4. Bölüm; Zamanın içine hapsolmuş

4. Bölüm; Zamanın İçine hapsolmuş

Belirsiz bir zaman sonra..

Uyanmak...

Bu sefer daha yavaş oldu. Gözlerimi açtığımda bir an, neredeyse hiçbir şey hissetmedim. Ne korku ne huzur. Sadece boşluk… Duvardaki lambanın loş ışığı sabit yanıyordu. Odam aynıydı. Perdeler biraz aralanmış, dışarıdaki sokak lambası sarı ışığını içeri süzüyor, duvarda solgun bir gölge bırakıyordu.

Telefonum başucumda. Elimi uzatıp aldım. Saat...

22:32

Yine mi?

O an kalbim bir anlığına duracak gibi oldu. Hızla doğruldum. Bu saati daha önce de görmüştüm. Uyandığımda… rüyadan. Ama şimdi yine buradayım. Aynı saat. Aynı oda. Aynı sessizlik.

Elimi yüzüme götürdüm. Soğuk.

Yatağın kenarına oturdum. İçimden bir şey sürekli mırıldanıyordu, sanki beynimin derinliklerinde bir yankı dönüp duruyordu: “Uyanamadın… hâlâ içindesin.”

Yavaşça ayağa kalktım, ama bedenim yorgundu. Uykumu almamış gibiydim. Başım döndü. Adımlarım ağırdı. Banyoya yürüyüp yüzümü yıkadım. Aynaya baktım… kendimi tanımakta zorlandım. Gözlerimin altı morlaşmıştı, bakışlarım puslu. Günlerdir uykusuzmuşum gibi görünüyordum.

Yatağa geri döndüm. “Sadece biraz daha,” dedim. “Sadece bir saatlik uyku…”

Başımı yastığa koyduğum an, göz kapaklarım kapanmadan bedenim uykuya daldı.

---

Rüya.

Yine önce ki gibi bir başlangıç vardı. Bu sefer beni uyandıran annem değil abim Uğurdu. Şaşırmıştım neden abim beni uyandırdı ki diyerek ayağa kalkıp üzerimi değiştirdim. Yemek yemeye gitmeden önce saate baktım saat 7.50ydi. bu geçen sefer uyandığımda gördüğüm saatten farklı olsa da o zaman uyandığımda bakmıştım bu sefer üzerimi giyindikten sonra baktım yani zamanında baksaydım saat 7.38i gösterebilirdi.

Aşağıya indiğimde geçen sefer ki rüya tekrar etmişti annem bazı sorular sordu babam aynı soruyu sordu ve en son evden çıkmadan önce farklı tek bir olay oldu. Abim beni okula bırakacağını söyledi.

Normalde asla beni okula bırakmayan abim aniden beni okula bırakmak istemişti. Bunun bir rüya olduğunu bilsem de acayip garip hissettim sonuçta hiç gerçek olmayan bir sahne gerçekleşiyordu. Normalde abim ev halkının sessiz mahlukatıdır. Bazen görünmez gibi, kimse fark etmez. Benimle de çok konuşmazdı.

Hazırlanırken ayakkabımın teki farklı renk olmuştu.
"Nasıl ?" Ayakkabılarımı çıkartıp başka ayakkabı giydim.

"Bu renkte bir ayakkabım yok ki benim ?" Biri mor diğeri sarı renkli aynı spor ayakkabısı vardı. Ama benim orjinal ayakkabım ikisi de mor renkli olandı. O kadar aramama rağmen diğer tekini bulamadım.

Ben ayakkabılarla uğraşırken abim başıma dikildi.
"Hadi Deniz, zaman bizi beklemez." Huh ?

Abimin bana tavsiye verdiği belki de ilk an ? Abim beni beklerken çantamı alıp dışarı attım kendimi. Merdivenlerden inerken Gönül teyze kapıya çıktı.

"Nereye böyle çocuklar, Gönül teyzenizi görmeden hiç gitmezdiniz ?" Sahiden bir defa olsun kapısını çalmayı atlamadan her gün ayak üstü sohbet ederdik.

"Özür dilerim Gönül teyze, okula geç kalıyorum da. Acele edip sana günaydın demeyi unuttum." Bize şaşkın şaşkın bakan Gönül teyze yüzünü tekrar yumuşattı.

"Ne özürü deniz, hadi sen okuluna yetiş. Bana daha sonra günaydın dersin." Bu trip mi yoksa gerçekten böyle mi yapmalıyım.

"Aa tamam Gönül teyze, okul çıkışı muhakkak kapına geleceğim." Bize el sallaması, doğru sözleri söylediğime işaret ediyor olmalı.

Dış kapıdan da çıkınca okulun yönünde yürümeye başladık. Normalde otobüs ile giderdim ama abim motoru ile beni okula bırakacaktı.

Önümden park alanına doğru hızla ilerliyordu. Ansızın durup bana şu soruyu sordu.

"Sence bu dünya nasıl ?" Bu soru karşısında şaşkınlığımı gizleyemedim.

"Ne- ne demek istiyorsun ?" Abime soru sormak bu şartlar altında iyi değildi ama sormam gerekiyordu.

