Eşik kitap kapağı

4. bölüm / 4

4. BÖLÜM — ON YEDİNCİ İZ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: 4. BÖLÜM — ON YEDİNCİ İZ

Bir sırrın peşine düşmek, bazen cevabı bulmaktan çok daha fazlasını gerektirir. Çünkü bazı cevaplar, insanın bilmediği bir geçmişe değil, hatırlamak istemediği bir geleceğe açılır.

---

Sabah, şehrin üzerine ağır ağır çöken gri bir ışıkla başladı.

Gökyüzü ne tamamen kapalıydı ne de güneşin kendisini gösterebileceği kadar açıktı. Bulutlar birbirine karışmış, binaların üzerindeki ışığı donuklaştırmıştı. Sokaklarda gece boyunca biriken sessizlik, sabahın ilk saatlerinde yerini araç seslerine, aceleyle yürüyen insanların ayak seslerine ve dükkânlarını açmaya hazırlanan esnafın hareketliliğine bırakıyordu. Şehir, her zamanki gibi kendi telaşına başlamıştı. İnsanların büyük çoğunluğu için bugün de diğer günlerden farksızdı. Kimileri işe yetişmeye çalışıyor, kimileri okula gitmek için otobüs duraklarında bekliyor, kimileri de henüz uyanamamış bir günün ilk kahvesini içiyordu.

Fakat Yıldırım Han için gün, henüz yataktan kalkmadan başlamıştı.

Gece boyunca birkaç kez uyanmıştı. Her uyandığında aklına aynı şey geliyordu: Parkta buldukları metal mekanizma ve bilinmeyen numaradan gelen mesaj.

Telefonu komodinin üzerinde duruyordu. Yıldırım elini uzatıp ekranı açtı. Saatine baktıktan sonra mesajlaşmalarına girdi. Göktuğ'un gece gönderdiği son mesaj hâlâ oradaydı.

Bu gece hiçbir şey yapma. Yarın birlikte bakacağız.

Yıldırım mesajı okuduktan sonra telefonu bıraktı.

Göktuğ'un söylediği gibi davranacaktı. En azından şimdilik.

Yatağından kalkıp pencereye yürüdü. Perdeyi araladığında karşı apartmanın balkonunda çamaşır asan bir kadın gördü. Alt sokakta bir taksi durmuş, şoförü aracın kapısını açarak dışarı çıkmıştı. Birkaç saniye sonra uzaktan bir motosiklet sesi duyuldu.

Yıldırım derin bir nefes aldı.

Günün sıradanlığı hoşuna gitmişti.

Bazen insanın zihninde ne kadar büyük sorular olursa olsun, hayatın normal şekilde devam etmesi ona iyi gelirdi. Bir süreliğine düşüncelerini susturabiliyor, kendisini günlük işlerine verebiliyordu.

Yüzünü yıkadıktan sonra mutfağa geçti. Kahvaltısını hazırlarken aklına bir fikir geldi. Parkta buldukları mekanizmanın fotoğrafını yeniden incelemek yerine, doğrudan ölçülerini hesaplamaya çalışacaktı. Böylece yanlarında götürecekleri aletleri önceden belirleyebilirdi.

Kahvaltısını bitirdikten sonra çalışma odasına geçti.

Masasının üzerindeki kutuyu açtı. İçinden anahtarı çıkardı ve yanına küçük bir cetvel koydu. Ardından bilgisayarını açarak önceki gece çektiği fotoğrafları ekrana getirdi.

Metal parçanın görüntüsünü büyüttü.

Dairenin çevresindeki çizgiler oldukça inceydi. Yüzeydeki aşınmalar, parçanın uzun süre toprak altında kalmış olabileceğini düşündürüyordu. Ancak asıl dikkat çekici olan, parçanın kenarlarında bulunan küçük çıkıntılardı.

Yıldırım görüntüyü biraz daha büyüttü.

“Bu bir kapak değil,” diye mırıldandı.

İlk düşüncesi, metal parçanın bir kapağın parçası olduğuydu. Fakat çıkıntıların yerleşimi, parçanın başka bir yüzeye sabitlenmek üzere tasarlandığını düşündürüyordu. Üstelik üzerindeki işaret, anahtarlığın işaretiyle neredeyse aynıydı.

Cetveli alıp ekranın karşısına koydu.

Fotoğrafın ölçeğini yaklaşık olarak hesapladı. Ardından anahtarı ölçtü.

İki parçanın boyutları arasında doğrudan bir eşleşme yoktu.

Ancak bu, bağlantı olmadığı anlamına gelmiyordu.

Yıldırım sandalyesine yaslandı. Birkaç saniye düşündükten sonra not defterini açtı.

Sayfanın üst kısmına büyük harflerle yazdı:

MEKANİZMA

Altına ise üç ihtimal sıraladı.

