yanına koydum. Hepsini ona vermek için saklıyordum.
Çantamı hazırlamayı bitirip kahvaltı yaptım.
Motoruma atlayıp spor salonuna doğru sürmeye başladım.

Mayda’dan

Sabah devletten aldığım bursun yattığını söyleyen bir bildirim aldım. Yatağımda uzanırken yurdumun ve telefon paketimin parasını ödedim. Kullandığım bir kaç uygulamanın aboneliğini de ödedikten sonra bana pek bir şey kalmamıştı.

Kalan parayla bir kaç gün idare etsem yeterliydi. Kaldığım Yetiştirme Yurdunun Müdürü beni bursa bağlamıştı. O burs olmasa nasıl para biriktirebilirdim, geçinebilirdim bilmiyordum.

Yatakta biraz daha uzanıp telefondan kitap okudum. Bugün dersim olmadığı için vizelere çalışmayı düşünüyordum ama önce dün aldığım altınları bankaya götürüp sadece benim açabildiğim bankada bulunan bana ait çekmeceme koyacaktım.

Bugüne kadar hep aldığım özel eşyaları oraya koyuyordum. Yanımda taşımak riskli geliyordu. Yataktan kalkıp duşa girdim. Hızlıca duş alıp güzel bir kombin yaptım.

Çantama yanıma alacağım eşyaları yerleştirip yurttan çıktım. Otobüsle çarşıya gidip bankaya kalan mesafeyi yürümeye başladım. Yaya geçidinden geçmek için ışıkları bekledim.

Yeşil yandığında karşıya geçtim bankaya gireceğim sırada simsiyah giyinmiş bir adam çantamı kolumdan çekip almaya çalıştı. Son anda çantamı almasını engelleyip adama bağırmaya ve vurmaya başladım.Hala çantamı bırakmıyor ve almaya çalışıyordu.

Sokaktaki bir kaç insan yardım etmeye gelmişti diğerleri izliyordu.

“Tutun adamı! Kaçma sakın adi adam!” diye bağırıyordum.

Bir çocuk ve bankadaki güvenlik görevlisi adamı benden uzaklaştırıp tutuyordu. Bir abla beni sakinleştirmeye çalışıyordu ama çok korkmuş ve stres olmuştum.

“Ablacım sakin ol geçti. Al su iç” deyip bir şişe uzattı. Ablanın verdiği suyu içip biraz kendim gelmiştim.

Güvenlik görevlisi “Hanımefendi polisi çağırdık. İsterseniz şikayetçi olun. Şahitlerde var.” diye akıl verdi.

“Polisler gelene kadar lütfen adamı tutun iki dakika bankada işimi halledip geleceğim.” dedim.

Hala ellerim titriyordu ablanın yardımıyla kalkıp bankaya girdim. Hızlıca işimi halledip dışarı çıktım. Polis arabasının geçtiğini gördüm. Adamı götürüyorlardı.

Güvenlik görevlisi “Şikayetçi olmak istiyorsan karakola gitmen gerekiyormuş. Adamın zaten bir sürü suçtan sabıkası varmış. Sen de şikayetçi olsan iyi olur.” deyip işine geri döndü.

Hırsızı tutan diğer çocuk az önce ablanın verdiği suyu tekrar uzatıp “Sakin ol abicim, geçti. İstersen seni götürebilirim. Hem şahitlikte yaparım.” dedi.

Hala olayın etkisindeydim. Gidip şikayetçi olacaktım. Çocuğa baktığımda elinde kask olduğu için motoru olduğunu anladım.

“Sizin işinize engel olmayacak değil mi?” diye sordum.

“Yok olmaz. Hadi gel” dedi.

Motora doğru yürüdük. Önce O binip benim binmem için bekledi. Karakola doğru sürmeye başladı.

Karakola geldiğimizde bir komiser bizi gördüğünde yanımdaki çocukla el sıkışıp selamlaştı.

“Hoşgeldin Alp, inanmıyorum sonunda buldular mı kardeşini. Gözün aydın.” dedi gerçekten sevinmiş görünüyordu.

Ve beni Alp’in kardeşi sanmıştı. Alp hemen araya girip

“Yok abi keşke ama hala bi haber yok.” dedi hüzünlü bir ses tonuyla.

Araya girip “Ben şikayetçi olmaya geldim bir hırsızlık olayı ile ilgili.” dedim.

Alp’te “Ben de şahitlik yapmaya geldim.” diye ekledi.

Polis bize yardımcı olacağını söyleyip başka bir polise yönlendirdi. Sandalyeye oturup bana sorduğu sorulara yanıt vermeye başladım.

İlk baştaki polis ve Alp’te masanın yanında ayakta bekliyorlardı. Ben kişisel bilgilerimi söylüyordum.

