19. bölüm · Derinlerde

Bölüm 19 — İlk İtiraf

Simge Konanç

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 Bölüm 1 — Sessiz Kıyılarda 2 Bölüm 2 — Kafede Karşılaşma 3 Bölüm 3 — Sessiz Yakınlık 4 Bölüm 4 — Kırılganlık ve Kabus 5 Bölüm 5 — İlk Açılma 6 Bölüm 6 — İlk Sarılma 7 Bölüm 7 — Gizemin İlk İpuçları 8 Bölüm 8 — Pansuman ve Yakınlık 9 Bölüm 9 — Mektubun Ortaya Çıkışı 10 Bölüm 10 — Çatlayan Duvarlar 11 Bölüm 11 — Arayış ve Kaçış 12 Bölüm 12 — Sahilde Buluşma 13 Bölüm 13 — Yeni Bir Başlangıç 14 Bölüm 14 — Gölgelerin Dönüşü 15 Bölüm 15 — Gerçeğin Yolculuğu 16 Bölüm 16 — Vedalaşma 17 Bölüm 17 — Yeni Başlangıçlar 18 Bölüm 18 — Sessiz Yakınlaşmalar 19 Bölüm 19 — İlk İtiraf 20 Bölüm 20 — Arzular Birleşince 21 Bölüm 21 — Birlikte Hayat 22 Bölüm 22 — Gelecek Hayalleri 23 Bölüm 23 — Yeni Yolculuk 24 Bölüm 24 — Hazırlıklar 25 Bölüm 25 — Düğün Günü 26 Bölüm 26— Balayı 27 Bölüm 27 — Eve Dönüş 28 Bölüm 28 — Yeni Ufuklar 29 Bölüm 29 — Karar Zamanı 30 Bölüm 30 — Yükselen Işık 31 Bölüm 31— İlk Adımlar 32 Bölüm 32 — Yolculuk Başlıyor 33 Bölüm 33 — Sabır ve Umut 34 Bölüm 34 — Mucizeyi Paylaşmak 35 Bölüm 35 — Bekleyiş 36 Bölüm 36 — Küçük Dostlar 37 Bölüm 37 — Doğum Günü 38 Bölüm 38 — Yeni Hayatın İlk Günleri 39 Final — Işığın Sonsuzluğu

Günler birbirini kovalarken Akame ve June arasındaki bağ, sessizliklerden dokunuşlara, dokunuşlardan daha derin bir yakınlığa evriliyordu. Artık kafenin içinde yan yana çalıştıklarında aralarındaki mesafe gözle görünmeyecek kadar küçülmüştü. Akame kahveyi hazırlarken June tezgâhın yanına gelir, parmakları istemsizce birbirine dokunurdu. O küçük temaslarda ikisinin de kalbi hızla çarpardı.
Bir akşam, kafe kapanmış, içeride yalnız kalmışlardı. Masaları toplarken June eğilip Akame’nin elinden boş bardağı aldı. Parmakları birbirine değdiğinde ikisi de ellerini çekmedi. Göz göze geldiler. Sessizlik ağırlaştı, ama bu kez korkutucu değildi; davetkârdı.
— Akame… dedi June fısıldar gibi. — Seninle olduğumda, yıllardır eksik olan parçayı bulmuş gibi hissediyorum.
Akame’nin boğazı düğümlendi. Dudakları aralandı ama kelime çıkmadı. Bunun yerine elini uzatıp June’un saçının bir tutamını kulağının arkasına itti. Parmakları yüzüne değdiğinde June’un nefesi hızlandı. Gözlerinde saklanmamış bir duygu vardı: arzu ve sevgi.
June yavaşça yaklaştı. Dudakları Akame’nin dudağının kenarına değdi, kısa ve titrek bir öpücük bıraktı. Geri çekilmek istedi ama Akame elini onun ensesine koyarak durdurdu. Gözlerinin içine baktı. — Kaçma… dedi kısık bir sesle.
Sonra dudakları bu kez daha kararlı bir şekilde birleşti. İlk öpüşmeleri, hüzünle yoğrulmuş ama umutla dolu bir anda gerçekleşti. Dudakları titriyordu, kalpleri çarpıyordu; yılların yükü bu dokunuşta eriyip gidiyordu.
Öpüşme uzadığında ikisi de yavaşça birbirlerine yaslandı. June’un elleri Akame’nin sırtında gezindi, Akame’nin parmakları ise onun beline kaydı. Fiziksel temasları temkinli ama kaçınılmaz bir yoğunluk taşıyordu.
Ayrıldıklarında ikisi de nefes nefeseydi. Gözleri birbirine kilitlenmiş halde sustular. Sonunda Akame fısıldadı:
— İlk kez, gerçekten yaşıyor gibi hissediyorum.
June onun elini tuttu, dudaklarının kenarında bir gülümseme belirdi. — Ve ben, ilk kez hiçbir şeyden korkmuyorum.
O gece, ikisi için yeni bir dönemin başlangıcıydı. Sessiz yakınlaşmalar artık yerini itiraflara ve dokunuşlara bırakmıştı. Artık kalplerinin sesini saklamıyorlardı.