ŞEFKATİNLE BÜYÜDÜM

Yavaş geçiyordu zaman,
Hayatın başladığı yer liman.
Yaralarıma lazımdı derman,
İstedim bir ferman.

O bana verdi değer,
Olmuştum ona bir eser.
O beni çok sever,
Yine de hep gider.

Karanlıktı yolum.
Olmalıydı bir sağ kolum.
Kalmıştı son umudum,
O olmuştu huzurum.

Aydınlattı beni tıpkı bir güneş,
Isınmam için yaktı bir ateş.
Sen anlamazsın kardeş,
Onun gibi birine yoktu eş.

Üşüyünce hissettim bir sıcaklık.
Yine de olmazdı yakınlık.
Yaptım ona bir takım iyilik,
Keşke daha çok yapsaydım güzellik.

Seni kaybedince anladım değerini,
Her gece ellerimde aradım izlerini.
Yıllarca dua ettim, dön diye yeniden,
Tam umudum tükenmişken çıktın karşıma birden.

Geceler daha soğuktu sen gidince,
Gelince içim ısındı bir gülümsemede,
Kalbimin sesini dinledim yeniden,
Sen olmasaydın, dönemezdim kendime yeniden.

-omdkerx

“Kale hiçbir zaman boş değil, direk var derler. Belli ki benim hayatımdaki direk, çoktan kırılmış. Her geçen giden üzüyor.”