“Mayda ismim, dün 20 yaşına girdim. Burada okuyorum ikinci senem. Ailem yok yetiştirme yurdunda büyüdüm…”

************
Alp’ten

Mayda kardeşimle aynı yaştaydı. Kadir abinin dediklerinden sonra bunuda öğrenince yine moralim bozuldu ve devamına odaklanamadım.

Kadir abi bir şeyler söylüyordu ama onu duymamıştım. Kendime gelip “Kusura bakma abi duymadım ne dedin?”diye sordum.

“Bir şey demedim aslanım bozma moralini dedim. Buluncak kardeşin.” dedi omzuma vurup.

Mayda ifadesini vermeyi bitirdiğinde görevli polis ona beklemesini söyledi. Mayda dışarda bekleyeceğini söyleyip çıktı. Ben de ifademi verdikten sonra kapıya çıktım. Mayda kaldırıma oturmuş bekliyordu.

Yanına gidip oturdum “Daha iyi misin?” diye sordum.

Kafasını sallayıp “Evet teşekkür ederim şahitliğiniz ve yardımlarınız için.”dedi.

“Ne demek kim olsa yardım ederdi.”dedim.

Böyle durumlarda herkese yardım etmeye çalışıyorum. Fazla duyarlı bir insan olduğumdan değil belki bir gün kardeşiminde yardıma ihtiyacı olur ve benim yaptığım iyilikler ona döner diye düşünüyorum. Karma görevini halleder, biraz bencilce düşünüyor olabilirdim.

Bir görevli işlemlerin bittiğini, gidebileceğimizi söyledi.

Mayda ayaklanıp “Tekrar teşekkür ederim ben artık gideyim.”deyip gitti.

Onu bırakmayı teklif edecektim ama rahatsız olmasını istemedim. Yanlış anlayabilirdi.
Zaten teklif edecek zaman bırakmadan gitmişti. Motoruma atlayıp spor salonuna gittim.

****************

Mayda’dan

Çok sinirli ve üzgün hissediyordum. Kulaklığımı takıp hızlı adımlarla yürümeye başladım. Sinirim geçene kadar yürümek istedim. Kendimi daha iyi hissettiğimde etrafıma baktım. Sahilde baya bir yürümüşüm.

Basketbol sahası vardı ve çocuklar maç yapıyordu. Bir banka oturup soluklanmak ve biraz maçı izlemek istedim. Ben dalgın dalgın öylece maça bakarken biri bana doğru gelmeye başladı. Yanıma geldiğinde Hazar olduğunu anladım. Şaşırmış bir şekilde “Burada ne işin var?” diye sordu.

Bende şaşırmıştım onu görmeyi beklemiyordum.

“Asıl senin burda ne işin var?”

“Maç yapıyoruz.”

“Bende maç seyrediyorum.”

“Ha anladım beni izlemeye geldin.” deyip gülmeye başladı.

Sinir olup “Hayır sadece basket maçı izlemeyi seviyorum. Senin burda olduğunu bile bilmiyordum”dedim.

“Tamam sinirlenme bir şey demedim. Maçın bitmesine az kaldı bekle beni.”deyip oynamaya geri döndü.

Gerçekten basket maçı izlemeyi seviyordum ama sadece telefondan takip ediyordum bir kere gerçek bir maça gitmiştim.
Bugün ki tamamen tesadüftü. Gıcık olup kalktım yine sahaya yakın bir bankta bu sefer denize karşı oturmuştum.

Kulaklığımı takıp denizi seyrettim. Sonra telefondan kitap okumaya devam ettim.
Birinin yanıma oturduğunu görüp kafamı çevirdim.

Hazar eşyalarını almış yanıma gelmişti.

“Basketbol sevdiğini bilmiyordum.”dedi.

“Sen benim hakkımda bir çok şeyi bilmiyorsun.”

“Evet. Zamanla öğreniyorum işte. Peki çay mı kahve mi?”

“Neden?”

“Cevap ver işte niye bu kadar kabasın?”

Gözlermi devirip “Kahve” dedim.

Çantasını bırakıp gitti. On dakika sonra elinde iki kahveyle geri geldi.

Birini bana uzatıp “Söyle bakalım niye bu kadar agresifsin.” dedi.

“Sabah bir hırsız çantamı çalmaya çalıştı. Sonra bir çocuk, güvenlik görevlisi ve abla bana yardım etti. Çocukla beraber karakola gidip şikayetçi olduk. İlk başta çok korktum ama sonra sinirlendim. Biri benden bir şey çalabileceğini yani zayıf olduğumu sanmış. Tabiki de ağzını payını verdim ama gururum incindi.” dedim.

Normalde birine anlatmazdım ama Hazar’ı tanıyordum.

“Bir çocuk mu? Kimmiş ki o? Beni niye aramadın?” dedi saçma bir sinirle.

“Pardon seni niye arayacaktım? Gerçek arkadaş bile değiliz sadece ders çalışıyoruz.”

