Gri bile yok

Depresyon bir uyanış mıdır, yoksa kendini kaybediş midir? Artık anlıyorum ki hayat toz pembe değil. Hayatın tüm renkleri solup gidiyor. Gri bile bir renktir oysa; benim kastettiğim, o grinin bile olmadığı mutlak bir renksizlik. Seni seven insanlar ufak bir şey bile yapsa canın acır. Sanki herkes seninle alay eder, sanki herkes hayatlarının bir kısmını mecbur olduğu için sana ayırır. Yapayalnız bir boşluğun içinde savrulursun; insanların sana yaptığı şeylere bile üzülmek anlamsız gelir.

Senin tutunduğun ve önemsediğin şeyler herkesin alay konusudur: Aşkın, bilgin, kişiliğin, yalnızlığın, mutluluğun... İnsanlar ile konuşuyor ve onları dinliyorum ama kendi içimde yalnızım, mutsuzum. Anlatsam anlamazlar; herkesi kaybediyorum sırf kendim olduğum için. Dışarıdan bana saldıranlara veda ediyorum ama içim savaş halinde. Onları seviyorum ama duygularımı korumalıyım.

Dağılıyorum, her parçam bir yerde. Çevrem, varmış gibi görünen ama aslında hiç olmamış gölgelerle dolu. Madem benim yanımda yoksunuz, neden bu samimiyetsiz rolleri oynuyorsunuz? Bu size ne kazandıracak?

Yeteneklerim var ama onlara ihtiyaç duyduğum anlarda yoklar. Neden ben bile kendime ihanet ediyorum?

Eğer yazmak güzel bir şey ise yazıyorum: Yalnızım ve yokum.