1. Anahtarın bir parçası.
2. Bir kilidin dış yüzeyi.
3. Başka bir mekanizmayı harekete geçiren ara parça.

Kalemini bıraktı.

Daha fazla tahmin yürütmenin bir anlamı yoktu. Gerçek parçayı görmeden kesin bir sonuca ulaşamazdı.

Tam o sırada telefonu çaldı.

Ekranda Göktuğ'un adı yazıyordu.

“Günaydın,” dedi Yıldırım telefonu açarken.

“Günaydın. Uyandırdım mı?”

“Hayır.”

“İyi. Bugün için plan yapalım.”

Yıldırım bilgisayar ekranındaki fotoğrafa baktı.

“Ben hazırlık yaptım bile.”

Göktuğ kısa bir kahkaha attı.

“Şaşırmadım. Ne hazırlığı?”

“Parçanın ölçülerini tahmin ettim. Yanımıza birkaç alet almamız gerekiyor.”

“Bunları konuşmak için aramıştım zaten. Önce bir şeyler yiyelim, sonra parka geçeriz.”

“Olur.”

“Bir de şu var…”

Yıldırım sustu.

“Ne?”

“Dün gönderdiğin mesajı tekrar düşündüm.”

“Hangisini?”

“Bilinmeyen numaradan geleni.”

Yıldırım'ın yüzündeki ifade ciddileşti.

“Evet?”

“Bence mesajı gönderen kişi bizi doğrudan durdurmak istemiyor.”

“Nasıl yani?”

“Eğer gerçekten istemeseydi daha açık bir şey yazardı. Tehdit ederdi, korkutmaya çalışırdı veya ne yapmamız gerektiğini söylerdi. Ama yalnızca bir cümle gönderiyor.”

Yıldırım düşündü.

“Bizi yönlendirmeye çalışıyor olabilir.”

“Ben de onu düşünüyorum.”

“Peki neden?”

“Bilmiyorum. Belki bizim ne kadar ilerlediğimizi görmek istiyor.”

Yıldırım masadaki anahtarı eline aldı.

“Yani bizi izliyor.”

“Belki. Ama bunu kanıtlayamayız.”

“Bugün biraz daha dikkatli olacağız.”

Göktuğ'un sesi yumuşadı.

“İşte bu cümleyi duymak istiyordum.”

Yıldırım gülümsedi.

“Fazla sevinme.”

“Tamam. Bir saate haberleşiriz.”

Telefon kapandı.

Yıldırım yeniden masasına döndü. Anahtarı küçük bir bez parçasına sararak çantasına yerleştirdi. Ardından not defterini, birkaç küçük tornavidayı, kumpası ve el fenerini aldı.

Çantasının fermuarını kapatırken bir an durdu.

Masadaki kutuya baktı.

Sonra kapağını kapattı.

Bugün önce parkta buldukları şeyi anlamaya çalışacaklardı.

Gerisi sonra gelecekti.

---

Göktuğ Yusubov, sabahın ilk saatlerinde dışarı çıkmıştı.

Kahvaltısını yaptıktan sonra kısa bir yürüyüşe çıkmayı tercih etmişti. Kendisini uzun süre kapalı bir ortamda tutmayı sevmezdi. Özellikle zihninde çözülmemiş meseleler varken hareket etmek, düşüncelerini düzenlemesine yardımcı olurdu.

Yürürken telefonunu çıkardı ve dün çektiği fotoğrafları yeniden açtı.

Metal parçanın üzerindeki işareti birkaç kez büyüttü.

Sonra galerideki diğer fotoğraflara geçti.

Anahtarlık.

Kapı.

Metal mekanizma.

Göktuğ bir süre bu üç görüntü arasında geçiş yaptı.

Birbirleriyle bağlantılı olduklarına inanıyordu. Ancak bağlantının ne olduğunu henüz anlayamamıştı.

Aslında onu en çok rahatsız eden şey, parçaların birbirine benzemesi değildi. Asıl rahatsız edici olan, bütün bunların Yıldırım'ın ailesine ait eski bir fotoğrafla başlamış olmasıydı.

Yıldırım'ın ailesi yıllar önce bir trafik kazasında hayatını kaybetmişti. Göktuğ bu konuda çok fazla soru sormazdı. Arkadaşının geçmişinde bazı yaralar olduğunu biliyor, onları gereksiz yere açmak istemiyordu.

Ancak şimdi durum farklıydı.

Ortada birilerinin özellikle sakladığı bir şey olabilirdi.

Göktuğ yürümeyi bıraktı. Yolun kenarındaki küçük bir kahve dükkânının önünde durdu. İçeri girip kendisine bir kahve aldı. Siparişini beklerken gözleri dükkânın duvarındaki eski bir saate takıldı.

Saatin üzerinde Roma rakamları vardı.

Göktuğ istemsizce gülümsedi.

On yedi.

Dün gece fotoğrafta gördükleri sayı aklına geldi.