“Olabiliriz müsaade etmiyorsun ki. Hem anneni babanı da arayabilirdin.”

Bilmiyordu evet ama yinede çok üzülmüştüm.

Sinirle “Olmayacağızda.” deyip kalktım.

Peşimden ismimi seslenerek geliyordu.

“Mayda! Bekle Mayda.”

Bana yetiştiğinde önüme geçip yürümemi engelledi.

“Ne oldu? Ne dedim de bu kadar öfkelendin.” dedi kendimi daha fazla tutamıyordum gözlerimin dolduğunu görünce beni oturmam için bir bankın yanına götürdü.

“Özür dilerim yanlış bir şey söylediysem. Anlat bana, anlatmazsan bilemem.” dedi.

Gözyaşlarımı tuttum ağlamadan konuştum.

“Özür dilemene gerek yok yanlış bir şey söylemedin. Niye çocuğa taktığını anlamıyorum. Ordaydı ve şahitlik yaptı o kadar.”

“Mayda şuan moralini bozan şeyin bu olmadığını biliyorum. Sadece çalışma arkadaşı olsakta seni tanıyorum. Ama sorun yok mesafelerine alışkınım ve saygı duyuyorum. İstediğin zaman anlatırsın.” dedi anlayışlı bir tavırla.

Hazar böyle anlayışlı olduğu için anlatasım geliyordu.
Sonuçta çalışma arkadaşı olsakta arkadaştık ve yetim olduğum gizli bir şey değildi.
Derin bir nefes alıp cevap verdim.

“Aslında anlatılcak bir şey yok. Sakladığım bir konuda değil dünden dolayı bu konuda biraz daha hassasım o kadar ve bugünde başıma böyle bir olay gelince kötü hissettim. Dün doğum günümdü aynı zamanda Yetiştirme Yurduna verilmemin, yalnız bırakılmamın 20.yıl dönümüydü. Yani arayacak kimsem yoktu. O an aklımada sen gelmedin o kadar yakın değiliz çünkü.”

Beni anlamaya çalışan gözlerle baktı gülümseyerek “Demek doğum günü kızının morali bozuk.”dedi.

Ben de gülerek “Gerçekten istediğin şeyleri anlamakta üstüne yok. O kadar şey anlatıyorum önce çocuğa takıyorsun şimdide doğum günüme.” dedim.

“Çünkü önemli kısımlarla ilgileniyorum. Hadi gel bugün doğum gününü kutlayacağız.”dedi.

Banktan kalkıp yürümeye başladık. Sahilde yürüyerek sohbet ediyorduk. Yürürken bir kaç arkadaşını arayarak bir şeyler konuştu.

Önce yurtlarımıza uğrayıp hazırlandık. Sonra otobüsle bir eğlence merkezine geldik.

Hangisine gireceğimize ben karar verecektim. Kocaman bir merkezdi ve bir sürü şey vardı. Paintball oynamak istedim ama yeterli insan yoktu. Biz isimlerimizi yazdırıp beklerken başka etkinliklere baktık. Masa oyunları oynadık ve çok eğlendik.
On beş dakika sonra Hazar’ın çağırdığı arkadaşlarıda gelince sayımız tamamlamdı.

Biz farklı takımlarda oynadık ve tabiki bizim takım kazandı. Oyun çıkışında herkes sohbet edip kahkaha atıyordu. Üzerimizdeki yelekleri çıkarırken Hazar’ın bir arkadaşı “Hazar oğlum, Mayda nasıl vurdu seni ama.” dedi.

Diğer arkadaşı “Harbiden son dakikada çok iyidi.” dedi.

Hazar “Ben çok önceden vurulmuştum ona zaten.” dedi gülümseyerek.

Herkes gülmeye başladı. Bende eşlik ettim ama oyun için mi öyle söyledi yoksa başka anlamdamı anlamadım.

Anlamayada çalışmadım ama üzerinde daha önce vurulduğuna dair hiçbir iz yoktu.

Eğlence merkezinden çıktığımızda hava kararmıştı.

Tekrar otobüse binip Kampüse geldik. Beni yurdumun önüne kadar bıraktı.

“Bugün çok güzeldi her şey için teşekkür ederim.” deyip vedalaştım. Odama çıktığımda çok yorulmuştum. Hızlıca bir duş alıp yatağıma uzandım.

**********Bölüm sonu*************

Merhabaa! Nasılsınız?

İkinci bölümün sonuna geldik. Şuan sanırım uygulamada sorun var ve bende çoğu şey yüklenmiyor. Umarım düzelir.
Ben yine de bölümü yayınlamayı düşünüyorum.

Bölüm hakkındaki fikirlerinizii yorumlarda konuşalımm

Bölüm hoşunuza gittiyse beğenmeyi unutmayın 🩵