Eksik Cümleler kitap kapağı

2. bölüm / 9

2. Bölüm: Rayların Üzerindeki Ağırlık

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: 2. Bölüm: Rayların Üzerindeki Ağırlık

2. Bölüm: Rayların Üzerindeki Ağırlık
​O gece çay ocağından çıktıktan sonra Kaan’ın adımları onu hemen evine götürmedi. Şehrin gece yarısı sessizliğine bürünen, lambaları sarı ve soluk yanan sokaklarında hedefsizce yürümeye devam etti. Kulaklarında Agah Bey’in o pürüzlü, zamana direnen sesi çınlayıp duruyordu: "Hayat edebiyata benzemez; orada yazdığın hataları silip baştan alabileceğin bir silgi yoktur."
​Kaan, yirmi beş yaşında bir edebiyat mezunuydu. Üniversite yıllarında kürsülerde saatlerce felsefe tartışmış, kelimelerin insan ruhunu nasıl kurtarabileceğine dair büyük iddialarda bulunmuştu. Oysa şimdi, gerçeğin o sert ve nasırlı duvarına çarpalı çok oluyordu. Babasının yıllardır esnaf odasında kurduğu hayaller, annesinin her akşam "Artık bir işe girip hayatını kurmalısın oğlum" diye tekrarladığı o iyi niyetli ama boğucu cümleler, omuzlarında taşınması imkansız bir dağ gibi duruyordu. Herkes onun için kusursuz, pürüzsüz, çizgileri baştan bellendirilmiş bir hayat rotası çizmişti. Kendisi ise o rotanın üzerinde vagon olmayı reddeden ama raydan çıkmaya da cesaret edemeyen zavallı bir yolcuydu.
​Eski tren istasyonunun taş merdivenlerine oturup soluklandı. Montunun cebinden çıkardığı buruşuk bir kağıt parçasını ve tükenmez kalemi eline aldı. Bir şeyler yazmak istiyordu; içindeki o tarifi imkansız sıkışmışlığı kelimelere dökebilse, belki de nefes alabilecekti. Kalemin ucu kağıda dokundu, birkaç saniye öylece kaldı. Sadece tek bir cümle karalayabildi: "Kendi hayatının yazarı olamayan, başka birinin hikayesinde silgi lekesidir."
​Kağıdı öfkeyle buruşturup uzaklara fırlattı. Gözleri dolmuştu; ama bu, ağlamaktan ziyade, kendi acizliğine duyduğu sessiz bir öfkenin gözyaşıydı. İnsan, başkalarının beklentilerini karşılamak uğruna kendi sesini ne zaman susturmaya başlardı? Asıl ihanet, kendine karşı yapılan değil miydi?
​Sabaha karşı eve döndüğünde, evde herkes uykudaydı. Salonun masasında babasının bıraktığı iş başvurusu evrakları duruyordu. Kaan, o evraklara uzun uzun baktı. Agah Bey’in o akşam çay ocağında söylediği söz aklına geldi: "Onu ya ellerinle kazıyıp söküp alacaksın ya da başkalarının yazdığı o kalabalık romanın kenarında sıradan bir figür olarak ömrünü tüketeceksin."
​Kaan, kalemi eline aldı. Evrakları imzalamadı; ama henüz onları yırtıp atmaya da cesaret edemedi. Sadece pencereye yanaştı, dışarıda yavaşça aydınlanmaya başlayan gri şehre baktı ve içindeki o eksik cümlenin tamamlanacağı günü beklemeye koyuldu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…