Kahvesini aldıktan sonra dışarı çıktı. Bir bankın üzerine oturdu ve telefonundan sayı hakkında düşünmeye başladı.

On yedi bir tarih olabilirdi.

Bir oda numarası.

Bir sokak numarası.

Bir dosya numarası.

Belki de yalnızca bir parçanın üretim koduydu.

Göktuğ kahvesinden bir yudum aldı.

“Her şeyin bir anlamı olmak zorunda değil,” diye mırıldandı.

Fakat kendisi bile bu cümleye inanmıyordu.

Telefonunu cebine koyup ayağa kalktı.

Birazdan Yıldırım'la buluşacaktı.

Ve birlikte bu sorulara cevap arayacaklardı.

---

Öğleden sonra, ikili yeniden parkta bir araya geldi.

Hava sabaha göre biraz daha açılmıştı. Bulutların arasından süzülen güneş ışığı ağaçların dallarına vuruyor, yerdeki kuru yaprakların üzerinde küçük gölgeler oluşturuyordu. Parkta birkaç kişi yürüyüş yapıyor, bazıları banklarda oturuyordu. Çocuk oyun alanının yakınında iki küçük çocuk koşuşturuyor, onları uzaktan izleyen bir anne arada bir sesleniyordu.

Yıldırım parkın girişinde bekliyordu.

Göktuğ uzaktan görünür görünmez elini kaldırdı.

“Geç kaldın,” dedi Yıldırım.

Göktuğ saatine baktı.

“Üç dakika.”

“Geç kaldın işte.”

“Senin için zaman kavramı biraz farklı galiba.”

“Dakiklik önemli.”

“Bunu söyleyen kişi dün gece iki saat boyunca aynı vidayla uğraştı.”

Yıldırım gülümsedi.

“Çünkü vida yanlış yerdeydi.”

Göktuğ başını salladı.

“Tabii.”

Yan yana yürümeye başladılar.

Yıldırım çantasını omzundan indirdi.

“Her şeyi getirdim.”

Göktuğ çantaya baktı.

“Biraz fazla hazırlıklı görünüyorsun.”

“Ne gerekiyorsa var.”

“Bir de kazma getirseydin.”

“Gerekirse getiririm.”

Göktuğ güldü.

“Şaka yapmıştım.”

“Ben yapmamıştım.”

İkisi de güldü.

Parkın içerisindeki yürüyüş yolunu takip ederek önceki gece metal parçayı buldukları noktaya ulaştılar. Yıldırım etrafı kontrol etti. Ardından eğilerek taşın konumuna baktı.

“Dün bıraktığımız gibi.”

Göktuğ çevreyi süzdü.

“İyi. Kimse dokunmamış.”

Yıldırım çantasını yere bıraktı. Küçük el fenerini ve eldivenlerini çıkardı.

“Önce çevresini inceleyelim.”

Göktuğ da yanına çömeldi.

Taşın çevresindeki toprak hafifçe sertleşmişti. Yıldırım eldivenlerini taktıktan sonra parmaklarıyla toprağı dikkatlice temizlemeye başladı. Önce taşın kenarındaki küçük parçaları aldı. Ardından metal yüzeyin çevresini ortaya çıkardı.

Dün gece karanlıkta fark etmedikleri birkaç ayrıntı vardı.

Metal yüzey, düşündüklerinden daha genişti.

Üstelik yalnızca bir noktadan toprağa sabitlenmiyordu. Kenarlarında birbirine paralel iki ince çizgi bulunuyordu.

Göktuğ dikkatle baktı.

“Bu bir kapağa benziyor.”

Yıldırım başını salladı.

“Ben de öyle düşünüyorum.”

“Peki nasıl açılacak?”

Yıldırım metal yüzeyin kenarlarını inceledi.

“Önce sabitleme noktalarını bulmamız gerekiyor.”

Kumpası çıkardı. Ölçüm yaptı. Ardından not defterine birkaç rakam yazdı.

Göktuğ onun çalışmasını sessizce izledi.

Yıldırım'ın böyle anlarda nasıl değiştiğini iyi bilirdi. Normalde konuşkan sayılabilecek bir insan olmasına rağmen, bir mekanizmanın başına geçtiğinde bütün dikkatini ona verirdi. Çevresindeki sesler önemsizleşir, zaman kavramını kaybederdi.

Göktuğ ise bu sırada başka ayrıntılara odaklanırdı.

Örneğin metal yüzeyin çevresindeki toprağın rengine.

Taşların yerleşimine.

Yakındaki ağaçların köklerine.

Bazen bir şeyin nasıl çalıştığını anlamak için ona dokunmak gerekmezdi. Önce nerede bulunduğunu anlamak yeterliydi.

“Yıldırım.”

“Efendim?”

“Şuna bak.”

Göktuğ birkaç metre ilerideki toprağı işaret etti.

