Bölümler 4Şu an: 2. BÖLÜM — KAPININ ARDINDAKİ SESSİZLİK
Sabah olduğunda şehir, gece boyunca sakladığı bütün sesleri bir anda geri vermek yerine onları yavaş yavaş gün ışığına bırakıyordu. Perdelerin arasından sızan solgun ışık, Yıldırım Han'ın odasının duvarında ince, gri bir çizgi oluşturmuştu. O çizgi birkaç dakika boyunca hiç hareket etmeden orada durdu; sonra güneş yükseldikçe ağır ağır genişledi ve çalışma masasının üzerine kadar uzandı. Masanın üzerinde yarım bırakılmış bir mekanik parça, birkaç farklı boyutta vida, açık duran bir kitap ve dün gece cebinden çıkardığı küçük metal anahtar duruyordu. Yıldırım gözlerini açtığında ilk gördüğü şey de bu oldu. Uyandığı anda dün geceyi hatırlamadı. Önce anahtarı gördü. Sonra parkı. Sonra Göktuğ'u. Ardından cebinden çıkan küçük metal işaretli anahtarlığı ve bütün bunların birbirine nasıl tuhaf bir şekilde bağlandığını düşündü.
Bir süre yatağından kalkmadı.
Tavana bakarken zihninin içinde birbirinden bağımsız görünen ayrıntılar sıraya girmeye çalışıyordu. Dün sabah eline aldığı eski kutu. Kutunun içinden çıkan fotoğraflar. Ailesinden geriye kalan birkaç eşya. O eski anahtar. Gün içinde üzerinde çalıştığı mekanik parçanın beklenmedik şekilde arızalanması. Göktuğ'un aldığı anlamsız mesaj. Parkta bulunan metal parça. Ve en önemlisi, dün gece eve döndüğünde masanın üzerine bıraktığı eski anahtar.
Yıldırım sağ elini başının altına koydu.
Bütün bunların gerçekten birbiriyle ilgisi olup olmadığını bilmiyordu.
Hatta içlerinden yalnızca ikisinin bağlantılı olduğundan bile emin değildi.
Fakat Yıldırım'ın sevmediği şey tam olarak buydu.
Belirsizlik.
Bir şeyin bozuk olduğunu anlayıp neden bozuk olduğunu bulamamak, onun için herhangi bir mekanik arızadan daha rahatsız ediciydi. Bir makine çalışmıyorsa parçalarını tek tek kontrol edebilirdi. Elektrik akımını ölçebilir, bağlantıları inceleyebilir, vidaları sökebilir, yeniden takabilir ve sonunda sorunun kaynağını bulabilirdi. İnsanlar ise böyle değildi. İnsanların geçmişi vardı. Söylemedikleri şeyler vardı. Bazen bir insanın sustuğu şey, söylediği şeyden daha önemli olabiliyordu.
Yıldırım bu düşünceyi sevmedi.
Çünkü kendi hayatında da söylemediği şeyler olduğunu biliyordu.
Özellikle ailesi hakkında.
Gözlerini kapattı.
Annesinin yüzünü hatırlamaya çalışmadı. Babasının sesini düşünmedi. Trafik kazasının ayrıntılarını zihninde yeniden kurmak istemedi. O konuya yıllardır mümkün olduğu kadar az dokunuyordu. Geçmişin üzerine fazla eğildiğinde, geçmişin de insanın üzerine eğildiğini düşünürdü. Bu yüzden yaşadığı hayatı önüne koyar, geride bıraktığı şeyleri mümkün olduğunca olduğu yerde bırakırdı.
Ama dün eski kutunun kapağını açtığı anda bu düzen bozulmuştu.
Üstelik kutudan çıkan anahtar hâlâ masanın üzerindeydi.
Yıldırım sonunda doğruldu.
Saatine baktı.
Sabah sandığından biraz daha ilerlemişti.
“Güzel,” diye mırıldandı.
Yataktan kalktı, pencerenin yanına gitti ve perdeyi tamamen açtı.
