Bölümler 22Şu an: Arayış ~7
- 1 Gri bile yok ~1170 kelime
- 2 Huzur var mı? ~274 kelime
- 3 Okyanusum ~3124 kelime
- 4 Tutsak ~4290 kelime
- 5 Mavi ~596 kelime
- 6 Küçücük Sevinçler ~693 kelime
- 7 Arayış ~7282 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Savaşma barış ~857 kelime
- 9 Cesur başladım ~987 kelime
- 10 Sus! oralar karanlık ~10123 kelime
- 11 Kayboluş ~1130 kelime
- 12 Hırsız ~1241 kelime
- 13 Ölmek ~1393 kelime
- 14 İlham ~1428 kelime
- 15 Korkmak ~1582 kelime
- 16 Yalnızlık ~1695 kelime
- 17 Çölde Bile Umut ~17236 kelime
- 18 Koynunda Saklanan Gerçek ~1850 kelime
- 19 Bazı İnsanlar ~1945 kelime
- 20 Ağır Gelen Gerçekler ~20185 kelime
- 21 Ruhun Sessiz Anlaşması ~21216 kelime
- 22 İçimdeki Engel ~2254 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bu dünyada neden varım? Hangi amaca hizmet etmek için yaratıldım? Ben kimim? Ve neden kendimi ararken, bir yandan da başkalarına tutunma ihtiyacı duyuyorum?
Ruhum, bedenim ve zihnim… Sanki her biri benden ayrı bir yere savrulmuş gibi. Birbirlerinden bu kadar bağımsızken, onları nasıl tek bir bütün hâlinde yaşayabilirim? Kendimi ararken çıktığım bütün yolların, açtığım bütün kapıların neden Allah’a çıktığını anlamaya çalışıyorum.
Belki de cevap tam burada gizlidir.
Çünkü Allah yoksa sen de yoksun. Sen yoksan, varlığının anlamını sorabileceğin bir zemin de yok. O hâlde insanın kendisini arayışı, en sonunda kendi varlığının ötesine geçmek zorunda değil midir?
İşte tam bu noktada, içimde taşıdığım o bireysel sancı, insanlığın ortak hikâyesine dönüşüyor.
Çünkü bugün yalnızca ben kaybolmadım. Herkes, bir şekilde kaybettiği ruhunun peşinde. Kimileri bunun farkında; kimileri ise aramadığını söyleyerek arayıştan kaçıyor. Fakat insan, kendinden ne kadar kaçarsa kaçsın, eksikliğini başka yüzlerde, başka bedenlerde, başka hayatlarda tamamlamaya çalışıyor.
Oysa kaybolmak ne kadar kolaysa, insanın kendi yolunu bulması o kadar zor.
Zihnimizin içinde biriken çamur, zamanla benliğimize de bulaşıyor. Unuttuğumuzu sandığımız şeyler ruhumuzda iz bırakıyor; bastırdığımız her duygu, susturduğumuz her soru, içimizde varlığını sürdürmeye devam ediyor.
Belki de insanın asıl mücadelesi, dışarıdaki dünyayı anlamak değil; kendi içindeki bu karmaşanın içinden geçip kendisine ulaşabilmektir.
İşte bu ortak çıkmazın içinde, bir kalemle beden bulmuş ruhtur bu mürekkep.
İçimizde keşfedilmeyi bekleyen yetenekler, söyleyemediğimiz sözler, yaşayamadığımız hayatlar… Hepsi zamanla üzerimize kapanan birer kelepçeye dönüşüyor. Ve insan, kendi elleriyle bağladığı bu kelepçeleri kırmadan özgürlüğün ne olduğunu anlayamıyor.
Belki de artık hep birlikte, kaçmadan ve kendimizi kandırmadan o can alıcı soruyu sormamız gerekiyor:
Biz kimiz?
Ve belki daha da önemlisi:
Neden varız?
Çünkü insanın kendini bulması, yalnızca “Ben kimim?” sorusuna bir cevap vermek değildir.
Belki de kendini bulmak,
“Ben kiminim?”
sorusunun cevabına ulaşmaktır.
Bölüm etkileşimi