Yıldırım başını kaldırdı.

“Ne var?”

“Şu taşların dizilişi.”

Yıldırım yanına gitti.

Yerde birbirine yakın duran dört küçük taş vardı. İlk bakışta sıradan görünüyordu. Ancak taşların konumları dikkatli incelendiğinde belirli bir şekil oluşturdukları fark ediliyordu.

Dört taşın arasında yaklaşık aynı mesafe vardı.

Göktuğ eğildi.

“Bunlar doğal olarak böyle durmuyor.”

Yıldırım taşları inceledi.

“Birisi yerleştirmiş olabilir.”

“Evet.”

Yıldırım taşlardan birini hafifçe kaldırdı.

Altında küçük bir oyuk vardı.

İçerisinde ise koyu renkli bir toprak tabakası bulunuyordu.

Göktuğ diğer taşları kontrol etti.

Onların altında da benzer oyuklar vardı.

Yıldırım yeniden metal parçaya baktı.

“Bence bu taşlar mekanizmanın konumunu belirlemek için kullanılmış.”

Göktuğ kaşlarını çattı.

“Yani?”

“Belki de bu yüzeyin altında daha büyük bir düzenek var.”

“Bunu nasıl anlayacağız?”

Yıldırım metal yüzeyin kenarlarını yeniden inceledi.

“Şimdilik açarak.”

---

Yıldırım küçük tornavidayı çıkardı.

Metal yüzeyin sağ kenarında bulunan ince boşluğa dikkatlice yerleştirdi. Hafifçe bastırdı. İlk denemesinde herhangi bir hareket olmadı.

Göktuğ yanına eğildi.

“Zorlamayalım.”

“Zorlamıyorum.”

“Bana öyle geliyor.”

Yıldırım tornavidayı biraz farklı bir açıyla yerleştirdi. Bu kez metal yüzeyden hafif bir ses geldi.

Tık.

İkisi de durdu.

Yıldırım elini çekti.

“Bir şey hareket etti.”

Göktuğ gözlerini metal parçadan ayırmadı.

“Tekrar dene.”

Yıldırım aynı işlemi tekrarladı. Bu kez yüzeyin sağ tarafı çok az yükseldi.

Altından ince bir boşluk göründü.

Göktuğ istemsizce nefesini tuttu.

“Oldu.”

Yıldırım tornavidayı dikkatlice geri çekti. Ardından metal yüzeyin diğer kenarına geçti.

Birkaç dakika daha uğraştıktan sonra ikinci sabitleme noktasını buldu.

Yüzey yavaşça yerinden ayrıldı.

Altında küçük bir metal kutu vardı.

İkisi de bir süre konuşmadı.

Yıldırım metal kapağı tamamen kaldırmadan önce çevresini kontrol etti. Herhangi bir kablo, yay veya hareketli parça görünmüyordu. Ardından kapağı dikkatlice yana aldı.

Metal kutunun içerisinde küçük bir bölme bulunuyordu.

Bölmenin üzerinde ince bir kumaş parçası vardı.

Yıldırım elini uzatıp kumaşı kaldırdı.

Altında siyaha yakın renkte küçük bir metal plaka duruyordu.

Plakanın üzerinde aynı işaret vardı.

Daire.

Ortadan geçen çizgi.

Ve çizginin bir tarafındaki küçük boşluk.

Göktuğ yavaşça doğruldu.

“Yine aynı işaret.”

Yıldırım plakayı eline aldı.

Metal oldukça soğuktu. Üzerinde herhangi bir isim veya açıklama bulunmuyordu. Yalnızca arka kısmında küçük bir numara vardı.

Yıldırım plakayı çevirdi.

17.

İkisi de aynı anda birbirine baktı.

“Demek sayı bu parçaya ait,” dedi Göktuğ.

Yıldırım başını salladı.

“Evet.”

Plakayı dikkatlice inceledi.

Arka yüzünde, numaranın hemen altında küçük bir girinti vardı. Yıldırım parmağını oraya götürdü.

“Bu kısım…”

“Ne oldu?”

“Bir bağlantı noktası olabilir.”

“Yani başka bir parçaya mı takılıyor?”

“Büyük ihtimalle.”

Göktuğ metal kutunun içerisini inceledi.

“Başka bir şey var mı?”

Yıldırım el fenerini tuttu.

Bölmenin alt kısmında ince bir kâğıt parçası görünüyordu.

Yıldırım onu dikkatlice çıkardı.

Göktuğ yanına yaklaştı.

İlk satırda şunlar yazıyordu:

“Birinci eşik, hatırlayanın önünde açılır.”

Altında ise başka bir ifade bulunuyordu.

“17 — Kuzey.”

Yıldırım yazıları birkaç kez okudu.

Göktuğ'un yüzündeki ifade değişmişti.

“Birinci eşik…”

Yıldırım başını kaldırdı.