Dışarıdaki dünya sıradandı.
Bu, Yıldırım'ın hoşuna gitti.
Sokaktan birkaç araç geçiyordu. Karşı binanın balkonlarından birinde çamaşır asılıydı. Uzakta bir apartmanın önünde iki kişi konuşuyor, kaldırım kenarında belediyenin temizlik görevlilerinden biri yavaşça ilerliyordu. Gökyüzü geceye kıyasla fazla açık görünüyordu. Dün gece parkın ağaçlarının arasından bakarken gördüğü karanlık gökyüzü şimdi çok uzakta kalmış gibiydi.
Yıldırım bir süre dışarı baktı.
Sonra başını çevirip masaya döndü.
Eski anahtarı eline aldı.
Metal soğuktu.
Anahtarın üzerinde belirgin bir işaret yoktu. Yıllarca bir yerde beklemiş olmasına rağmen şaşırtıcı derecede sağlamdı. Dişleri aşınmıştı ama tamamen bozulmamıştı. Sap kısmında ise çok küçük bir çizik vardı.
Yıldırım anahtarı parmaklarının arasında çevirdi.
Dün gece parkta buldukları metal parçayı düşündü.
Anahtarın şekliyle o parçanın arasında doğrudan bir benzerlik yoktu.
Biri gerçek bir anahtardı.
Diğeri ise yalnızca anahtara benzeyen küçük bir metal süs eşyasıydı.
Fakat Göktuğ'un aldığı mesajdaki sembol...
Yıldırım kaşlarını çattı.
Telefonunu aldı.
Göktuğ'a mesaj yazmak için ekranı açtı.
Bir süre düşündü.
Sonra yazdı:
“Uyandın mı?”
Mesaj birkaç saniye içinde görüldü.
Cevap hemen gelmedi.
Yıldırım telefonu masaya bıraktı.
Üzerini değiştirdi. Her zamanki gibi rahat ve sportif bir şeyler giydi. Saçlarını düzeltmek için aynanın karşısında fazla oyalanmadı. Mutfakta hızlı bir kahvaltı hazırladı. Çayı koyduktan sonra masaya oturduğunda telefonu yeniden kontrol etti.
Göktuğ'dan mesaj gelmişti.
“Uyandım. Sen?”
Yıldırım cevap verdi.
“Ben de. Dün geceyi düşündün mü?”
Bu kez cevap biraz daha geç geldi.
“Düşünmemek mümkün mü?”
Yıldırım telefonun ekranına baktı.
İstemeden gülümsedi.
Göktuğ'un bazı cevapları böyleydi. Gereğinden fazla şey söylemeden çok şey anlatırdı.
Yıldırım:
“Öğleden sonra görüşelim.”
Göktuğ:
“Olur.”
Yıldırım:
“Anahtarlığı da getir.”
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra Göktuğ:
“Getireceğim.”
Yıldırım telefonu masaya bıraktı.
Çayından bir yudum aldı.
İçinde tuhaf bir huzursuzluk vardı.
Ama bu huzursuzluk korkudan değildi.
Daha çok, henüz çözemediği bir problemin zihninde açık kalmasından kaynaklanıyordu.
Kahvaltısını bitirdikten sonra doğrudan çalışma masasının başına geçti.
Dün yarım bıraktığı mekanik parçayı önüne aldı.
Normalde böyle bir şey onun için zihnini toparlamanın en kolay yollarından biriydi. Bir parçayı eline aldığında dünya küçülürdü. Sorun birkaç santimetrelik metalin, birkaç milimetrelik toleransın ve doğru açıyla birleşmesi gereken parçaların arasına sığardı. İnsanların ne düşündüğünü tahmin etmek zorunda kalmazdı. Bir metal parçası ona yalan söylemezdi.
Yıldırım aleti eline aldı.
Parçayı çevirdi.
Dün fark ettiği küçük aşınmayı yeniden inceledi.
Sonra durdu.
Dün gece parkta Göktuğ'a anlattığı konuşmayı hatırladı.