"Sorun değil deniz, ben cevabımı aldım." Bana bakmadan önümden yürüse de korkmaya başlamıştım. İlk defa tandığım biri bu dünya hakkında soru sormuştu..

Otobüse binmediğim için otobüste gördüğüm kimseyi bu sefer görmemiştim ama önemli değildi daha da garipleşmeden önce okula gelmiştim.

Yine oradaydım.

...

Bu sefer… koridordaydım. Uzun, dar bir okul koridoru. Lambalar loş yanıyor, duvarlarda eski afişler vardı. Ayak sesim yankılanıyordu ama diğer sesler sanki bastırılmış gibiydi.

Saate baktım: 09:17. Değişmiyor.

Sınıfların kapıları kapalıydı. Camlardan içeri bakmaya çalıştım ama her cam, içten buğulanmış gibiydi. Hiçbir şey görünmüyordu.

Birden arkamdan bir zil sesi çaldı. Geriye döndüm — ama koridor hâlâ boştu. Sadece ses vardı. Ses ve yankısı. Adımlarımı hızlandırdım, koşmaya başladım. Hızlı, daha hızlı…

Sonunda koridorun sonuna ulaştım. Tek bir kapı açıktı.

İçeri girdim.

Burası benim sınıfımdı ama… kimse yoktu. Hayır hayır biri vardı. Sadece bir öğrenci. Sırtı bana dönük. Uzun, siyah saçları vardı. Üniforması düzgün ama üstü tozlu gibiydi.

"Hey…" dedim. "Burada ne yapıyorsun?"

Cevap vermedi.

Adım attım. Ama ayaklarım bir anda yere yapıştı. Bedenim ağırlaştı. İçerideki hava yoğunlaştı.

Birden bire, öğrenci yavaşça başını çevirdi… ama yüzü yoktu.

Simsiyah bir boşluk.

Bir ağız vardı ama konuşmuyordu. Göz yoktu. Sadece siyah bir yüzey. Tüm vücut, karanlık bir siluet gibiydi. Ardından bir fısıltı geldi — ama öğrenciden değil, sınıfın içinden:

“Dinlemeden kaçarsan… zaman seni yutar.”

Koşarak dışarı çıktım.

Koridor bu sefer bükülmeye başlamıştı. Duvarlar yamuluyor, yer çatlıyordu. Işıklar yanıp sönmeye başladı. Her şey… çöküyordu.

Ama sonra… bir ses.

"Deniz, duyabiliyor musun?"

Durdum. Ses… tanıdık değildi ama insancıldı. Gelmekte olan bir fırtınanın içinde kurtarıcı gibi yankılandı.

"Eğer bu sesi duyuyorsan… henüz geç değil. Telsizi bul. Beni bul."

Telsiz mi?

Gözlerimle etrafı taradım. Koridorun köşesinde, yere düşmüş bir telsiz gördüm. Küçük, eski model bir şey. Yanına koştum. Elime aldığım anda tekrar o ses:

"Zaman sabitlenmiş. Her uyanışın, aynı zincire bağlı. Gerçekten uyanmak istiyorsan... döngüyü kırmalısın."

Ama nasıl?

Bir anda her şey titremeye başladı. Duvarlar çatladı. Tavandan siyah dumanlar sarkmaya başladı. Yavaşça üzerime doğru ilerliyordu.

Koşmam lazımdı.

Ama bacaklarım beni taşımıyordu.

Korku… bu sefer boğazıma yapıştı. Kalbim yerinden fırlayacak gibiydi. Aklım… paramparça olmaya başladı. Bu gerçeklik… bu rüya… hepsi birbirine karışıyordu.

"Bu bir rüya!" diye bağırdım. "Biliyorum! Hadi! Uyan!"

Yere çömeldim. Telsizi sıktım.

Ama ses yoktu artık. Sadece uğultu. Derin bir uğultu.

Gözlerim kararmaya başladı.

Her şey... yok olmaya yüz tuttu.

Zemin ayaklarımın altından kaydı.

Ve sonra…

Boşluğa düştüm.

Gerçek bir düşüş gibi. Sonsuz bir çukur. Ne ışık ne yön. Sadece aşağı… hep aşağı.

...

Ve sonra... gözlerimi açtım.

Nefes nefeseydim. Ter içinde kalmıştım. Yatak çarşafı üzerimden kaymış. Odam karanlıktı.

Bir anlığına… her şey sessizdi.

Ama telefonumun ekranı lamba gibi yanıyordu. Telefonu elime aldım. Saate bakmak içindi...

22:32

Aynı…

Hiçbir şey değişmemişti. Telefonu yerine geri bıraktım. Sonra sakince yatakta doğrulmaya çalıştım. Çok yorgundum maalesef tekrardan başım yastığa kavuştu.

Boğazım kuruydu ama su içmek gelmedi içimden. Karnım aç değildi. Tuvalete gitme ihtiyacı bile hissetmiyordum. Sanki… zaman donmuş, vücudum bu donukluğa ayak uydurmuştu.

Yastığıma başımı tekrar koyarken son düşündüğüm şey şu oldu:

"Eğer bu bir döngüyse… sonunda nereye çıkacağım?"

---

(Bölüm Sonu)