Bölümler 4Şu an: Emanetin anahtarı bölüm 2
- 1 Emanetin anahtarı1.328 kelime
- 2 Emanetin anahtarı bölüm 2996 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 Emanetin anahtarı bölüm 3514 kelime
- 4 Emanetin anahtarı828 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
EMANETİN ANAHTARI - bölüm2
Ece sessizce yemeğini bitirdi. Hiç konuşmadı. Alper de hiç konuşmadı. Ama Alper sürekli Ece'ye bakıyordu, Ece bir şey diyecek mi diye.
Sonra Ece birden ayağa kalktı, tabağını topladı ve yukarı çıktı. Üstüne parti için aldığı gece elbisesini değil, yine o mavi kot takımını giydi. Saçını da açık bıraktı.
Aşağı inince Alper'e baktı, ama bu sefer mesajla değil, sesli konuştu:
"Parti alanına bakmaya gidiyoruz. Organizasyon doğru yapmış mı, kontrol edeceğim."
Alper hemen ayağa kalktı, gözlüğünü taktı, başını salladı.
Arabaya bindiler. Ece bu sefer ön koltuğa oturdu. Alper şaşırdı ama belli etmedi.
Yolda Ece camdan dışarı bakıyordu. Yağmur yağmaya başlamıştı. Ece yağmuru izlerken birden sordu:
"Sen hiç yağmurda ıslandın mı?"
Alper bir an durdu. Normalde cevap vermezdi ama bu sefer dayanamadı, kısık sesle dedi ki:
"Görevde çok ıslandım."
Ece gülümsedi. İlk defa Alper ona robot gibi değil, insan gibi cevap vermişti.
Parti alanına vardıklarında organizasyon her yeri süslemişti. Beyaz balonlar, ışıklar, masalar... Ama Ece bir şeye takıldı. Masanın üstünde tek bir kahverengi kurdele vardı.
Ece o kurdeleyi görünce eline aldı ve Alper'e döndü:
"Bu kurdele niye burada?"
Alper de baktı, o da bilmiyordu...
Arkadan kapı açıldı ve Ece'nin babası geldi.
Ece'nin elindeki kahverengi kurdeleye baktı, gözleri doldu. Sesi titreyerek konuştu:
"O kurdeleyi ben koydum kızım. Küçükken saçına taktığım bir şeydi. Belki partinde de kullanırsın diye... Ölmüş annenin emaneti değil miydi?"
Ece bir anda dondu kaldı. Elindeki kurdeleye baktı. Kahverengiydi. Sıcak, yumuşacık, eskiden annesinin kokusu sinmiş gibiydi.
Ece'nin gözleri doldu ama ağlamadı. Çünkü Ece ağlamazdı. Ağlamayı unutmuştu. Ama içi... İçi paramparça oldu.
Babası devam etti: "Annen öldüğünde bu kurdele saçındaydı. Ben sakladım. Yıllardır saklıyorum. Bugün partin var diye, belki saçına takarsın diye koydum."
Ece kurdeleyi sımsıkı tuttu. Alper kenarda sessizce izliyordu. İlk defa Ece'nin o asi, vurdumduymaz halinin altında ne kadar çok acı sakladığını görüyordu.
Ece babasına baktı, sesi kısık çıktı:
"Baba... Bunu neden şimdi çıkardın?"
Babası yaklaştı, Ece'nin saçını okşadı:
"Çünkü artık büyüdün kızım. Annenin emaneti sende kalmalı."
Ece o an kurdeleyi saçına taktı. Tam da annesinin taktığı gibi, yan tarafa.
Alper o an Ece'ye baktı. Ece artık o şımarık zengin kız değildi. Annesini özleyen küçük bir kızdı.
Ve Alper içinden şunu geçirdi: "Bu kızı ne olursa olsun koruyacağım."
Ece, elindeki kurdeleyle öylece kaldı. Gözleri dolmuştu ama ağlamıyordu. Birden telefonunu çıkardı, hızlı hızlı Alper'e bir mesaj yazdı:
"Yakında geleceğim eve. Tek başıma gitmek istiyorum sakın beni takip etme."
Ve mesajı gönderir göndermez, hızlı adımlarla parti yerinin kapısını çekip çıktı.
Alper mesajı okuyunca dondu kaldı. Ece koşarak dışarı çıkıyordu, yağmur yağıyordu.
Alper hemen peşinden koştu: "Küçük Hanım! Durun!"
Ama Ece durmadı. Koşmaya devam etti.
Alper hemen Ece'nin yazdığı mesajı Ece'nin babasına da attı. Sonra arabaya atladı, hızla ilerlemeye başladı.
Elleri titriyordu. Arabada korkuyordu. Ece'ye bir şey olursa... Ece'ye bir şey olursa kendini affetmezdi.
Yağmur camı dövüyordu. Alper silecekleri açtı ama gözleri Ece'yi arıyordu.
Ece yağmurun altında koşuyordu. Saçındaki kahverengi kurdele ıslanmıştı, mavi kot ceketi ıslanmıştı ama umurunda değildi.
Ece eve gitmek istiyordu. Tek başına. Kimse olmadan. Koşarak.