“Bazen bir şey bozulmadan önce ses çıkarır.”
Göktuğ o sırada ona ne demişti?
Hatırlamaya çalıştı.
“Sen her şeyden anlam çıkarıyorsun.”
Yıldırım gülümseyerek başını salladı.
“Belki de.”
Ama şimdi düşündüğünde, dün yaptığı şey gerçekten de buydu.
Her şeyi birbirine bağlamaya çalışıyordu.
Belki anahtar yalnızca anahtardı.
Belki Göktuğ'un aldığı mesaj gerçekten yanlış kişiye gönderilmişti.
Belki parkta buldukları metal parça da tesadüften ibaretti.
Bunların hepsini tek bir hikâyenin parçaları gibi görmek, yalnızca Yıldırım'ın zihninin çalışma biçiminden kaynaklanıyor olabilirdi.
Aleti masaya bıraktı.
“Önce kanıt,” dedi kendi kendine.
Bu onun en sevdiği yöntemdi.
Önce kanıt.
Sonra sonuç.
Tahmin en son gelirdi.
Eski anahtarı tekrar aldı.
Yakından baktı.
Ardından küçük bir kâğıt aldı ve anahtarın yaklaşık ölçülerini yazmaya başladı.
Uzunluk.
Genişlik.
Dişlerin aralığı.
Sapın biçimi.
Birkaç dakika sonra çalışma masasının üzerinde küçük bir çizim oluşmuştu.
Yıldırım çizime baktı.
Anahtarın çok eski olduğunu düşündü.
Fakat onu asıl rahatsız eden yaşından çok başka bir şeydi.
Anahtar, eski kutudaki diğer eşyalarla birlikte saklanmıştı.
Demek ki ailesi için bir anlamı vardı.
Ama neyin anahtarıydı?
Bu soru zihninde kaldı.
Yıldırım sandalyeden kalktı.
Odaya geçti.
Eski kutuyu dolabın alt kısmından çıkardı.
Kapağını açtı.
Fotoğraflar hâlâ içerideydi.
Bir fotoğrafı eline aldı.
Fotoğraftaki insanlara uzun uzun bakmadı.
Sadece birkaç saniye.
Sonra tekrar yerine koydu.
Kutunun altını inceledi.
Kumaşın altında herhangi bir bölme olup olmadığına baktı.
Yoktu.
Yan taraflarını kontrol etti.
Gizli bir mekanizma bulunmuyordu.
Yıldırım kutunun kapağını kapattı.
“Bunu da büyütmeyeceğim,” dedi.
Fakat bunu söylerken bile kendisinin inanmadığını biliyordu.
Çünkü artık merak etmişti.
Ve Yıldırım bir şeyi gerçekten merak ettiğinde, kolay kolay bırakmazdı.
---
Öğleye doğru Göktuğ geldiğinde hava biraz daha serinlemişti.
Kapı çaldığında Yıldırım çalışma masasının başındaydı.
Kapıyı açtığında Göktuğ karşısında duruyordu.
Her zamanki gibi rahat görünüyordu.
Elinde küçük metal anahtarlık vardı.
Yıldırım önce onun yüzüne, sonra elindeki nesneye baktı.
“Getirdin.”
Göktuğ anahtarlığı kaldırdı.
“İstedin.”
“İçeri gel.”
Göktuğ içeri girdi.
Ayakkabılarını çıkardıktan sonra doğrudan salona geçmedi. Yıldırım'ın çalışma masasının bulunduğu odaya yöneldi. Çünkü ikisi de asıl konuşmanın orada yapılacağını biliyordu.
Göktuğ sandalyelerden birine oturdu.
Yıldırım karşısına geçti.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Masada eski anahtar ile küçük metal anahtarlık yan yana duruyordu.
Göktuğ ikisine baktı.
“Dün gece daha büyük görünüyordu.”
Yıldırım kaşını kaldırdı.
“Hangisi?”
“İkisi de.”
“Metal parçası mı, anahtar mı?”
“Meselenin kendisi.”
