Bölümler 12Şu an: 7. Bölüm
- 1 1. Bölüm2.682 kelime
- 2 2. Bölüm4.865 kelime
- 3 3. Bölüm2.820 kelime
- 4 4. Bölüm2.172 kelime
- 5 5. Bölüm3.340 kelime
- 6 6. Bölüm1.916 kelime
- 7 7. Bölüm2.450 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 8. Bölüm2.091 kelime
- 9 9. Bölüm2.623 kelime
- 10 10. Bölüm1.783 kelime
- 11 11. Bölüm2.389 kelime
- 12 12. Bölüm1.080 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VII.
Çözülebildiği kadarıyla öykünün tamamı sonunda Miskatonic Üniversitesi’nin resmî bülteninde yayımlanacak. Burada yalnızca başlıca noktaları dağınık ve gelişigüzel bir biçimde aktaracağım. Mit olsun ya da olmasın, heykeller bu yıldız başlı varlıkların ve uzayda öncülük etmek üzere belli zamanlarda yola çıkan başka birçok yabancı yaratığın, kozmik uzaydan henüz cansız olan dünyaya gelişini anlatıyordu.
Devasa, zarlı kanatlarıyla yıldızlararası boşlukta yol alabiliyor gibiydiler; böylece eski eser meraklısı bir meslektaşımın yıllar önce anlattığı tuhaf bir dağ folklorunu da garip biçimde doğrulamış oluyorlardı. Zamanlarının büyük bölümünü deniz altında geçirmiş, fantastik kentler kurmuş ve bilinmeyen enerji ilkelerini kullanan karmaşık düzeneklerle adı konmamış düşmanlara karşı korkunç savaşlar vermişlerdi.
Bilimsel ve mekanik bilgileri kuşkusuz günümüz insanınınkini çok aşıyordu; ancak yaygın ve gelişmiş biçimlerini yalnızca zorunlu kaldıklarında kullanıyorlardı.
Bazı heykeller, başka gezegenlerde makineleşmiş bir yaşam evresinden geçtiklerini, ancak bunun duygusal açıdan doyurucu olmadığını görünce bu yaşam biçiminden uzaklaştıklarını düşündürüyordu. Vücut yapılarının olağanüstü dayanıklılığı ve doğal gereksinimlerinin basitliği, özel yapım ürünlerinin gelişmiş biçimlerine ihtiyaç duymadan, hatta ara sıra hava koşullarına karşı korunmak dışında giysi giymeden yüksek bir yaşam düzeyinde var olmalarını özellikle kolaylaştırmıştı.
Önce besin, daha sonra başka amaçlar için, yeryüzündeki yaşamı ilk kez deniz altında; uzun zamandır bildikleri yöntemlerle ellerindeki maddeleri kullanarak yaratmışlardı.
Daha kapsamlı deneyler, çeşitli kozmik düşmanların yok edilmesinden sonra başlamıştı. Başka gezegenlerde de aynı şeyi yapmış, gerekli besinleri üretmenin yanı sıra, dokularını hipnotik etki altında türlü geçici organlara dönüştürebilen çok hücreli protoplazma kütleleri yaratmışlardı. Bu kütleler, topluluğun ağır işlerini gören kusursuz kölelerdi.
Bu yapışkan kütleler, Abdul Alhazred’in korkunç Necronomicon’da “Shoggothlar” diye fısıldayarak sözünü ettiği varlıklardı; ancak o çılgın Arap bile, belli bir alkaloitli otu çiğneyenlerin düşleri dışında yeryüzünde Shoggoth bulunduğunu ima etmemişti.
Bu gezegendeki yıldız başlı Kadimler basit besin biçimlerini sentezleyip yeterli sayıda Shoggoth ürettikten sonra, başka hücre kümelerinin çeşitli amaçlarla hayvan ve bitki yaşamının başka biçimlerine dönüşmesine izin verdiler; varlığı sorun yaratanları ise ortadan kaldırdılar.
Ağırlıkları kaldıracak biçimde genişleyebilen Shoggothların yardımıyla, deniz altındaki küçük ve alçak kentler, daha sonra karada yükselenlere benzeyen geniş, görkemli taş labirentlere dönüştü. Nitekim son derece uyumlu Kadimler evrenin başka bölgelerinde çokça karada yaşamış, karada yapı kurma geleneklerinin çoğunu muhtemelen korumuşlardı.
Yontularla bezeli bütün bu Palæogæa kentlerinin, o sırada çağlar önce ölmüş koridorlarında ilerlediğimiz kent de dahil, mimarisini incelerken açıklamaya, hatta kendi kendimize bile izah etmeye henüz kalkışmadığımız tuhaf bir rastlantı dikkatimizi çekti. Çevremizdeki kentin binalarının üst bölümleri çağlar önce aşınıp biçimsiz harabelere dönüşmüştü. Oysa kabartmalarda açıkça görülüyorlardı: iğne gibi sivri kulelerin geniş kümeleri, kimi koni ve piramitlerin tepelerindeki zarif kulecikler ve silindirik direkleri taçlandıran ince, yatay, dilimli disk katları.
Bu, zavallı Lake’in uğursuz kampına ilk yaklaştığımızda, bilmediğimiz gözlerimizin deliliğin ölçülemez dağlarının ötesinde gördüğü o canavarca ve uğursuz serapta gördüklerimizin tıpatıp aynısıydı. Serabın kaynağı olan ölü kentte bu siluet özellikleri binlerce, on binlerce yıldır yoktu.
