Ağır Gelen Gerçekler

Dün gece aniden uyandım ve gece boyunca ağladım. Meğer hayatın kargaşası, bana üzülmek için bile bir anlık zaman vermemiş... Çok canım yandı; içimdeki bu acıyı anlatmaya kelimelerim yetmez. Karşımdaki insan, bu kelimelerin canımı bu kadar acıtacağını bilseydi, yine de yapar mıydı bunu bana?

Ben hiç ihanet etmedim. Onu mutlu edebilmek için her şeyimi ortaya koydum, çok çabaladım; ama o beni, kendimi ona karşı korumak zorunda bıraktı. Şimdi söyle, ben artık nasıl dönüp de sana bir şeylerimi anlatabilirim ki...

Kendi mutluluğunun, kardeşini bile rahatsız edebileceği gerçeğiyle yüzleşmek ağır. Bir insanın seni çok iyi tanımasına rağmen, başkalarının tek bir lafıyla senden uzaklaşmasını izlemek ağır. İnsanların seni haksız yakıştırmalarla yargılaması; senin ise sadece öz saygını korumak için koyduğun mesafelerin, verdiğin tepkilerin küçümsenmesi ağır.

Yüzüne gülüp seni desteklermiş gibi yapan, ama arkandan düşmanının yanında seni kötüleyen insanlara katlanmak; onların bu ikiyüzlülüğünü bile bile onlara yakın kalmak ağır.

İnsan arkadaşından darbe alınca bir şekilde uzaklaşıp gidiyor; ama ailesinden darbe alınca kaçamıyor, uzaklaşamıyor işte. Ve her şeyden daha kötüsü ne biliyor musun? Eğer sevdiğin adam seni üzerse, canını yakan o olmasına rağmen, sırf onu çok sevdiğin için oturup yine kendini suçlarsın.