Bölümler 9Şu an: 2. Bölüm: Rayların Üzerindeki Ağırlık
- 1 1. Bölüm: Çayın Buğusu ve İlk Ağırlık513 kelime
- 2 2. Bölüm: Rayların Üzerindeki Ağırlık323 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 3. Bölüm: Geçmişin Kapanmayan Defteri547 kelime
- 4 4. Bölüm: Beklenmedik Kesişme350 kelime
- 5 5. Bölüm: Sırlar ve İtiraf355 kelime
- 6 6. Bölüm: Kilidi Açılan Kapı309 kelime
- 7 7. Bölüm: Mürekkebin Altındaki Hayat265 kelime
- 8 8. Bölüm: Yüzleşme ve Kendi Yolun332 kelime
- 9 9. Bölüm (Final): Rayların Üzerindeki İmza282 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
2. Bölüm: Rayların Üzerindeki Ağırlık
O gece çay ocağından çıktıktan sonra Kaan’ın adımları onu hemen evine götürmedi. Şehrin gece yarısı sessizliğine bürünen, lambaları sarı ve soluk yanan sokaklarında hedefsizce yürümeye devam etti. Kulaklarında Agah Bey’in o pürüzlü, zamana direnen sesi çınlayıp duruyordu: "Hayat edebiyata benzemez; orada yazdığın hataları silip baştan alabileceğin bir silgi yoktur."
Kaan, yirmi beş yaşında bir edebiyat mezunuydu. Üniversite yıllarında kürsülerde saatlerce felsefe tartışmış, kelimelerin insan ruhunu nasıl kurtarabileceğine dair büyük iddialarda bulunmuştu. Oysa şimdi, gerçeğin o sert ve nasırlı duvarına çarpalı çok oluyordu. Babasının yıllardır esnaf odasında kurduğu hayaller, annesinin her akşam "Artık bir işe girip hayatını kurmalısın oğlum" diye tekrarladığı o iyi niyetli ama boğucu cümleler, omuzlarında taşınması imkansız bir dağ gibi duruyordu. Herkes onun için kusursuz, pürüzsüz, çizgileri baştan bellendirilmiş bir hayat rotası çizmişti. Kendisi ise o rotanın üzerinde vagon olmayı reddeden ama raydan çıkmaya da cesaret edemeyen zavallı bir yolcuydu.
Eski tren istasyonunun taş merdivenlerine oturup soluklandı. Montunun cebinden çıkardığı buruşuk bir kağıt parçasını ve tükenmez kalemi eline aldı. Bir şeyler yazmak istiyordu; içindeki o tarifi imkansız sıkışmışlığı kelimelere dökebilse, belki de nefes alabilecekti. Kalemin ucu kağıda dokundu, birkaç saniye öylece kaldı. Sadece tek bir cümle karalayabildi: "Kendi hayatının yazarı olamayan, başka birinin hikayesinde silgi lekesidir."
Kağıdı öfkeyle buruşturup uzaklara fırlattı. Gözleri dolmuştu; ama bu, ağlamaktan ziyade, kendi acizliğine duyduğu sessiz bir öfkenin gözyaşıydı. İnsan, başkalarının beklentilerini karşılamak uğruna kendi sesini ne zaman susturmaya başlardı? Asıl ihanet, kendine karşı yapılan değil miydi?
Sabaha karşı eve döndüğünde, evde herkes uykudaydı. Salonun masasında babasının bıraktığı iş başvurusu evrakları duruyordu. Kaan, o evraklara uzun uzun baktı. Agah Bey’in o akşam çay ocağında söylediği söz aklına geldi: "Onu ya ellerinle kazıyıp söküp alacaksın ya da başkalarının yazdığı o kalabalık romanın kenarında sıradan bir figür olarak ömrünü tüketeceksin."
Kaan, kalemi eline aldı. Evrakları imzalamadı; ama henüz onları yırtıp atmaya da cesaret edemedi. Sadece pencereye yanaştı, dışarıda yavaşça aydınlanmaya başlayan gri şehre baktı ve içindeki o eksik cümlenin tamamlanacağı günü beklemeye koyuldu.
Bölüm etkileşimi