Yıldırım hafifçe güldü.
“Sen edebiyat okuyorsun diye her şeyi böyle söylemek zorunda değilsin.”
Göktuğ omuz silkti.
“Ben böyle konuşmuyorum. Sen fazla mekanik düşünüyorsun.”
“Bir şeyin mekanik olması kötü değil.”
“Senin için değil.”
Göktuğ anahtarlığı masanın üzerine bıraktı.
“Dün gece eve gidince mesajı tekrar açtım.”
Yıldırım'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Ne buldun?”
“Hiçbir şey.”
“Hiçbir şey mi?”
“Mesaj hâlâ orada. Profil fotoğrafı da.”
“Numarayı araştırdın mı?”
“Evet.”
“Sonuç?”
“Numara kullanılmıyor gibi görünmüyor. Ama kime ait olduğunu bulamadım.”
Yıldırım geriye yaslandı.
“Operatör?”
“Böyle şeyleri operatörden öğrenemeyiz.”
“Biliyorum.”
“Sen yine de sorardın.”
“Gerekirse.”
Göktuğ gülümsedi.
“İşte bu yüzden seninle konuşuyorum.”
Yıldırım başını eğdi.
“Çünkü bela arıyorum?”
“Hayır.”
Göktuğ bir an durdu.
“Çünkü bir şeyin peşine düştüğünde yarıda bırakmıyorsun.”
Bu kez Yıldırım cevap vermedi.
Göktuğ'un sözleri hoşuna gitmişti ama bunu belli etmek istemedi.
Anahtarlığa uzandı.
Elinde çevirdi.
Dün gece karanlıkta yalnızca küçük bir metal parçası gibi görünen nesne, gündüz ışığında daha sıradan görünüyordu. Üzerindeki dairesel işaret netleşmişti. İşaretin ortasında çok ince bir çizgi vardı. Yıldırım dün gece bunu fark etmemişti.
“Bunu dün görmüş müydün?”
Göktuğ yaklaştı.
“Neyi?”
“Ortadaki çizgiyi.”
Göktuğ başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Yıldırım anahtarlığı masaya koydu.
Telefonunun kamerasını açtı.
Yakından fotoğrafını çekti.
Sonra görüntüyü büyüttü.
İşaret daha belirgin hale geldi.
Dairesel şeklin içinde birbirine tam olarak değmeyen iki kısa çizgi vardı.
Göktuğ dikkatle baktı.
“Bu bir harf olabilir.”
“Olabilir.”
“Bir sembol de olabilir.”
“Olabilir.”
“Bir marka?”
“Olabilir.”
Göktuğ ona baktı.
“Başka bir şey söylemeyecek misin?”
“Şimdilik hayır.”
“Senin bu ‘şimdilik’ kelimen hiç hayırlı değil.”
Yıldırım gülümsedi.
“Çünkü acele etmiyorum.”
“Sen mi?”
“Evet.”
“Dün gece parkta yarım saat içinde bütün ihtimalleri sıralayan sen değil miydin?”
“Bugün daha akıllıyım.”
Göktuğ güldü.
Yıldırım da istemeden ona katıldı.
O an ikisi de birkaç saniyeliğine dün geceki tuhaflığı unuttu.
Arkadaşlıklarının en güçlü yanı buydu.
İkisi aynı meseleye farklı yerlerden bakıyorlardı ama birbirlerinin yanında olduklarında hayatın ağırlığı biraz azalabiliyordu.
Göktuğ cebinden sigara paketini çıkardı.
Yıldırım ona baktı.
“Burada içme.”
“Biliyorum.”
Göktuğ paketi tekrar cebine koydu.
“Dün gece bir şey daha düşündüm.”
“Neyi?”
“Mesajı.”
“Evet?”
“Bana gönderilmemiş olabilir.”
Yıldırım'ın bakışları değişti.
“Ne demek istiyorsun?”
“Mesajda isim yoktu. Sadece kısa bir cümle vardı. Gönderen, yanlış kişiye ulaştığını söylemiş gibi davranıyordu.”