Alper arabayla Ece'nin yanına geldi, camı indirdi. Ama Ece ona bakmadı bile. Ece dondurmacıya gitmiyordu.
Alper arabadan bağırdı: "Küçük Hanım, arabaya binin, ıslanıyorsunuz!"
Ece koşarken bağırdı: "Sana takip etme dedim!"
Ve o an Ece yolun kenarında bir motosiklet kiralama yeri gördü. 20 yaşındaydı, ehliyeti vardı, kiralayabilirdi.
Hemen durdu, içeri girdi, hızlıca bir motosiklet kiraladı. Kaskını taktı, saçındaki kurdeleyi kaskın içine sakladı.
Ece motosiklete bindi, gaza bastı ve yağmurun altında hızla eve doğru sürdü.
Alper de hemen arabaya atladı, peşinden gitti. Yağmur daha da hızlanmıştı. Alper korkuyordu.
Ece ise rüzgarı yüzünde hissediyordu. İlk defa özgür hissediyordu. Kimse ona şunu yap, bunu yap demiyordu. Tek başına, yağmurun altında, motosikletle...
Ama evin önüne gelince birden durdu. Kapının önünde o siyah araba vardı. Yine o siyah araba.
Ece korktu. Kalbi hızlı hızlı atıyordu. Kapının önündeki siyah arabayı görünce hemen geri döndü, arka sokaktan bahçe kapısına gitmeye çalıştı.
Ama arka sokağın iç tarafı da kapalıydı. Her taraf kapalıydı.
Ece nefes nefese kaldı. Motosikletten indi, kaskını çıkardı. Yağmur hâlâ yağıyordu.
O sırada Alper son hızla ona doğru geliyordu. Ama arabalarla yol kapalıydı. Siyah araba yolu kapatmıştı, arkadan başka arabalar da gelmişti. Yol tamamen kilitlenmişti.
Alper arabadan indi, yağmurun altında Ece'ye bağırdı: "Ece! Bana bak!"
Ece korkmuş gözlerle Alper'e baktı.
Alper etrafına baktı, sonra yukarı baktı. Arabalarla yol kapalıydı... Fakat çatıların üstü değil.
Alper hemen Ece'ye doğru koştu, elini uzattı:
"Ece, bana güveniyor musun? Çatıdan gideceğiz!"
Ece bir an durdu. Alper'in eline baktı. O eli daha önce hiç tutmamıştı. Ama başka çaresi yoktu.
Ece titreyen eliyle Alper'in elini tuttu.
Alper, Ece'yi hemen yan binanın merdivenine doğru çekti. Yağmurda kaygan olan basamaklardan hızlıca çıktılar. Çatıya çıktıklarında Ece nefes nefese kalmıştı.
Alper, Ece'nin elini hiç bırakmadı. Çatıdan çatıya atladılar. Ece korkuyordu ama Alper'in eli sıcacıktı.
En son kendi evlerinin çatısına geldiler. Alper, Ece'yi çatıdan bahçeye indirdi. Bahçe kapısından sessizce eve girdiler.
Ece eve girince hemen kapıyı kilitledi, arkasına yaslandı, nefes nefese kaldı.
Alper de karşısında nefes nefese kalmıştı. İkisi de ıslanmıştı, ikisi de titriyordu.
Ece Alper'e baktı, sesi titreyerek söyledi:
"Sen... Sen beni gerçekten kurtardın."
Alper bu sefer ses çıkarmadı. Hiç konuşmadı. Sessizce Ece'nin odasına doğru çıktı ve bir havlu getirdi.
Ece'nin ıslak olan saçlarını kuruladı. Saçındaki kahverengi kurdeleyi dikkatlice çıkardı, kenara koydu. Sonra üzerine sıcacık bir battaniye örttü.
Ece battaniyeye sarılmış, titreyerek oturuyordu.
Alper sonra telefonunu çıkardı, bütün olanları Ece'nin babasına tek bir mesajla özetledi:
"Efendim, Küçük Hanım yanımda, eve gitmeye çalışıyorum. Fakat bütün sokak arabalarla doluydu. Ben de onu güvenli olmasa da kendi güvenliği için elimden gelen şekilde korudum."
Sonra mutfağa gitti. Ece'ye sıcak bir çorba ve yanında sıcacık bir çay yaptı. Çorbayı Ece'nin önüne koydu.
Ece çorbaya baktı, gözleri parladı. Alper'e döndü:
"Alp, sen benim bu çorbayı çok sevdiğimi nereden biliyorsun?"
Alper elindeki telefonla Ece'ye yazdı:
"Küçük Hanım, sizin hakkınızda araştırma yaptığımı söylemiştim. Almanya'da ve Türkiye'de en çok gittiğiniz yemekçilerde bu çorbadan içmişsiniz."
Ece gülümsedi. İlk defa o gün, gerçekten gülümsedi. Çorbadan bir kaşık aldı, sıcacık çayı eline aldı.
Alper karşısında sessizce onu izliyordu. Ece üşümesin diye battaniyeyi biraz daha düzeltti.
Ece o an içinden geçirdi: "Bu dağ keçisi... Aslında hiç de robot değilmiş."
Bölüm etkileşimi
