Bölümler 4Şu an: 1. BÖLÜM — GECENİN İÇİNDE
Gece, şehrin üzerine ağır ağır çökmüştü. Gün boyunca insan sesleriyle, korna gürültüleriyle ve birbirine yetişmeye çalışan adımlarla dolu olan sokaklar artık yorgun bir sessizliğe bürünmüştü. Parkın çevresindeki dükkânların kepenkleri çoktan kapanmış, apartmanların pencerelerinde yanan ışıklar birer ikişer sönmüş, yalnızca bazı evlerin perdelerinin arasından gecenin içine ince sarı çizgiler sızmaya başlamıştı. Parkın içinde ise şehirden kopmuş başka bir zaman hüküm sürüyordu. Yaşlı ağaçların dalları rüzgârla birbirine sürtünüyor, kurumuş yapraklar taş döşeli yürüyüş yolunun üzerinde sürüklenerek küçük kümeler oluşturuyordu. Bir çocuk parkındaki salıncağın biri, ortada kimse olmadığı hâlde hafifçe ileri geri sallanıyor, metal zincirlerden çıkan ince gıcırtı gecenin sessizliğine karışıyordu. Uzaktaki bir sokak lambası tam yanmıyor, birkaç saniyede bir titreyerek çevresindeki karanlığı kısa süreliğine aydınlatıyordu. Havanın içinde günün sıcaklığından kalan çok hafif bir toprak kokusu vardı. Gece serinledikçe bu koku belirginleşiyor, insanın içine çocukluğundan kalma ve nereden geldiğini tam hatırlayamadığı bir anı gibi yerleşiyordu.
Parkın tenha bir köşesindeki eski bankta Yıldırım Han oturuyordu. Dirseklerini dizlerine dayamış, ellerini birbirine kenetlemişti. Başını öne eğmiş, taşların arasından çıkmış küçük bir ot parçasına bakıyordu. Gün boyunca kafasının içinde dönüp duran düşünceler, gecenin sessizliğinde daha da belirginleşmişti. Yıldırım'ın en büyük problemi buydu belki de. Gündüzleri kendisini meşgul edecek bir şey mutlaka buluyordu; bir iş, bir kitap, tamir edilecek bir eşya, çözülmesi gereken bir problem... Fakat gece olduğunda insanın kendisinden kaçabileceği yer kalmıyordu. Bugün de öyle olmuştu. Sabah erkenden kalkmış, kahvaltısını yaptıktan sonra birkaç saatini uğraştığı mekanik bir parçayla geçirmişti. Parçanın çalışmayan kısmını bulmak için neredeyse iki saat harcamış, sonunda sorunun düşündüğü yerden değil, çok daha küçük bir bağlantıdan kaynaklandığını fark etmişti. O an hoşuna gitmişti. Bir problemi çözdüğünde içinde oluşan o kısa zafer duygusunu seviyordu. Fakat öğleden sonra, odasını toplarken eski bir kutunun içinden ailesine ait birkaç şey çıkınca bütün ruh hâli değişmişti. Kutunun içinde yıllardır el sürmediği birkaç fotoğraf, eski bir anahtarlık ve kazadan önce ailesinin kullandığı bazı küçük eşyalar vardı. Yıldırım kutuyu yeniden kapatmıştı ama zihnini kapatamamıştı.
Yanındaki bankta oturan Göktuğ Yusubov, Yıldırım'ın aksine dışarıdan oldukça sakin görünüyordu. Montunun yakasını kaldırmış, bir ayağını diğerinin önüne uzatmış, parkın karanlık tarafına bakıyordu. Fakat Yıldırım, Göktuğ'un sessizliğini artık okuyabiliyordu. Onu yıllardır tanıyordu. Göktuğ ne zaman gerçekten bir şey düşünse sağ elinin başparmağıyla işaret parmağını birbirine sürterdi. Şimdi de aynısını yapıyordu. Yıldırım bunu fark etti fakat üzerinde durmadı. Birkaç dakika boyunca ikisi de konuşmadan oturdular. Sonunda Yıldırım derin bir nefes aldı ve başını geriye yasladı. "Bugün garip bir gündü," dedi. Göktuğ ona baktı. "Senin için mi?" Yıldırım başını salladı. "Evet." Göktuğ birkaç saniye bekledi. "Anlat."
