Bölümler 22Şu an: Gri bile yok ~1
- 1 Gri bile yok ~1170 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Huzur var mı? ~274 kelime
- 3 Okyanusum ~3124 kelime
- 4 Tutsak ~4290 kelime
- 5 Mavi ~596 kelime
- 6 Küçücük Sevinçler ~693 kelime
- 7 Arayış ~7282 kelime
- 8 Savaşma barış ~857 kelime
- 9 Cesur başladım ~987 kelime
- 10 Sus! oralar karanlık ~10123 kelime
- 11 Kayboluş ~1130 kelime
- 12 Hırsız ~1241 kelime
- 13 Ölmek ~1393 kelime
- 14 İlham ~1428 kelime
- 15 Korkmak ~1582 kelime
- 16 Yalnızlık ~1695 kelime
- 17 Çölde Bile Umut ~17236 kelime
- 18 Koynunda Saklanan Gerçek ~1850 kelime
- 19 Bazı İnsanlar ~1945 kelime
- 20 Ağır Gelen Gerçekler ~20185 kelime
- 21 Ruhun Sessiz Anlaşması ~21216 kelime
- 22 İçimdeki Engel ~2254 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Depresyon bir uyanış mıdır, yoksa kendini kaybediş midir? Artık anlıyorum ki hayat toz pembe değil. Hayatın tüm renkleri solup gidiyor. Gri bile bir renktir oysa; benim kastettiğim, o grinin bile olmadığı mutlak bir renksizlik. Seni seven insanlar ufak bir şey bile yapsa canın acır. Sanki herkes seninle alay eder, sanki herkes hayatlarının bir kısmını mecbur olduğu için sana ayırır. Yapayalnız bir boşluğun içinde savrulursun; insanların sana yaptığı şeylere bile üzülmek anlamsız gelir.
Senin tutunduğun ve önemsediğin şeyler herkesin alay konusudur: Aşkın, bilgin, kişiliğin, yalnızlığın, mutluluğun... İnsanlar ile konuşuyor ve onları dinliyorum ama kendi içimde yalnızım, mutsuzum. Anlatsam anlamazlar; herkesi kaybediyorum sırf kendim olduğum için. Dışarıdan bana saldıranlara veda ediyorum ama içim savaş halinde. Onları seviyorum ama duygularımı korumalıyım.
Dağılıyorum, her parçam bir yerde. Çevrem, varmış gibi görünen ama aslında hiç olmamış gölgelerle dolu. Madem benim yanımda yoksunuz, neden bu samimiyetsiz rolleri oynuyorsunuz? Bu size ne kazandıracak?
Yeteneklerim var ama onlara ihtiyaç duyduğum anlarda yoklar. Neden ben bile kendime ihanet ediyorum?
Eğer yazmak güzel bir şey ise yazıyorum: Yalnızım ve yokum.
Bölüm etkileşimi
