Bölümler 4Şu an: Emanetin anahtarı
- 1 Emanetin anahtarı1.328 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Emanetin anahtarı bölüm 2996 kelime
- 3 Emanetin anahtarı bölüm 3514 kelime
- 4 Emanetin anahtarı828 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
EMANETİN ANAHTARI - 1. BÖLÜM
Karanlık ve yağmurlu bir geceydi. Şafak sökmesine saatler kalmıştı.
Ece o gün Almanya'dan dönecekti. Üniversiteyi Almanya'da okuyup doktor olmuştu. Babası onun için evi süsletmiş, hazırlıklar yapmıştı. Fakat Ece eve döneceği için hiç de mutlu değildi. Sabahın erken saatlerinde bavulunu bir öfkeyle aldı ve havalimanına sinirle çıktı.
Fakat bilmiyordu ki, o gün görevi biten askerlerden biri onunla tanışacaktı.
Ece'nin babası, Ece'yi korumak için bir asker görevlendirmek istemişti. İki haftadır şehrin ve ülkenin en iyi askerini arıyordu. Ve karşısına Astsubay Alper Öztürk geldi. Kendisi ülkenin en iyi askeriydi. Sarıyla kızıla karışık, hafif kıvırcık saçlarıyla sinsice sırıtıyordu.
O gün saat 7'de Ece'yi havalimanından almaya o gitti. Ece, simsiyah, ipek gibi saçları, güneş gözlüğü ve elinde bavuluyla havalimanından çıktı. Onu bekleyen askeri görünce şaşırdı ve babasına karşı öfke duydu.
Alper, Ece'nin boynundaki anahtar kolyeyi görünce şaşırdı, sonra afalladı. Fakat hemen toparlandı. Bu yüzden, "Küçük Hanım, sizi eve ben götüreceğim. Bir isteğiniz varsa lütfen bana söyleyin." diye Ece'ye seslendi.
Ece hiç oralı olmadı. Hâlâ babasına sinirliydi. Bavulunu sürükleyerek arabaya bindi. O an ağzından tek cümle çıktı:
"Bana damla sakızlı dondurma alır mısın?"
Ece'nin canı dondurma çekmiyordu. Babasına sinirlendiği zaman her zaman evden kaçıp damla sakızlı dondurma yiyordu. Şu anda babasına sinirliydi, kaçabilecek yeri de yoktu. O yüzden dondurma almaya gidiyorlardı.
Alper bu duyduklarına şaşırdı. Küçükken en yakın arkadaşıyla gittiği o dondurmacıya doğru arabayı sürdü. Yolun ortasında bir anda gözleri kapandı, bir şey gördü ama ne gördüğünden emin değildi.
Arkadan Ece seslendi: "Siz iyi değilsiniz galiba, muayene etmemi ister misiniz?"
Alper başını salladı ve ilerlemeye devam etti. İlk ve en önemli kural: Görevli olduğun kişiyle, mecbur kalmadığın sürece konuşma.
Ece sinirlendi, gözlüğünü çıkardı ve ilk defa Edirne'nin o güzel sokaklarına baktı. Daha önce hiç bu kadar dikkatli bakmadığı için önceden fark etmediği şeyleri fark ediyordu. Alper'e de o kadar dikkatli bakmadığı için saçındaki kızıllığı göremeyen Ece, bu sefer saçında kızıllık olduğunu gördü.
Dondurmacının önüne gelince Alper arabayı park etti ve Ece'nin kapısını açtı. Ece sanki Prenses Elizabeth gibi o arabadan sakince indi. Dondurmacı sanki onu sakinleştirmiş gibiydi.
Ece hemen kaseye doğru ilerledi ve o mükemmel damla sakızlı dondurmayı aldı. Üzerinde minik marshmallow parçaları ve mükemmel çikolata sosu vardı.
Alper ise arkasından sakin sakin yürüyordu. Sanki dondurmacıya değil de askeri göreve gelmiş gibiydi. Dondurmacıdan çıkar çıkmaz saatine baktı. Saat 9'a yaklaştığını görünce telaşlandı ve hızla Ece'nin evine doğru sürdü.
Ece şaşırdı. Ona karşı hiç kimse bu kadar uzun süre sessiz kalmamış ve bu kadar hızlı araba kullanmamıştı. Fakat Alper için görevler ve emirler her şeyden önemliydi. Ve en önemlisi de asi Ece'yi korumaktı.