“Bu ne demek?”

Göktuğ kâğıdı eline aldı.

“Bilmiyorum.”

“Bir yerin adı olabilir mi?”

“Belki.”

Yıldırım metal plakaya baktı.

“On yedi kuzey…”

Göktuğ düşünmeye başladı.

“Bir koordinatın parçası olabilir.”

“Enlem gibi mi?”

“Olabilir ama tek başına yeterli değil. Bir koordinat için daha fazla bilgi gerekiyor.”

Yıldırım kâğıdı dikkatlice katladı.

“Yani elimizde yeni bir işaret var.”

Göktuğ başını salladı.

“Ve yeni bir soru.”

---

İkisi bir süre metal kutunun başında kaldı.

Yıldırım, plakanın ölçülerini aldı. Kâğıdın fotoğrafını çekti. Ardından mekanizmanın tamamını görüntüledi.

Göktuğ ise çevreyi kontrol etmeye devam ediyordu.

“Bir şey dikkatimi çekti,” dedi bir süre sonra.

Yıldırım başını kaldırdı.

“Nedir?”

“Bu mekanizma uzun zamandır burada olabilir. Ama kapağın üzerindeki toprak diğer bölgelere göre daha gevşek.”

Yıldırım metal yüzeye baktı.

“Yani yakın zamanda açılmış olabilir.”

“Evet.”

“Bunu nereden anladın?”

Göktuğ taşların çevresini gösterdi.

“Şu taşların altındaki toprakla metal yüzeyin çevresindeki toprak aynı değil. Birileri burayı daha önce açmış olabilir. Sonra tekrar kapatmış.”

Yıldırım birkaç saniye düşündü.

“Peki ne zaman?”

“Bilmiyorum.”

“Belki de mesajı gönderen kişi.”

Göktuğ başını hafifçe yana eğdi.

“Olabilir.”

Yıldırım metal plakayı çantasına yerleştirdi.

“Bence bu işin içerisinde birden fazla kişi olabilir.”

Göktuğ ona baktı.

“Neden?”

“Çünkü birisi bu parçaları saklamış. Birisi de bizim onları bulmamızı istemiyor. Bunlar aynı kişi olmak zorunda değil.”

Göktuğ'un yüzünde düşünceli bir ifade oluştu.

“Bu ihtimali değerlendirmemiştim.”

“Belki de birileri sakladığı şeyin bulunmasını istiyor, başka biri istemiyor.”

“Yani iki farklı taraf olabilir.”

“Evet.”

Göktuğ bir süre sessiz kaldı.

Bu ihtimal, şimdiye kadar düşündüklerinden daha karmaşık bir tablo ortaya çıkarıyordu.

Yıldırım ise metal kutunun içerisini son kez kontrol etti.

Başka bir şey yoktu.

Ancak kutunun tabanında çok ince bir çizik bulunuyordu. Yıldırım parmağını çizginin üzerinde gezdirdi.

Çizgi, daire biçimli işaretin yarısını oluşturuyordu.

Sanki bir başka parçanın buraya yerleştirilmesi gerekiyordu.

“Göktuğ.”

“Efendim?”

“Bence bu plaka tek başına bir işe yaramıyor.”

Göktuğ yanına geldi.

“Nasıl yani?”

“Şu girinti. Bir parçaya bağlanmak için yapılmış. Ama burada başka bir bağlantı yok.”

“Yani eksik bir şey daha var.”

Yıldırım başını salladı.

“Evet.”

Göktuğ hafifçe gülümsedi.

“Bu işin sonu gelmeyecek gibi.”

Yıldırım da gülümsedi.

“Daha yeni başlıyoruz.”

---

Metal parçayı yeniden yerleştirmeden önce çevresini dikkatlice incelediler. Yıldırım, buldukları düzenek üzerinde herhangi bir değişiklik yapmamaya karar verdi. Mekanizmanın nasıl çalıştığını anlamadan onu tamamen sökmek istemiyordu.

Plakayı ve kâğıdı yanlarına aldılar.

Metal kapağı eski konumuna yerleştirdiler. Taşları da mümkün olduğunca buldukları şekilde bıraktılar.

Ardından parkın daha sakin bir bölümüne geçtiler.

Göktuğ banklardan birine oturdu.

“Şimdi ne yapıyoruz?”

Yıldırım çantasını yanına bıraktı.

“Önce bu yazıyı anlamaya çalışacağız.”

Kâğıdı çıkardı.

“Birinci eşik, hatırlayanın önünde açılır.”

Göktuğ cümleyi tekrar etti.

“Hatırlayanın önünde…”

Yıldırım başını salladı.

“Bence doğrudan bir kişiye gönderme yapıyor.”

“Yani hatırlaması gereken biri var.”

“Evet.”

Göktuğ gözlerini Yıldırım'a çevirdi.

“Sen olabilir misin?”

