Kalanların Şiiri

İlk sevda paslanır mı,
Sanki demir.
Ona verdim bir emir.
Terk edilmiş bir şehir.

Gelmişti eylül.
Kırıldı gönül.
Bilinmeyen çoktu,
Bir de sen gittin.

Son ay olmuştu.
Yağmurluydu havalar.
Yeşil ve mor kuzey ışıkları,
Üstündeydi ormanın.

Toprakları kurumuştu.
Tıpkı göz yaşları gibi.
Sahada parlıyor,
Yanımda hayallerimi söndürüyor.

Onun bitmişti devri.
Bir tek kalmıştı zehri.
Yapmıştı beni esir.
Kendisi vezir.

Dökülüyordu kan,
Tehlikedeydi can.
Daralıyordu zaman,
Geriye son kalan.

Göz altları mor,
Hayat çok zor.
Bir de bana sor,
Kalbimde bir kor.

Kuruyan bir topraktı.
Döktüğüm sular yarar,
Çamur gibi bıraktı,
Yapraklarla beni.

Anılar hiç paslanmaz,
Hatıralar unutulmaz.
Eskiler dünde kaldı.
Yaşanacak olan bugün.

Acı bir veda,
Aklımda hala vefa.
Gülün dikenleri,
Yağmurun şimşekleri.

-omdkerx