“Evet.”
“Belki gerçekten yanlış kişiye gönderildi.”
Yıldırım başını salladı.
“En basit ihtimal bu.”
“Fakat...”
Göktuğ sustu.
Yıldırım bekledi.
“Fakat mesajdan birkaç saat sonra aynı sembolü taşıyan bir şeyi parkta bulmamız garip.”
“Garip.”
“Tesadüf olabilir mi?”
“Olabilir.”
“Sen inanıyor musun?”
Yıldırım bir süre düşündü.
“Bilmiyorum.”
Bu cevap Göktuğ'u şaşırttı.
Çünkü Yıldırım'ın çoğu konuda net bir fikri olurdu.
“Bilmiyorum” demesi, gerçekten emin olmadığı anlamına geliyordu.
Yıldırım anahtarı eline aldı.
“Şu an bildiğimiz tek şey şu,” dedi. “Bende eski bir anahtar var. Sende bir mesaj var. Parkta da bu bulundu.”
Anahtarlığı işaret etti.
“Bunların aynı şeye ait olduğunu gösteren hiçbir kesin kanıt yok.”
Göktuğ başını salladı.
“Doğru.”
“Dolayısıyla bugün gidip bir şey aramayacağız.”
Göktuğ şaşırdı.
“Aramayacak mıyız?”
“Hayır.”
“Neden?”
“Çünkü elimizde ne aradığımızı gösterecek bir şey yok.”
Göktuğ birkaç saniye sustu.
Sonra gülümsedi.
“Sen gerçekten değiştin.”
“Nasıl?”
“Eskiden olsa çoktan dışarı çıkmıştın.”
Yıldırım omuz silkti.
“Artık önce düşünüyorum.”
“Yaşlanıyorsun.”
“Sen de sus.”
İkisi tekrar güldü.
Öğleden sonra böyle geçti.
Herhangi bir yere gitmediler.
Herhangi bir kapıyı açmaya çalışmadılar.
Kimseyi takip etmediler.
Kimseye soru sormadılar.
Yıldırım özellikle bunu istiyordu.
Çünkü bir gizemi çözmeye çalışırken yapılabilecek en büyük hatanın, gizemin kendisinden daha hızlı hareket etmek olduğunu düşünüyordu.
Bazen cevap, insan onu zorladığı için değil, yeterince uzun süre beklediği için ortaya çıkardı.
O gün de beklediler.
Göktuğ bir süre kitap okudu.
Yıldırım mekanik parçasıyla uğraştı.
Arada konuşuyorlardı.
Çocukluklarından değil.
Ailelerinden değil.
Geçmişten de değil.
Günlük şeylerden.
Okuldan.
İnsanlardan.
Şehirden.
Göktuğ'un okuduğu kitaptan.
Yıldırım'ın tamir etmeye çalıştığı parçadan.
Bu sıradan konuşmaların içinde ikisinin arkadaşlığı daha açık şekilde ortaya çıkıyordu.
Göktuğ sessiz kaldığında Yıldırım onun konuşmak istemediğini anlıyor, üzerine gitmiyordu.
Yıldırım bir işe dalıp çevresindeki her şeyi unuttuğunda Göktuğ onu rahatsız etmiyordu.
Birbirlerine sürekli bir şey anlatmaları gerekmiyordu.
Bazen aynı odada oturmak bile yeterliydi.
Akşamüstüne doğru Göktuğ kitabını kapattı.
“Ben gideyim.”
Yıldırım başını kaldırdı.
“Bu kadar mı?”
“Bugünlük.”
“Yarın?”
“Yarın da buradayım.”
Yıldırım hafifçe gülümsedi.
Göktuğ kapıya yöneldi.
Tam çıkarken durdu.
“Yıldırım.”
“Efendim?”
“Eski anahtarı sakla.”
Yıldırım kaşlarını çattı.
“Niye?”
“Bilmiyorum.”
Göktuğ kapı koluna baktı.