Yıldırım birkaç saniye sessiz kaldı.

“Olabilir.”

“Peki neyi hatırlaman gerekiyor?”

“Bilmiyorum.”

Göktuğ kâğıdı yeniden inceledi.

“Belki çocukluğundan bir şey.”

Yıldırım'ın yüzü hafifçe değişti.

“Olabilir.”

“Fotoğraftaki kapı?”

“Belki.”

“Daha önce gördüğünü söylediğin yer?”

Yıldırım başını salladı.

“Onu hatırlamaya çalışacağım.”

Göktuğ, arkadaşının yüzündeki ifadeyi dikkatle inceledi.

Yıldırım'ın geçmişiyle ilgili konuşurken bazen bakışlarının değiştiğini fark ediyordu. Sanki zihninde bir görüntü beliriyor, fakat hemen ardından kayboluyordu. Bir şey hatırlamak istiyor ama hatırlayamıyordu.

Göktuğ onu zorlamadı.

“Belki fotoğrafın çekildiği yeri bulabiliriz,” dedi.

Yıldırım başını kaldırdı.

“Nasıl?”

“Fotoğrafın arkasına baktın mı?”

“Evet. Bir şey yok.”

“Çerçevesi?”

“Fotoğrafın eski bir albümden çıktığını düşünüyorum.”

“Albüm hâlâ sende mi?”

Yıldırım bir süre düşündü.

“Hayır.”

“Nasıl yani?”

“Fotoğraf bana yıllar önce verilmişti. Albümün tamamı bende değil.”

Göktuğ'un kaşları çatıldı.

“Kim verdi?”

Yıldırım bakışlarını yere indirdi.

“Yurtta kaldığım dönemde eşyalarımın arasında bulmuştum. Kimin getirdiğini hatırlamıyorum.”

Göktuğ bu kez gerçekten şaşırmıştı.

“Yani fotoğrafın sana nasıl ulaştığını da bilmiyorsun?”

“Hayır.”

“Bunu daha önce neden söylemedin?”

Yıldırım omuzlarını hafifçe silkti.

“Çünkü önemli olduğunu düşünmemiştim.”

Göktuğ başını iki yana salladı.

“Yıldırım, bazen insanın en önemsiz gördüğü şeyler en büyük ayrıntı olabilir.”

Yıldırım hafifçe gülümsedi.

“Bunu sen mi söylüyorsun?”

“Evet. Bugünlük mantıklı konuşma sırası bende.”

İkisi de güldü.

Ancak gülüşleri kısa sürdü.

Çünkü ortada yeni bir soru vardı.

Fotoğraf Yıldırım'ın eline nasıl geçmişti?

Ve onu kim bırakmıştı?

---

Göktuğ banktan kalkıp birkaç adım yürüdü.

Bir yandan düşünürken diğer yandan çevresini izliyordu.

“Bence bir şey yapmalıyız,” dedi.

Yıldırım ona döndü.

“Nedir?”

“Senin eski eşyalarını yeniden incelemeliyiz.”

“Yurttan kalanları mı?”

“Evet.”

“Çok fazla eşya yok.”

“Ne varsa.”

Yıldırım başını salladı.

“Birkaç kutu var. Çoğu kitap ve eski notlar.”

“Belki aralarında başka bir şey vardır.”

“Olabilir.”

Göktuğ yeniden yanına geldi.

“Bir de eski kayıtları bulabilir miyiz, onu düşünmeliyiz.”

“Ne kayıtları?”

“Yurtta kaldığın dönemle ilgili. Eşyalarının teslim edildiği tarih, sana verilen şeyler…”

Yıldırım bir süre düşündü.

“Bunu araştırabilirim.”

“Güzel.”

“Sen de bu sırada şu numarayı araştır.”

Göktuğ hafifçe gülümsedi.

“Emir mi veriyorsun?”

“İş bölümü yapıyorum.”

“Aradaki fark nedir?”

“Benim söylediğimde iş bölümü oluyor.”

Göktuğ kahkaha attı.

“Tamam, kabul.”

---

Öğleden sonra parkta biraz daha kaldılar.

Bu kez gizem üzerine konuşmak yerine günlük hayatlarından söz etmeye başladılar. Göktuğ, son günlerde okuduğu bir kitaptan bahsetti. Kitabın özellikle insan davranışları üzerine yaptığı tespitlerin dikkatini çektiğini söyledi.

Yıldırım ise üzerinde çalıştığı mekanik düzeneğin son durumunu anlattı.

Konuşmaları zaman zaman farklı konulara kaydı. Bir süre sonra Göktuğ, Yıldırım'ın son günlerde kendisini fazlasıyla yorduğunu düşündüğünü söyledi.

“Biraz dinlenmen gerekiyor.”

Yıldırım ona baktı.

“Sen de sürekli çalışıyorsun.”

