Çölde Bile Umut

Çorak, kuru bir çöl gibiydi kalbim ve o geldi.

O çölü terk etmedi. Orada yaşam mücadelesi vermek istedi ve su aradı. Bu kupkuru topraklardan ya kaçmalıydı ya da ölmeden önce bir damla su bulmalıydı. Kaçıp gitmeyi çok düşündü. Sonra bundan vazgeçip kendine inanması gerektiğini söyledi. Saniyeler saatleri, saatler geceyi ve gündüzü kovalarken bütün enerjisi tükenip gidiyordu. Ama yine de pes etmedi ve sonunda suyu buldu.

Eğer bir insana baktığınızda, dışı çöl olsa bile kalbinde yaşanabilecek küçücük bir alan görürseniz ona inanın. Gözlerinin içine bakın, gerçekten görün. Günü geldiğinde orada ne muazzam çiçeklerin açtığına şahit olacaksınız.

Ama bazı insanlar da vardır ki gözlerinin içine baktığınızda bir uzay boşluğu görürsünüz. Bilirsiniz ki kalbinde sevgiden yana tek bir zerre bile yoktur. Orada ne adım atacak bir yer bulabilirsiniz ne de size hayat verecek bir damla su... Yalnızca o süslü yıldızlar vardır; bir de sizi yavaş yavaş içine çeken, sonu gelmez, kör bir karanlık...

Dışarıdan ne kadar etkileyici görünürlerse görünsünler, size hiçbir yararları yoktur. Gün gelir, onunla birlikte o uzay boşluğunda savrulurken o güzel yıldızlardan bile nefret edersiniz.

Ama çöl öyle mi?

En azından umut vardır.

Çölün ortasında su ararken yorulduğunuzda yere uzanır, gökyüzündeki yıldızları izleyerek bir nebze olsun huzur bulursunuz. Çünkü kötü bir yer olsa bile, en azından çölün içinde bir umut vardır.

Belki de mesele budur: İçinde yaşamaya yetecek küçücük bir alan ve bulunmayı bekleyen tek bir damla su varsa, en çorak çöl bile insanın kalabileceği bir yerdir.