KAPILARIN ARDINDA

Her kapının ardında yaralı bir çocuk,
Kimisinin kolu morarmış,
Kimisinin kalbi kırık,
Kimisinin hayatı buruk.

Bir ev düşünün,
Koridorundan bastırılmış bir kahkaha,
Masada yarım kalmış bir omlet,
Yerde parçalanmış bir oyuncak ayı.

Bir anahtarın kilitte dönmesiyle,
Bir kapının sertçe kapanmasıyla,
Ellerini dizlerinin arasına saklar.
Çünkü korkar, korkutulur.

Bir çocuk vefat ettiğinde,
‘Soğuktandır’’Araba kazasıdır’ diye umarız.
Çünkü cinayet kelimesi çocuk ile yan yana gelince,
Anlarız ki insanlar kararmış.

Belki komşusu gördü,
Ama umursamazca kapattı perdeyi.
Belki çocuk kendisi bağırdı,
Ama yetişkinlerin gürültüsünde kayboldu sesi.

Çocuk kendini suçlamayı öğrenir.
Belki uslu olsaydım,
Belki daha sessiz olsaydım,
Belki ağlamasaydım…

Bir oyuncak bebeğin kırılmış kolunda,
Bir defterin karalanmış köşesinde,
Gecenin üçünde ansızın gelen,
Kalp çarpıntısı ile uyanır çocuk.

Bazen şiddetin gölgesinde büyüyen çocuk,
O gölgeye dönüşür.
Kimse sormaz onu böyle yapan elleri,
Kimse dönüp bakmaz küçükken sustuğu o kapıya.

Bütün canavarlar,
Bir zamanlar masal dinleyen,
O ufak çocuktu.
Ama o, ona öğretileni yaptı.
Gördüğünü yaptı.

#ÇocuklarİçinAdalet
#HerÇocukSevgiyiHakEder
#ÇocuklaraŞiddeteHayır