“Ben çalışıyorum ama her şeyi aynı anda çözmeye uğraşmıyorum.”

“Bu da senin tercihin.”

“Evet.”

Yıldırım gülümsedi.

“Peki.”

Göktuğ çantasını aldı.

“Biraz yürüyelim mi?”

“Olur.”

Parkın çıkışına doğru ilerlediler.

Göktuğ yürürken aklına gelen bir şeyi sordu.

“Yıldırım, hiç ailenden kalan başka bir eşya var mı?”

Yıldırım bir süre düşündü.

“Birkaç fotoğraf.”

“Başka?”

“Eski bir saat.”

“Nerede?”

“Evde.”

Göktuğ başını çevirdi.

“Onu da incelemeliyiz.”

Yıldırım hafifçe kaşlarını kaldırdı.

“Saati mi?”

“Evet.”

“Neden?”

“Bilmiyorum. Belki bir şey vardır.”

Yıldırım bir süre düşündükten sonra başını salladı.

“Yarın bakarız.”

Göktuğ gülümsedi.

“Güzel.”

---

Akşam yaklaşırken birbirlerinden ayrıldılar.

Yıldırım eve döndüğünde ilk olarak çantasındaki metal plakayı çıkardı. Çalışma masasının üzerine yerleştirdi. Ardından kâğıdı dikkatlice açtı.

Birinci eşik.

Hatırlayanın önünde açılır.

17 — Kuzey.

Bu kelimeler artık zihninde dönüp duruyordu.

Yıldırım bir süre sonra dolabın alt rafındaki eski kutuyu çıkardı. İçerisinde ailesinden kalan birkaç eşya bulunuyordu. Bunları yıllardır saklamış, ancak çok sık açıp bakmamıştı.

Kutunun kapağını kaldırdı.

Önce eski fotoğrafları çıkardı.

Sonra birkaç belge.

Ardından küçük bir kumaş parçası ve eski bir kol saati.

Saatin kayışı eskimişti. Metal gövdesinin üzerinde küçük çizikler bulunuyordu. Camı ise bir köşesinden hafifçe çatlamıştı.

Yıldırım saati eline aldı.

Bir süre inceledi.

Ardından arka kapağını çevirdi.

İlk bakışta sıradan bir saat gibi görünüyordu. Fakat kapağın kenarında, neredeyse görünmeyecek kadar küçük bir işaret vardı.

Yıldırım'ın eli durdu.

Daire biçimli bir şekil.

Ortadan geçen ince bir çizgi.

Saatin arka kapağında aynı işaret bulunuyordu.

Yıldırım gözlerini kıstı.

Sonra metal plakayı eline aldı.

İki işareti yan yana getirdi.

Aynıydı.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

Ardından saatin arka kapağını dikkatlice inceledi. Kapağın çevresinde küçük bir çentik vardı. Tornavida ucunu o noktaya yerleştirdi ve hafifçe bastırdı.

Kapak açılmadı.

Yıldırım tekrar denedi.

Bu kez kapağın iç kısmından çok hafif bir ses geldi.

Tık.

Yıldırım elini geri çekti.

Kalbi hızlanmıştı.

Saatin içerisindeki mekanizmayı sökmek istemiyordu. Ancak kapağın sıradan olmadığını anlamıştı.

Telefonunu aldı ve Göktuğ'u aradı.

Telefon birkaç kez çaldıktan sonra açıldı.

“Efendim?”

“Göktuğ, bir şey buldum.”

Göktuğ'un sesi hemen ciddileşti.

“Ne buldun?”

“Babamdan kalan saati hatırlıyor musun?”

“Evet.”

“Arkasında aynı işaret var.”

Karşı tarafta birkaç saniyelik sessizlik oldu.

“Emin misin?”

“Evet.”

“Fotoğrafını gönder.”

Yıldırım saatin arka kapağını çekti ve fotoğrafı gönderdi.

Göktuğ birkaç saniye sonra konuştu.

“Bu kesinlikle aynı işaret.”

“Ben de öyle düşünüyorum.”

“Başka bir şey var mı?”

“Kapak açılmıyor ama içerisinde bir mekanizma olduğunu düşünüyorum.”

Göktuğ derin bir nefes aldı.

“Yıldırım…”

“Efendim?”

“Bence bu iş düşündüğümüzden daha eski.”

Yıldırım saate baktı.

“Ben de.”

“Yarın birlikte inceleyelim. Sakın zorlayıp kırma.”

“Tamam.”

“Ciddiyim.”

“Biliyorum.”

Telefon kapandı.

Yıldırım saati dikkatlice masanın üzerine bıraktı.

Artık üç ayrı yerde aynı işaret vardı.

Fotoğraftaki kapıda.

Parkta buldukları metal plakada.

Ve babasından kalan saatte.

Bütün bunların tesadüf olma ihtimali giderek azalıyordu.