Yıldırım'ın hoşuna giden şeylerden biri Göktuğ'un böyle zamanlarda yaptığı buydu. Fazla soru sormazdı. İnsan bir şey anlatmak istediğinde önüne engel koymaz, anlatmak istemediğinde de zorlamazdı. Yıldırım ellerini birbirinden ayırıp dizlerinin üzerine bıraktı. "Sabah o mekanik parçayla uğraştım. Hani geçen hafta sana gösterdiğim parça var ya..." Göktuğ başını salladı. "Hatırlıyorum." "İki saattir uğraşıyorum. Bir türlü çalışmıyor. En sonunda sorunun ana bağlantıda olduğunu sandım. Meğer milimlik bir kayma varmış." Göktuğ hafifçe gülümsedi. "Sen de iki saattir milimlik bir şey için sinir oldun." "Mesele o değil. İnsan bazen bir şeyi çözmek için gereğinden fazla uğraşıyor. Sonra cevap burnunun dibinden çıkıyor." Göktuğ, "Senin hayatına benziyor," dedi. Yıldırım ona döndü. "Ne demek o?" "Bir şeyleri fazla düşünüyorsun." Yıldırım hafifçe güldü. "Sen de fazla az düşünüyorsun." "O yüzden arkadaşız."
Yıldırım da gülümsedi. Ardından günün devamını anlatmaya başladı. Öğleden sonra odasını toplarken bulduğu kutudan, fotoğraflardan ve eski eşyalardan bahsetti. Ailesinden söz ederken sesi değişmişti ama bunu saklamaya çalışıyordu. "Kutuyu açınca nedense bütün günüm değişti," dedi. "Fotoğraflara bakınca bazı şeyleri hatırladım. Sonra eski anahtarlığı gördüm." Göktuğ sessizce dinliyordu. Yıldırım elini cebine soktu. "Atmamışım onu. Yıllardır duruyormuş." Göktuğ, "Neden atasın?" diye sordu. Yıldırım başını iki yana salladı. "Bilmiyorum. Belki de bazı şeyleri atınca geçmişin gerçekten geride kalacağını sanıyorsun. Ama öyle olmuyor." Bir süre sessizlik oldu. Yıldırım gözlerini parkın karanlığına çevirdi. "Bazen ailemi düşününce, onların hayatının benden önce bir yerde devam ettiğini hissediyorum. Ben sadece sonrasıyım gibi." Göktuğ'un yüzündeki ifade değişti. "Yıldırım..." Yıldırım başını salladı. "Sorun yok. Sadece bugün biraz fazla düşündüm."
Göktuğ, arkadaşına birkaç saniye baktı. Yıldırım'ın geçmişinden bahsetmekten hoşlanmadığını biliyordu. Onun ailesini kaybettiği kazadan sonra devlet yurdunda büyüdüğünü de biliyordu. Fakat Yıldırım'ın geçmişinin bazı bölümlerini özellikle kapalı tuttuğunu, sorulsa bile anlatmadığını anlamıştı. Göktuğ bu sınırı hiçbir zaman zorlamamıştı. Çünkü güvenmediği insanlara hiçbir şey anlatmayan kendisi bile, Yıldırım'ın suskunluklarının altında ne olduğunu merak ettiği hâlde bunu sormaya hakkı olmadığını düşünüyordu.