“Bazen bir şeyin ne işe yaradığını öğrenmeden önce onu kaybetmemek gerekir.”
Yıldırım birkaç saniye ona baktı.
“Sen bugün fazla edebiyat yaptın.”
Göktuğ güldü.
“Yarın normale dönerim.”
Kapı kapandı.
Yıldırım evin içinde yalnız kaldı.
Sessizlik geri geldi.
Bu kez sessizlik ona geceki kadar ağır gelmedi.
Masaya döndü.
Anahtarı eline aldı.
Göktuğ'un söylediği cümleyi düşündü.
Bir şeyi kaybetmemek.
Yıldırım anahtarı avucunun içinde sıkıca tuttu.
Sonra eski kutuyu yeniden açtı.
Fotoğraflara bakmadı.
Sadece kutunun içine baktı.
Ve ilk kez bir ayrıntıyı fark etti.
Kutunun iç kısmında, fotoğrafların altında kalan kumaşın rengi diğer yerlerden biraz daha farklıydı.
Yıldırım durdu.
Parmağını kumaşın üzerine koydu.
Hafifçe bastırdı.
Kumaş aşağı doğru çöktü.
Yıldırım'ın bakışları keskinleşti.
Kutuyu masaya aldı.
Kumaşın kenarını dikkatlice kaldırdı.
Altında küçük bir boşluk vardı.
Ama boşlukta hiçbir şey yoktu.
Yıldırım birkaç saniye öylece kaldı.
Sonra elini içeri soktu.
Parmakları tahtaya değdi.
Başka bir şey yoktu.
Yalnızca kutunun tabanı.
Yıldırım nefes verdi.
“Tamam.”
Kutuyu kapattı.
Bu kez kendisini durdurmak için değil, acele etmemek için kapatmıştı.
Çünkü boşluğun kendisi bile yeni bir soruydu.
Ama cevabı bugün bulmak zorunda değildi.
Saat ilerledi.
Dışarıda hava yeniden kararmaya başladı.
Yıldırım pencereye yaklaştı.
Dün gece oturdukları park, birkaç sokak ötede karanlığın içinde görünmüyordu.
Fakat orada olduğunu biliyordu.
Ağaçların arasındaki bankı.
Sarı sokak lambasını.
Göktuğ'un elindeki metal parçayı.
Ve kendi cebindeki eski anahtarı.
Yıldırım bir süre pencerenin önünde durdu.
Sonra masasına döndü.
Anahtarı kutunun içine koymadı.
Onu cebine yerleştirdi.
Bu kez neden yaptığını biliyordu.
Meraktan değil.
Tedbirden.
---
Ertesi gün herhangi bir şey olmadı.
Sonraki gün de.
Bu durum Yıldırım'ın hoşuna gitti.
Çünkü hayatın gerçekten böyle olduğunu biliyordu.
Gizemli bir şey ortaya çıktığında her gün yeni bir ipucu gelmezdi.
Bazen üç gün hiçbir şey olmazdı.
Bazen bir hafta.
İnsanlar normal hayatlarına devam ederdi.
Sabah kalkar, kahvaltı yapar, işe gider, ders çalışır, alışveriş yapar, eve dönerdi.
Ve dünyanın büyük sırları, bütün bunların arasında sessizce yerinde dururdu.
Yıldırım da hayatına devam etti.
Çalıştı.
Okudu.
Spor yaptı.
Bir mekanik parçayı tamamen söküp yeniden kurdu.
Bir akşam Göktuğ'la parkta buluştu.
Başka bir gün birlikte şehir merkezine gittiler.
Kafede oturdular.
Uzun uzun konuştular.
Ama anahtardan bahsetmediler.
Bazen ikisi de bilerek sustu.
Çünkü aynı konu hakkında fazla konuşmanın, insanın zihnini gerçeklerden uzaklaştırabileceğini düşünüyorlardı.
Göktuğ mesajı telefonunda saklıyordu.
Yıldırım anahtarı yanında taşıyordu.
Metal anahtarlık ise Göktuğ'un odasında, masasının üzerinde duruyordu.
