33. bölüm · Derinlerde

Bölüm 33 — Sabır ve Umut

Simge Konanç

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 Bölüm 1 — Sessiz Kıyılarda 2 Bölüm 2 — Kafede Karşılaşma 3 Bölüm 3 — Sessiz Yakınlık 4 Bölüm 4 — Kırılganlık ve Kabus 5 Bölüm 5 — İlk Açılma 6 Bölüm 6 — İlk Sarılma 7 Bölüm 7 — Gizemin İlk İpuçları 8 Bölüm 8 — Pansuman ve Yakınlık 9 Bölüm 9 — Mektubun Ortaya Çıkışı 10 Bölüm 10 — Çatlayan Duvarlar 11 Bölüm 11 — Arayış ve Kaçış 12 Bölüm 12 — Sahilde Buluşma 13 Bölüm 13 — Yeni Bir Başlangıç 14 Bölüm 14 — Gölgelerin Dönüşü 15 Bölüm 15 — Gerçeğin Yolculuğu 16 Bölüm 16 — Vedalaşma 17 Bölüm 17 — Yeni Başlangıçlar 18 Bölüm 18 — Sessiz Yakınlaşmalar 19 Bölüm 19 — İlk İtiraf 20 Bölüm 20 — Arzular Birleşince 21 Bölüm 21 — Birlikte Hayat 22 Bölüm 22 — Gelecek Hayalleri 23 Bölüm 23 — Yeni Yolculuk 24 Bölüm 24 — Hazırlıklar 25 Bölüm 25 — Düğün Günü 26 Bölüm 26— Balayı 27 Bölüm 27 — Eve Dönüş 28 Bölüm 28 — Yeni Ufuklar 29 Bölüm 29 — Karar Zamanı 30 Bölüm 30 — Yükselen Işık 31 Bölüm 31— İlk Adımlar 32 Bölüm 32 — Yolculuk Başlıyor 33 Bölüm 33 — Sabır ve Umut 34 Bölüm 34 — Mucizeyi Paylaşmak 35 Bölüm 35 — Bekleyiş 36 Bölüm 36 — Küçük Dostlar 37 Bölüm 37 — Doğum Günü 38 Bölüm 38 — Yeni Hayatın İlk Günleri 39 Final — Işığın Sonsuzluğu

Tedavi süreci boyunca günler sabırla geçiyordu. Klinik kontrolleri, ilaçlar, bekleyişler… Zaman zaman umutsuzluk dalgaları gelse de, Akame ve June birbirlerine tutunarak ayakta kalıyorlardı. Akşam sahilde yürüyüşleri, sabah kahveleri, her küçük ritüel onların umudunu besliyordu.
Bir sabah güneş yeni doğmuştu. June yatağından kalktığında yüzü solgundu. İçinde tuhaf bir halsizlik ve mide bulantısı vardı. Sessizce banyoya geçti, kapıyı kapattı. Elinde küçük bir test kiti vardı. Ellerinin titremesine engel olamıyordu. Zaman ağır ağır ilerledi; sonunda testin üzerindeki iki çizgiyi gördü.
Gözlerinden yaşlar süzüldü. Sessizce elini karnına koydu, fısıldadı: — Gerçekten mi? Bizim mucizemiz…
O an kalbi hem sevinç hem korkuyla çarpıyordu. Hemen çıkıp Akame’ye söylemek istemedi. Bunun özel bir an olması gerektiğini biliyordu. Gün boyu içinde bu sırrı taşıdı, gözlerinden parlayan ışıltıyı saklamaya çalıştı.
Akşam olduğunda kafenin ışıkları kapanmış, ikisi birlikte sahilde yürüyordu. Ay gökyüzünde parlarken June durdu. Çantasından küçük, beyaz bir zarf çıkardı. Üzerine titrek el yazısıyla “Işığımız” yazmıştı.
Akame merakla zarfı açtı. İçinden çıkan şey, küçük bir bebek resmi ve yanına iliştirilmiş test sonucu oldu. Gözleri büyüdü, nefesi kesildi. Başını kaldırdığında June’un gözleri yaşlarla dolu ama gülümsemeyle parlıyordu.
— Akame… dedi titreyen sesiyle. — Beklediğimiz mucize geldi. Ben hamileyim.
Akame’nin elleri titredi. Birkaç saniye konuşamadı. Sonra gözlerinden yaşlar süzüldü, June’u sımsıkı kollarına aldı. — Gerçekten mi? June… bu… bizim ışığımız.
İkisi de sahilde birbirine sarılıp uzun süre ağladılar. O an yalnızca dalgaların sesi vardı. Geçmişin tüm acıları, gölgeleri geride kalmıştı. Artık sadece umut, mutluluk ve yeni bir hayat vardı.
O gece gökyüzüne baktıklarında, yıldızlar onlara hiç olmadığı kadar parlak görünüyordu. Çünkü artık gökyüzünde değil, kalplerinde de yeni ışıklar doğmuştu.