"Benim günüm daha sıkıcıydı," dedi Göktuğ sonunda. Yıldırım başını ona çevirdi. "Senin günün ne zaman sıkıcı?" "Bugün." "Anlat." Göktuğ omuzlarını kaldırdı. "Sabah kalktım. Çay içtim. Sonra merkeze gittim. Birkaç iş hallettim. Kitapçıya uğradım. Sonra kafeye geçtim." Yıldırım kaşlarını kaldırdı. "Bu kadar mı?" "Evet." "Sen gerçekten hayatını çok güzel özetliyorsun." Göktuğ gülümsedi. "Detaylarını istiyorsan sor." "Kitapçıda ne aldın?" "Hiçbir şey." "Kafede?" "Kahve." "İçtin mi?" Göktuğ birkaç saniye düşündü. "Soğuttum." Yıldırım kahkahayı bastı. "Seninle dışarı çıkmak gerçekten büyük bir hata."
Göktuğ da güldü. Ardından cebinden telefonunu çıkarıp ekrana baktı. Yıldırım onun bir anlığına durduğunu fark etti. "Ne oldu?" diye sordu. Göktuğ ekranı kapattı. "Bir şey yok." "Yine mi?" Yıldırım'ın sesinde hafif bir şüphe vardı. Göktuğ birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra, "Sabah garip bir mesaj geldi," dedi. Yıldırım'ın yüzündeki ifade değişti. "Ne mesajı?" "Bilinmeyen bir numara. Sadece yanlış kişiye gönderildiğini söylemiş." "Numara?" "Kayıtlı değil." "Mesaj hâlâ duruyor mu?" Göktuğ telefonunu yeniden açtı. Konuşmayı buldu. "Hayır." "Sildin mi?" "Evet." Yıldırım birkaç saniye düşündü. "Garip." Göktuğ omuz silkti. "Ben de öyle düşündüm ama üzerinde durmadım."
Yıldırım'ın aklına bu kez gün içinde yaşadığı başka bir ayrıntı geldi. "Ben de bugün garip bir şey gördüm." Göktuğ ona döndü. "Ne?" "Kutuyu açtığımda eski anahtarlığımın yanında bir anahtar vardı." "Nasıl bir anahtar?" "Bilmiyorum. Eski. Küçük." Göktuğ'un yüzündeki ifade bir anda değişti. "Ne yaptın?" "Hiç. Kutunun içinde bıraktım." Göktuğ birkaç saniye sustu. "Anahtarın yanında bir şey var mıydı?" Yıldırım düşündü. "Hayır." Sonra hafifçe kaşlarını çattı. "Neden?" Göktuğ cevap vermedi. Çünkü o anda sabah aldığı mesaj yeniden aklına gelmişti. Mesajı gönderen numaranın yanında, birkaç saniyeliğine görünen küçük bir profil fotoğrafını hatırlamaya çalıştı. Siyah bir zemin üzerinde gümüş renkli, yuvarlak bir şekil vardı. Tam olarak ne olduğunu seçememişti. Belki de hiçbir anlamı yoktu.
"Boş ver," dedi Göktuğ.
Yıldırım ona baktı. "Sen bir şeyi boş ver dediğinde genelde boş vermem gerekiyor mu?"
"Hayır."
"Tamam. O zaman vermiyorum."
Göktuğ gülümsedi.
Bir süre sonra ikisi de ayağa kalktı. Yıldırım ellerini montunun ceplerine soktu. "Hadi gidelim," dedi. Göktuğ başını salladı. Birlikte parkın çıkışına doğru yürümeye başladılar. Yürürken Yıldırım'ın aklı hâlâ ailesinden kalan kutudaydı. O eski anahtarı neden sakladığını bilmiyordu. Aslında anahtarın hangi kapıya ait olduğunu da bilmiyordu. Çocukluğundan beri kutunun içinde olduğunu düşünmüştü ama bugün ilk kez gerçekten fark etmişti. Belki de bir zamanlar babasının kullandığı bir dolabın, eski bir arabanın veya artık var olmayan bir evin anahtarıydı. Üzerinde hiçbir işaret bulunmuyordu.