Üç nesne.
Üç ayrı yerde.
Henüz birbirlerine bağlanmamış üç küçük ayrıntı.
Ve günler geçti.
Yıldırım'ın hayatında hiçbir şey değişmedi.
En azından dışarıdan bakıldığında.
Fakat bir gece, saat gece yarısını biraz geçtiğinde, Yıldırım çalışma masasının başında otururken eski anahtarı yeniden çıkardı.
Bu kez anahtara bakarken aklına başka bir şey geldi.
Anahtarın dişleri.
Onları daha önce bir yerde görmüş gibiydi.
Nerede olduğunu hatırlayamıyordu.
Masasının üzerindeki eski fotoğrafları yeniden çıkardı.
Birer birer baktı.
İlk fotoğraf.
İkinci fotoğraf.
Üçüncü.
Dördüncü.
Hiçbir şey.
Sonra en küçük fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafın arkasında tarih vardı.
Yıldırım tarihi okudu.
Kaşları hafifçe çatıldı.
Fotoğrafın çekildiği tarih, onun sandığından daha eskiydi.
Fotoğrafta ailesi görünüyordu.
Fakat arka plandaki bina daha çok dikkatini çekti.
Eski bir kapı.
Kapının üzerinde küçük, yuvarlak bir metal işaret.
Yıldırım'ın eli hareketsiz kaldı.
Fotoğrafı yüzüne biraz daha yaklaştırdı.
İşaret çok küçüktü.
Net değildi.
Ama şekli tanıdı.
Dairesel.
Ortadan ayrılmış.
İki kısa çizgi.
Yıldırım'ın nefesi yavaşladı.
Masadaki küçük metal anahtarlığa baktı.
Sonra fotoğrafa.
Sonra kendi elindeki eski anahtara.
Bir süre hiçbir şey yapmadı.
Telefonunu aldı.
Göktuğ'u aramak istedi.
Parmağı arama tuşunun üzerinde bekledi.
Sonra vazgeçti.
Çünkü ilk defa, Göktuğ'u aramadan önce kendi gözleriyle emin olması gerektiğini düşündü.
Fotoğrafı masaya koydu.
Lambanın ışığını biraz değiştirdi.
Fotoğrafı tekrar inceledi.
İşaret gerçekten oradaydı.
Ama bu, henüz hiçbir şeyi kanıtlamıyordu.
Belki sadece benzer bir şekildi.
Belki başka bir işaretti.
Belki de Yıldırım'ın zihni artık her daireyi aynı sembole dönüştürmeye başlamıştı.
Fotoğrafı kapattı.
Anahtarı avucuna aldı.
Ve o gece ilk defa, yıllardır dokunmadığı bir soruyu kendi kendine sordu:
Ailesi bu anahtarı neden saklamıştı?
Cevap gelmedi.
Yıldırım zaten gelmesini beklemiyordu.
Çünkü bazı soruların cevabı hemen gelmezdi.
Bazı soruların önce insanın hayatında kendilerine yer açmaları gerekirdi.
Yıldırım ışığı kapattı.
Odayı karanlık doldurdu.
Anahtarı komodinin üzerine bıraktı.
Tam yatağına geçecekken metalden çok hafif bir ses geldi.
Tık.
Yıldırım durdu.
Başını çevirdi.
Anahtar masanın üzerinde hareketsiz duruyordu.
Pencereden gelen hava perdeyi hafifçe oynatmıştı.
Başka hiçbir şey yoktu.
Yıldırım birkaç saniye bekledi.
Sonra yatağına döndü.
Fakat uyumadan önce son kez tavana baktığında, zihninde tek bir düşünce vardı:
Dün gece parkta buldukları şey belki bir anahtar değildi.
Belki yalnızca bir işaretti.
Ve eğer öyleyse, asıl anahtar çok daha uzun zamandır onun elindeydi.
Sadece Yıldırım, hangi kapıyı açtığını henüz bilmiyordu.
Bölüm etkileşimi
