Bölümler 4Şu an: Emanetin anahtarı
- 1 Emanetin anahtarı1.328 kelime
- 2 Emanetin anahtarı bölüm 2996 kelime
- 3 Emanetin anahtarı bölüm 3514 kelime
- 4 Emanetin anahtarı828 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm 4
Ece ve Alper arabaya bindiler. Ece artık bembeyaz doktor formasıyla, saçları toplu, boynunda anahtar kolyesiyle gerçek bir doktordu. Alper de asker üniformasıyla gerçek bir askerdi.
Hızla Trakya Dağlarına doğru yola çıktılar. Dağlar görünüyordu. Sis vardı, hava soğuktu.
Dağa vardıklarında komutan onları bekliyordu. Askerler oradaydı. Herkes Ece'ye baktı. Ece doktor olduğunu söyledi. Askerlere yardım etmeye geldiğini söyledi.
O gece her şey sakindi. Ece askeriyedeki evinde oturuyordu. Birden dışarıda silah sesleri gelmeye başladı.
Tak! Tak! Tak!
Ece korkuyla pencereye koştu. Dışarıda adamlar vardı. Kapıya vurdular. Kapı kırıldı.
Ece bağırdı: "Alper! Alper!"
Ama Alper o an evde değildi. Ece yalnızdı.
Adamlar içeri girdi. Ece'yi kolundan tuttular. Ece kaçmaya çalıştı ama olmadı.
Ece ağlayarak bağırdı: "Bırakın beni! Bırakın!"
Adamlar Ece'yi evinden kaçırdılar. Ece'nin gözleri karardı. Bayılmıştı.
Ece gözünü açtığında bir depodaydı. Depo çok büyük bir odaydı. Duvarları gri, demir kapılı, soğuk bir odaydı. Penceresi yoktu. Sadece küçük bir lamba yanıyordu. Yerde toz vardı, hava ağır kokuyordu.
Bir yanında Alper, bir yanında komutan, bir yanında da yüzlerce asker vardı. Hepsi zincirlerle bağlıydı.
Sonra yine o tanıdık yüz depoya girdi. Yine o sinsi gülüşle... Alex'ti. Alexander'dı.
Alex, Ece'ye baktı, Ece'nin boynundaki kolyeyi işaret etti.
"Bu kızın kolyesini alın!" diye emir verdi.
İki adam Ece'ye doğru yürüdü. Ece kolyesini sıkıca tuttu, bağırdı:
"Vermem! O benim!"
Sonra Ece sanki bir şeyler hatırlıyordu. Ece'nin gözleri kapandı.
Ece bir şeyler gördü. Bir çocukla oynuyordu. Birlikte koşuyorlardı, gülüyorlardı.
Sonra bir adam geldi. O adam Ece'yi alıp götürüyordu.
Birlikte oynadıkları oyunda bir anahtar kolye vardı. Gerçeğiyle tıpatıp aynıydı. Ama ucunda bir kurdele vardı.
Ece sonra eline baktı. Parmağında bir yüzük vardı. İçinde E kalp A yazıyordu.
Sonra adam "Arabaya bin!" dedi. Ece o çocuğa baktı. Çocuk arkasından koşuyordu. Ama arabaya yetişemiyordu. Ece arabaya bindirildi. Çocuk arkada kaldı. Koştu, koştu, ama yetişemedi.
Ece gözlerini açtı. Nefes nefese kalmıştı. Tam hatırlamıyordu. Sadece bir parça hatırlamıştı. Bir çocuk, bir kolye, bir kurdele, bir yüzük. Hepsi bulanıktı.
Ece Alper'e baktı, "Ben... Ben bir şey gördüm ama... Tam hatırlamıyorum." dedi. Alper de "Zorlama kendini Ece, zamanla hatırlayacaksın." dedi.
O sırada hâlâ Alper adamla laf dalaşına giriyordu.
Sonra bir ses geldi. İnce ince, çok güzel bir sesti. Alexandra'nın sesiydi.
Alexandra odaya girdi. Kestane renkli saçları, kahverengi gözleriyle herkese baktı. Yunanlı gibi görünüyordu. Ama aslında Türk casusuydu. Yunanlıların içine girmiş gibi görünüyordu ama aslında Alper'in timine haber taşıyordu. Çünkü Edirne sınırında Yunanlılarla Alper'in timi büyük bir savaş veriyordu.
Alex ona döndü, bağırdı:
"Alexandra! Kendini aç, motoru çalıştır! Bu misafirlerimizi Yunan'a götüreceğiz!"