Eve vardıklarında Ece'nin babası Ece'ye sarıldı. Alper ise sanki özel şoförmüş gibi arabadan Ece'nin 43 tane getirdiği hediye paketini, 3 tane bavulunu, 1 tane makyaj çantasını, 4 tane de ayakkabı kutusunu eve doğru taşıdı.
Ece'nin babası sonra Alper'e döndü, bağırdı: "Kızımla ne yapıyordun sen? Kızım 7'de havalimanından geldi, saat 9'a geliyor. Siz iki saatte neredeydiniz?"
Alper sustu. Konuşabilirdi ama Ece yanında olduğu için sustu. Çünkü bir asker yüzünü saklamalı, yüzünü saklayamıyorsa sesini saklamalıydı.
Sonra Ece cevap verdi: "Baba, ben istedim. Beni dondurma yemeye götürdü."
Ece odasına çıktı. Ağzında bir gülümseme vardı.
Alper babasıyla konuşmaya geçti. Sesini kalınlaştırdı, saçını düzeltti ve dedi ki: "Efendim, dediğinizi ben de biliyorum. Özür dilerim. Fakat Küçük Hanım'ın isteği üzerine onu dondurma yemeye götürmek zorundaydım. Zaten size biraz sinirli gözüküyordu. Ben de size olan sinirini atması için elimden geleni yaptım. Yine de özür dilerim."
Sonra oradan çekildi, gözlüğünü taktı ve arabada beklemeye geçti.
Ece'nin aklında ise bambaşka fikirler vardı. Almanya'dan yeni döndüğü için iyi bir parti yapmak istiyordu.
Birkaç saat sonra Ece'den ses gelmeyince Alper eve girdi ve salona geçti. Ardından Ece mutlu bir ses tonuyla aşağıya seslendi: "Alp, hâlâ oradaysan beni yarın düzenleyeceğim şu partiye götürüyor musun?"
Alper hemen Ece'nin telefonuna mesaj yazdı: "Küçük Hanım, ismimi nereden öğrendiğinizi bilmiyorum. Fakat ismimi yanlış söylüyorsunuz. Benim adım Alp değil, Alper. Yarınki partiye götürürüm, bu benim görevim. Bundan sonra sizinle mesaj atarak konuşacağım. Lütfen numaramı kaydedin. Şu anlık uyuyun, uçaktan yorgunsunuz. Öğleden sonra alışverişe giderken sizinle gelirim."
Ece mesajı okuyunca biraz sinirlendi ve aşağıya seslendi: "Sen benim telefonumu kimden aldın? Hem öğleden sonra alışverişe gideceğimi nereden biliyorsun?"
Alper ise: "Her zaman kadınlar parti yapmadan önce yeni elbise almak için alışverişe çıkar. Bu da benim gözlemim. Sizi korumaya başlamadan önce sizin hakkınızda uzun bir araştırma yaptım." dedi ve telefonu kapattı. Ardından tekrar arabaya döndü.
Ece sinirlendi. Sonra telefonuna Alper'in numarasını Alp diye kaydetti. Altına ise şu notu düştü: "Sinirli bir dağ keçisi."
Fakat Alper'in dediğini dinledi ve uyudu. Öğleden sonra saat 01.00 gibi hazır bir şekilde aşağıya indi. Boynundaki anahtar kolyesi, bu sefer saçı topuz, mavi bir kot takım ve mükemmel bir makyajla aşağıya iniyordu.
Alper onun halini görünce biraz şaşırdı. Fakat bu sefer afallamadı. Hemen Ece'nin babasına mesaj yazdı: "Küçük Hanım benimle yarın parti düzenleyecekmiş. Bu yüzden alışverişe gidiyor. Lütfen evde olmadığını unutmayınız ve geç gelirse ona kızmayınız. Bütün sorumluluk bende."
Alışveriş merkezine vardıklarında Ece telaşlıydı. Aynı telaş Alper'de de vardı. Evden çıktıklarından beri onları takip eden siyah film kaplı, simsiyah bir araç vardı. Alper'in tek eli tetikteydi.
Alışveriş merkezinin otoparkına indiler. Alper arabayı park etti ve Ece'nin kapısını açtı. Alışveriş merkezine en alt kattaki girişten girdiler. Ece yürüyen merdivenlere doğru gitti. Alper ise kimliğini, askeri görev belgesini gösterdi ve yanında silah taşıyabildiğini söyledi. Böylece silahla alışveriş merkezinin içinde dolaşabilecekti.
