VI - Obaya Misafir

Orhan Yakup’la işi bitmişti tam çıkacakken
Kapı yeniden aralandı.

Fatma Hatun içeri girdi.
Yakup’u karşısında görünce gözleri parladı.
Bir an bile duraksamadı.
— Gardaşım!
Kollarını açıp ona doğru koştu.

Tam sarılacakken
Orhan elini kaldırdı.
— Yavaş.

Fatma bir anda durdu. Kaşlarını çattı.
— Neden?

Orhan gözleriyle Yakup’un kolunu işaret etti.
Fatma’nın bakışları oraya kaydı.
Bir anlık sevinç…
Yerini ciddiyete bıraktı.

— Yine mi, gardaşım?

Yakup başını hafifçe eğdi.
— Yine, bacım.

Fatma bu kez daha dikkatli baktı.
Yüzündeki solgunluk…
Gözlerinin altındaki yorgunluk…
Hiçbiri saklanamıyordu.

— Niye saklarsın ki? dedi.
— Anamlar öğrense ne olur?

Yakup’un sesi yumuşaktı.
Ne savunma vardı… ne de inat.

— Şuncacık yara için… dedi,
— anamın yüreğine korku düşürmeye değer mi, bacım?

Kısa bir duraksama.

— Onların yüreği… benden daha çok yaralanır.
Fatma derin bir nefes aldı.

Başını hafifçe salladı.
— İyi… sen bilirsin.

Bu sefer Yakup kendisi adım attı.
Kolunu dikkatle koruyarak kardeşine sarıldı.

— Gel hele.

Fatma başını onun omzuna yasladı.
Bir an…
Sadece kardeştiler.
Ama sonra Fatma aniden doğruldu.
Gözlerindeki ifade değişti.
Artık o sıcaklık yoktu.
Yerine…
Ciddi bir kararlılık gelmişti.

— Şimdi asıl meseleye gelelim, dedi.

Orhan ve Yakup aynı anda ona döndü.
— Bay Sungur Bey… ve kızı buraya geliyor.

Yakup’un gözleri büyüdü.
— Ne?!

— Yarın buradalar.

Yakup bir adım attı.
— Haberimiz yoktu!

Fatma kollarını bağladı.
— Olacak.

Orhan kaşlarını kaldırdı.
— Bu… tehdit mi oluyor şimdi?

Fatma başını hafif yana eğdi.
— Tehdit değil…
Kısa bir duraksama.
— Uyarı.

Yakup gülmeye başladı.
— Bak ağabey… dedi,
— bacımız bizi resmen köşeye sıkıştırıyor.

Fatma bir adım yaklaştı.
İkisine de tek tek baktı.
Bakışı netti.
— Öncekilerde nasıl kaçtığınızı bilirim.
Sesi biraz daha sertleşti.
— Bu sefer kaçarsanız…

Kısa bir sessizlik.
— İkinizi de anamın önüne oturtur, tek tek anlatırım.

Orhan kahkahayı bastı.
— Vay bacım… acımasızsın.

Fatma omuz silkti.
— Mecburum.
Sonra hafifçe gülümsedi.
— Bu obada düzeni ben kuracağım.

Yakup başını iki yana salladı.
— Sen düşmandan betersin, bacım.

Fatma hiç bozmadı.
— Estağfurullah, dedi.
— Ben sizin kaderinizim.
Bir an sessizlik oldu.
Sonra üçü de aynı anda güldü.
Az önceki yara…
Kan…
Sessizlik…
Hepsi bir anda dağıldı.
Yerini kahkahalar aldı.
Ama…
Yakup o an her şeyi gülerek ardında bırakmıştı.