---

Göktuğ, telefonu kapattıktan sonra bir süre yerinden kalkmadı.

Yıldırım'ın gönderdiği fotoğrafı yeniden açtı.

Saatin arka kapağındaki işareti büyüttü.

Sonra metal plakanın fotoğrafını açtı.

İki şekil birbirinin aynısıydı.

Göktuğ'un zihninde bir düşünce belirdi.

Belki de saat, yalnızca bir hatıra değildi.

Belki bir anahtarın parçasıydı.

Belki de anahtarın kendisi.

Telefonunu masaya bıraktı. Bir süre odanın içerisinde yürüdü. Ardından kitaplığın önünde durdu.

Kendisine ait eski not defterlerinden birini çıkardı.

İçerisinde çeşitli dillerde yazılmış notlar, okuduğu kitaplardan aldığı alıntılar ve araştırmalar bulunuyordu. Sayfaları karıştırırken bir yerde durdu.

Daha önce okuduğu bir metinden hatırladığı bir ifade aklına gelmişti.

Bazı eski düzeneklerde saat mekanizması, yalnızca zamanı göstermek için değil, bir kilidin belirli bir konumda açılmasını sağlamak için de kullanılabiliyordu.

Bu, doğrudan onların buldukları şeyle bağlantılı olmak zorunda değildi.

Ama ihtimaller arasına eklenebilirdi.

Göktuğ defteri kapattı.

Yıldırım'a hemen bir şey söylemek istemedi.

Önce emin olması gerekiyordu.

Çünkü artık mesele yalnızca bir metal plaka veya eski bir kutu değildi.

Bir ailenin geçmişi, yıllardır saklanan eşyalar ve açıklaması bulunamayan mesajlar aynı noktada birleşmeye başlamıştı.

Göktuğ'un içinden geçen tek düşünce şuydu:

Yıldırım'ın bilmediği bir hayatı var. Ve birileri, onun o hayatı öğrenmesini istemiyor.

---

Gece ilerledi.

Yıldırım masasında oturmuş, babasından kalan saati inceliyordu. Saatin akrep ve yelkovanı yıllardır çalışmıyordu. Buna rağmen arka kapağın içerisinden gelen hafif mekanik ses, onun dikkatini çekmişti.

Bir süre sonra saati kulağına yaklaştırdı.

Sessizlik.

Ardından çok hafif bir tıkırtı.

Yıldırım saati yeniden masaya bıraktı.

Arka kapağın kenarındaki çentiği bir kez daha inceledi. Bu defa tornavidayı daha küçük bir açıyla yerleştirdi.

Hafifçe bastırdı.

Tık.

Kapak çok az hareket etti.

Yıldırım nefesini tuttu.

Arka kapak, tamamen açılmamıştı ama içerisindeki ince metal bölüm görünür hâle gelmişti.

O bölümde küçük bir kâğıt parçası bulunuyordu.

Yıldırım kâğıdı çıkarmaya çalışmadı.

Çünkü hemen yanında, küçük bir yay mekanizması olduğunu fark etmişti.

Yanlış bir hareket bütün düzeneğe zarar verebilirdi.

Telefonunu aldı ve saatin fotoğrafını çekti.

Tam o sırada ekran aydınlandı.

Yeni bir mesaj.

Bilinmeyen numara.

Yıldırım mesajı açtı.

Bu kez yalnızca tek bir cümle yazıyordu:

“Baban saati hiçbir zaman zamanı göstermek için taşımadı.”

Yıldırım'ın parmakları telefonun üzerinde hareketsiz kaldı.

Mesajı tekrar okudu.

Bir kez daha.

Sonra yavaşça başını kaldırdı.

Odada yalnızdı.

Kapı kapalıydı.

Pencere kapalıydı.

Her şey sessizdi.

Fakat artık bir şeyden emindi.

Mesajı gönderen kişi yalnızca anahtarı veya parkta buldukları mekanizmayı bilmiyordu.

Babasını da tanıyordu.

Yıldırım telefonu masaya bıraktı.

Gözlerini saatin üzerinde sabitledi.

Bir süre sonra elini uzatıp metal gövdeyi avucuna aldı.

“Sen kimsin?” diye fısıldadı.

Bu kez soruyu geçmişine değil, geçmişinin içerisinde saklanan kişiye soruyordu.

Ve ilk defa, bilinmeyen numaranın arkasındaki insanın kim olduğunu öğrenmekten çok, onun babası hakkında ne bildiğini merak ediyordu.

Çünkü bir insanın yıllarca sakladığı bir eşya, başka birinin hayatını değiştirecek kadar önemli olabilirdi.

Ama bir babanın arkasında bıraktığı son iz…

Bazen bütün bir hayatın anlamını değiştirebilirdi.

---

4. BÖLÜM SONU

Bazı saatler zamanı göstermez. Sadece doğru anın gelmesini bekler.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…