Alper'in tek eli hâlâ tetikteydi. Fakat Ece artık tehlikenin bittiğini düşündüğü için koşarak alışveriş yapmaya başladı. Mükemmel bir gece elbisesi, 7 santim topuklu ayakkabı, bir tane inci küpe, bir tane altın bileklik aldı.
Tam alışveriş merkezinden çıkacakken Alper'in arabasının önünde 2 tane siyah takım elbiseli adam duruyordu. Ece onları görünce şaşırdı. Bunlar Almanya'da da Ece'nin peşini bırakmayan iki adamdı. Ece'nin korku dolu bakışlarından Alper bunu hemen anladı. Kendisi de asker olduğu için ufak bir hamle ile iki adamı da yere serdi ve o otoparktan omuzu dik bir şekilde çıktı.
Ece sonra Alper'e seslendi: "Benim tehlikede olduğumu nereden anladın?"
Alper ise hiç bozmadan, kısa bir sesle: "Bakışlarından anladım." dedi.
Ece, Almanya'da yaşadığı bütün olayları Alper'e söyledi. Alper de: "Seni yakından tanımam gerekiyormuş." diye sırıtarak gözlüğünü taktı, saçını düzeltti ve eve doğru sürdü. Eve gidince Ece'nin babasına bütün yaşananları tek tek anlattı, durum raporu verdi.
Ece'nin babası sakin bir sesle Alper'in komutanını aradı ve onunla konuştu: "Ben dememiş miydim, bu kız Almanya'dayken kesin başına bir iş açmıştı. Sizin astsubayınız da çok başarılıymış."
Sonra Ece yaşadıklarından etkilendi. Partiyi düşünmek bile istemiyordu. Sonra aklına bir fikir geldi. Gizli numaradan, sanki kendisini takip eden biriymiş gibi, bütün yaşadıklarını Alper'e mesaj attı.
Alper de bu mesajları okuyunca Ece'nin kendisine şaka yapmak için attığını anladı ve şöyle bir mesaj yazdı: "Küçük Hanım, bu mesajı sizin yazdığınızı anladım. Eğer sizi takip eden biri olsaydı bunu anlayabilirdim. Konuşmaları bu kadar rahat yazmışsınız. Eğer takip eden biri olsaydı rahat yazmaz ve araya bazı tehdit içerikli ekler koyardı. Kendinizi bana daha iyi tanıttığınız için teşekkür ederim. İyi günler, yarınki parti için uyumanızı tavsiye ederim."
Ece bu mesajı okuduktan sonra günlüğünü açtı. Aşırı sinirli olduğu için bütün başından geçeni, bütün gününü yazdı. Sonra altına not düştü: "Kendimi dağ keçisi ile konuşurken robotla konuşuyormuş gibi hissediyorum. Bu dağ keçisi biraz zeki."
Sonra neden olduğunu bilmiyor ama yine Alper'in dediğini yaparak uyudu. Sabah erkenden uyandı. Süsleme yapmak istiyordu fakat kendisi erkenden süsleme yapmaya gitmeyeceğine karar verdi. Gitmek istemediğine... Sonra organizasyon tuttu ve bütün parti alanını onlara süsletmeye karar verdi. Ardından aşağıya kahvaltıya indi.
Bütün gece nöbet tutmuş Alper, yorgun bir şekilde onu kahvaltıda bekliyordu: "Günaydın Küçük Hanım, kahvaltınız hazır."
Bu mecbur kalmış bir durum muydu belli değil. Konuşmak istiyor muydu, o da belli değil. Ama yazar ile okuyucunun tek bildiği şey, Alper'in bu sefer konuşurken mutlu olduğuydu.
Ece şaşırdı ve Alper'e seslendi: "Sen bütün gece evin dışında nöbet tuttun değil mi? Bir de sabahın köründe kalkıp bana kahvaltı hazırladın. Daha kuşlar bile uyanmadı."
Bu sefer Alper telefonunu çıkardı ve Ece'ye uzun ve resmi bir mesaj yazdı: "Bu geri bildiriminiz için size teşekkür ederim Küçük Hanım. Partiye gitmeden önce yemek yemenizi tavsiye ederim. Akşamki parti için organizasyon tuttuğunuzu öğrendim."
Ece mesajı okuduktan sonra sessizliğe büründü, oturdu ve sessizce yemeğini yedi.
Bölüm etkileşimi