Alexandra başını salladı. "Tamam." dedi. Ama gözleriyle Alper'e baktı. Gizlice göz kırptı. Alper anladı. Alexandra bir şey planlıyordu.
Alexandra dışarı çıktı, yelkenlinin motorunu çalıştırmaya gitti. Motorun sesi geldi.
Sonra Ece Alex'e döndü ve dedi ki:
"Belki o kaçırdığın kız şu an dibindedir. Belki babası o kızı kurtarmıştı. Şu an dibinde ve elinizde... Siz bir şekilde yanındadır."
Ece, Alex'in onu kaçırdığını tahmin ediyordu. Aslında tahmini doğruydu.
Ece, kolyesinin ucundaki o sivri uca baktı. O sivri uç, elindeki zincirleri açtı. Biraz zordu ama yapabilirdi. Ece sessizce zincirlerini açtı. Elleri serbest kaldı.
Şimdi geriye Alper'i kurtarmak kalmıştı. Ece sessizce Alper'e doğru ilerledi. Alper Ece'ye baktı, gözleri büyüdü. Ece fısıldadı: "Sessiz ol. Seni kurtaracağım."
Ece kolyesinin sivri ucuyla Alper'in zincirlerini de açmaya çalıştı. Zordu. Ama Ece bırakmadı.
Alex kibrinden dolayı kızın elini açtığını bile fark edemiyordu.
Tam o sırada Alper'in zincirleri de açılıp yere düştü. Şangır diye ses çıktı.
Sonra odaya bir sis belirdi. Bu Alexandra'nın sis bombasıydı. Gemi Ege Denizi'nde açılıyorken, bir anda her taraf sis oldu.
Bu sırada hem Ece'nin hem de Alper'in eli açık olduğu için, Alex bir anda yere serildi. Alper Alex'i yere düşürdü.
Sis dağıldığında, Alexandra diğer askerleri çözüyordu. Komutanı çözüyordu, yüzlerce askeri çözüyordu. Hepsi tek tek ayağa kalkıyordu.
Ece Alper'e baktı. Alper Ece'ye baktı. İkisi de özgürdü. Alex yerde yatıyordu. Artık kibirli değildi. Artık korkuyordu. Alexandra askerlere döndü: "Hadi! Herkes hazır olsun! Bu gemi bizim artık!"
Askerler hemen Alex'i bağladılar. Alex artık zincirlerle bağlıydı. Tıpkı az önce Alper'i bağladığı gibi. Alex bağırıyordu: "Beni çözün! Ben Alex'im! Ben Alexander'ım!" Ama kimse onu dinlemiyordu.
Sonra Alper Ece'ye döndü. Ece'ye baktı. Ece'nin elinde hâlâ kolyesi vardı.
Alper, Ece'ye yavaşça sordu: "Sence de o kız kaçmış olabilir mi?"
Ece Alper'e baktı. Kalbi hızlı hızlı atıyordu. Çünkü Alper'in sorduğu kız, Ece'nin ta kendisiydi. Ama Ece henüz tam hatırlamıyordu.
Ece, "Bilmiyorum... Ama belki kaçmıştır. Belki babası onu kurtarmıştır." dedi.
Alper Ece'nin gözlerine baktı. Ece'nin gözleri doldu. Alper bir şey diyecek oldu ama diyemedi. Çünkü Alper de tahmin ediyordu. O kaçan kızın Ece olduğunu tahmin ediyordu.
Alper bütün bunları kendi suçu olduğunu düşünüyordu. Çünkü Alex, Alper'in düşmanıydı.
Sonra savaş bitti. Uzun sürmüştü ama bitmişti.
Sonra Alper, Ece'yi askeriyedeki evine bıraktı. Oradan eşyaları toplayıp bir an önce kendi evine dönmek istiyordu.
Sonra Alper'den yine o tanıdık mesaj geldi:
"Küçük Hanım, bu yaptıklarımı size telafi etmeliyim. Özür dilerim. Bu savaşın benden kaynaklı olduğunu düşünüyorum. Lütfen sabahleyin sizi dondurmacıya götürmeme izin verin. Aşağıda arabada sizi bekliyorum."
Altta ufak bir not vardı: "Dağ keçisi olarak kimseyi sinirlendirmek istemezdim."
Ece mesajı okudu. Gülümsedi. Sonra kendi kendine düşündü: "Bu keçinin iyi bir derse ihtiyacı var."
Bölüm etkileşimi
