Yolculuk

Valizin fermuarını son kez çektim

Odanın ortasında birkaç saniye öylece durup etrafına baktım. Sanki birazdan bu odadan değil de, hayatımın tamamından çıkıp gidecekmişim gibi tuhaf bir his vardı içimde.
Annemin aşağıdan seslendiğini duyunca düşüncelerimi toplayıp valizimi aldım
"Ada! Geç kalıyoruz"
"Geliyorum"
Kapıyı kapatmadan önce odaya bir kez baktım.
Bunun sıradan bir yolculuk olmadını henüz bilmiyordum.

Aşağıdan annemin sesi geldi.

— Ada! Hazır mısın kızım?

— Hazırım!

Merdivenlerden inerken annemi girişte gördüm. Elinde telefonuyla bir şeyler kontrol ediyor, bir yandan da babama yetişmeye çalışıyordu.

— Sonunda, dedi beni görünce. Hadi, herkes arabada.

Ayakkabılarımı giyip kapıdan çıktım.

Hava sıcaktı.

Daha birkaç dakika önce odamın serinliğinden çıkmış olmama rağmen yüzüme vuran sıcak hava, gerçekten uzun bir yolculuğa çıktığımı hatırlattı.

Valizimi bagaja koyduktan sonra arka koltuğa geçtim.

Cam kenarına oturdum.

Araba hareket ettiğinde gözlerim istemsizce dışarı kaydı.

Sokaklar yavaş yavaş geride kalıyordu.

Tanıdığım dükkânlar…

Her gün geçtiğim yollar…

Çocukluğumdan beri gördüğüm binalar…

Hepsi birkaç dakika içinde küçülmeye başladı.

Telefonumu çıkarıp ekranına baktım.

Annemin sesi arka koltukta yükseldi.

— Yol uzun, uyumaya çalış istersen.

Başımı cama yasladım.

— Uyuyamam.

— Neden?

Omuzlarımı silktim.

— Bilmiyorum.

Aslında biliyordum.

İçimde, adını koyamadığım bir his vardı.

Sanki bu yolculuk yalnızca bir yere gitmek değildi.

Sanki bir şeyden ayrılıyor ve henüz tanımadığım başka bir şeye doğru gidiyordum.

Arabada konuşmalar devam ederken ben sessizce camdan dışarı bakmaya devam ettim.

Şehir geride kaldıkça manzara değişti.

Binaların yerini geniş yollar, tarlalar ve uzayıp giden tepeler aldı.

Kulaklığımı taktım.

Müziği açtım.

Ve gözlerimi birkaç saniyeliğine kapattım.

O sırada henüz bilmiyordum.

Bu yolculuğun beni yalnızca yeni bir şehre götürmeyeceğini…

Hayatımın en büyük karşılaşmasına götürdüğünü de bilmiyordum.