Ruhun Sessiz Anlaşması

Dün gece o kadar çok acı çektim ki... Sevdiğin adamla yaşanan o kavgalar, ruhumda nasıl derin tahribatlar yaratıyor bir bilsen... Ama o, bunun hiç farkında değil işte. Yine de onu her şeye rağmen çok seviyorum.

Bugün çok daha iyiyim çünkü nihayet barıştık. Sanki o kırıcı cümleleri hiç kurmamışız, o ağır sözleri hiç okumamışız gibi bir mutluluk var içimde şimdi. Yeter ki o beni sevsin... Çok ağladığım için gözlerim ağrıyor, göz kapaklarım kocaman şişti ve yanıyor ama her şeye değer, şükürler olsun... Allah kalbimin temizliğini biliyor; yoksa içimdeki bu kadar yükle, bu kırgınlıkla nasıl yaşardım ben?

Çok duygusal biriyim; buna rağmen herkes benden desteğini çekti, en yakınlarım bile sırtını dönüp bana düşman oldu. Neyse ki kendi psikolojimi, kendi yaralarımı bir şekilde kendim tamir ediyorum. Ruhumun huzurunu ancak Allah’a sığınarak bulabiliyorum. Seni çok seviyorum Allah'ım, sen benim yegane sığınağımsın.

Umarım bir gün insanların kafasında benimle ilgili ördüğü o şüphe duvarları tamamen yıkılır. Allah her an yanımda ve benim kalben, ahlaken ne kadar temiz olduğumu çok iyi biliyor; işte bu benim hayattaki en büyük gücüm.

Aşk çok güzel, çok uçlarda yaşanan bir duygu... İnsan onun için yaşar, onun için her şeyi göze alır. Sadece sevdiğin adamı mutsuz ettiğin zamanlarda dünyadan tamamen soyutlanmak, görünmez olmak istersin. Keşke insanların kalbini tamir etmek, kırılan yerleri erkenden onarmak da bu kadar kolay olsaydı...