Parkın çıkışına birkaç metre kala Göktuğ aniden durdu.
"Bekle."
Yıldırım dönüp ona baktı. "Ne oldu?"
Göktuğ yere eğildi.
Yürüyüş yolunun kenarında, kuru yaprakların arasında küçük bir metal nesne duruyordu. Göktuğ onu yerden aldı. Sokak lambasının titrek ışığında nesnenin üzerindeki gümüş renkli yüzey parladı.
Bir anahtarlık.
Göktuğ anahtarlığı avucunun içinde çevirdi. Üzerinde hiçbir isim yoktu. Yalnızca ortasında küçük, yuvarlak bir boşluk ve o boşluğun çevresinde neredeyse silinmiş birkaç çizgi vardı.
Yıldırım yanına geldi.
"Ne buldun?"
Göktuğ cevap vermeden önce anahtarlığın arkasını çevirdi.
Bu kez yüzündeki ifade tamamen değişti.
Çünkü arka tarafta, sabah telefonunda gördüğü o küçük sembol vardı.
Aynı yuvarlak şekil.
Aynı çizgiler.
Yıldırım onun yüzüne baktı.
"Ne oldu?"
Göktuğ birkaç saniye cevap vermedi.
Sonra anahtarlığı Yıldırım'a uzattı.
"Sabahki mesajı hatırlıyor musun?"
Yıldırım anahtarlığı aldı.
"Hangisini?"
"Bilinmeyen numaradan geleni."
Yıldırım kaşlarını çattı.
"Evet."
Göktuğ, anahtarlığın üzerindeki sembolü gösterdi.
"Mesajdaki profil fotoğrafında bunun aynısı vardı."
Yıldırım'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Anahtarlığı avucunun içinde çevirdi. Sonra cebinden telefonunu çıkardı ve birkaç dakika önce sözünü ettiği eski anahtarı hatırladı. Eve döndüğünde onu tekrar kontrol edecekti. Fakat nedense içinde açıklayamadığı bir his oluşmuştu.
Sanki gün boyunca birbirinden bağımsız sandığı şeyler — odasındaki eski kutu, ailesinden kalan anahtar, Göktuğ'un aldığı bilinmeyen mesaj ve şimdi avucunda tuttuğu bu küçük metal parça — aynı hikâyenin farklı cümleleriydi.
Ama o hikâyenin henüz ilk kelimesini bile okumamıştı.
"Ne yapacağız?" diye sordu Göktuğ.
Yıldırım anahtarlığa bakmaya devam etti.
Sonra onu Göktuğ'a geri verdi.
"Hiçbir şey."
Göktuğ şaşırdı.
"Nasıl yani?"
Yıldırım birkaç saniye düşündü.
"Şimdilik hiçbir şey. Yarın o mesajı tekrar bulmaya çalışırız. Sonra benim evdeki anahtara bakarız."
Göktuğ başını salladı.
"Ya aynı şey çıkarsa?"
Yıldırım gözlerini ona çevirdi.
"İşte o zaman bir şey yaparız."
İkisi tekrar yürümeye başladı.
Fakat Yıldırım'ın aklı artık gece boyunca konuştuğu hiçbir şeyde değildi.
Ailesinin kutusu.
Eski anahtar.
Bilinmeyen numara.
Göktuğ'un telefonu.
Ve parkın karanlığında buldukları o küçük metal parça.
Hepsi zihninde yan yana duruyordu.
Yıldırım henüz bilmiyordu ama o gece parkta buldukları şey bir kapının anahtarı değildi.
Bir kapının nerede olduğunu gösteren işaretti.
Ve o kapının ardında, Yıldırım Han'ın yıllardır cevaplamaktan kaçtığı soruların bazıları duruyordu.
Bölüm etkileşimi