Kadimlerin hem deniz altındaki hem de bir bölümünün karaya göç etmesinden sonraki yaşamı ciltlerce anlatılabilir. Sığ sularda yaşayanlar, beş ana baş uzantılarının uçlarındaki gözlerini kullanmayı sürdürmüş; heykel ve yazı sanatlarıyla olağan biçimde uğraşmışlardı. Yazılarını, su geçirmez balmumu yüzeylere bir kalemle yazıyorlardı.
Okyanusun daha derinlerinde yaşayanlar, ışık sağlamak için tuhaf, ışıldayan bir organizma kullanıyor; görüşlerini ise başlarındaki prizmatik kirpikler aracılığıyla işleyen, anlaşılması güç özel duyularla tamamlıyorlardı. Bu duyular, acil durumlarda Kadimlerin hepsini ışığa kısmen bağımlı olmaktan çıkarıyordu. Heykel ve yazı biçimleri, derinlere indikçe tuhaf biçimde değişmiş; kabartmaların bize açıklayamadığı, görünüşe göre ışıldama sağlamak amacı taşıyan kimi kimyasal kaplama işlemlerini içerir olmuştu.
Varlıklar denizde kısmen yüzerek, yanlardaki deniz zambağı kollarını kullanarak; kısmen de yalancı ayakları taşıyan alt sıradaki dokunaçlarla kıvrılarak ilerliyorlardı. Bazen yelpaze biçimli katlanır kanatlarının iki ya da daha fazla takımını da kullanıp uzun sıçrayışlar yapıyorlardı.
Karada kimi yerlerde yalancı ayaklarını kullanıyor, ama zaman zaman büyük yüksekliklere ya da uzak mesafelere kanatlarıyla uçuyorlardı. Deniz zambağı kollarının dallanmasıyla oluşan sayısız ince dokunaç olağanüstü narin, esnek, güçlü ve kaslarla sinirler arasında kusursuz eşgüdüme sahipti; böylece sanatsal ve öteki el işlerinin tümünde en yüksek beceri ve ustalığı sağlıyordu.
Bu varlıkların dayanıklılığı neredeyse inanılmazdı. Denizin en derin tabanlarındaki korkunç basınç bile onlara zarar veremiyor gibiydi. Şiddet sonucu ölenler dışında pek azı ölüyor, mezarlıkları da çok sınırlı kalıyordu. Dikey gömdükleri ölülerini yazıtlı, beş köşeli tümseklerle örtmeleri, heykeller bunu ortaya çıkardığında Danforth’la bende öyle düşüncelere yol açtı ki yeniden durup kendimize gelmemiz gerekti.
Bu varlıkların dayanıklılığı neredeyse inanılmazdı. Korkunç basınçlar bile onlara zarar veremiyordu!
Varlıklar, Lake’in tahmin ettiği gibi, eğreltiotları türünden bitkiler misali sporlarla çoğalıyordu. Ancak olağanüstü dayanıklılıkları ve uzun ömürleri, dolayısıyla yerlerine yenilerini koyma gereksinimlerinin bulunmaması yüzünden, yeni bölgeleri kolonileştirecekleri zamanlar dışında yeni prothalliumların büyük ölçekte gelişmesini teşvik etmiyorlardı.
Yavrular hızla olgunlaşıyor ve hayal edebileceğimiz her ölçünün ötesinde bir eğitim alıyordu. Egemen düşünsel ve estetik yaşam son derece gelişmişti; ilerideki incelememde daha ayrıntılı anlatacağım, kuşaklar boyunca inatla süren gelenek ve kurumlar doğurmuştu. Deniz ya da kara yaşamına göre küçük farklılıklar gösterse de temelleri ve özü aynıydı.
Bitkiler gibi inorganik maddelerden besin elde edebildikleri hâlde organik besinleri, özellikle de hayvanları yeğliyorlardı. Deniz altında deniz canlılarını çiğ yiyor, karada yemeklerini pişiriyorlardı. Av hayvanlarını avlıyor, etleri için sürüler yetiştiriyorlardı. Sürülerini, keşif gezimizin bazı fosil kemiklerinde izlerini saptadığı tuhaf işaretleri bırakan keskin silahlarla kesip öldürüyorlardı.
Olağan sıcaklıklara şaşırtıcı ölçüde dayanıklıydılar; doğal hâlleriyle suyun içinde donma noktasına kadar yaşayabiliyorlardı. Ancak yaklaşık bir milyon yıl önce Pleistosen’in şiddetli soğuğu bastırınca karada yaşayanlar, yapay ısıtma da dahil özel önlemlere başvurmak zorunda kaldı. Sonunda ölümcül soğuk onları yeniden denize dönmeye sürüklemiş gibi görünüyor.
Söylenceye göre, tarihöncesinde kozmik uzayda uçabilmek için bazı kimyasalları özümsemiş ve yeme, soluma ya da sıcaklık koşullarından neredeyse bağımsız hâle gelmişlerdi. Ancak büyük soğuk dönemine gelindiğinde yöntemi unutmuşlardı. Her durumda, yapay biçimde ulaştıkları bu hâli zarar görmeden sonsuza dek sürdüremezlerdi.
Eşleşmeyen ve yapıca yarı bitkisel olan Kadimlerin memeli yaşamındaki aile evresi için biyolojik bir temeli yoktu. Yine de geniş haneler kurmuş görünüyorlardı. Birlikte yaşayanların resmedilen uğraş ve eğlencelerinden çıkardığımız kadarıyla, bu haneler rahat alan kullanımına ve zihinsel uyuma göre düzenleniyordu.
Evlerini döşerken her şeyi büyük odaların ortasına yerleştiriyor, duvarların tamamını bezemelere ayırıyorlardı. Karada yaşayanların aydınlatması muhtemelen elektrokimyasal nitelikte bir düzenekle sağlanıyordu.
Karada da su altında da silindirik iskeletlere benzeyen tuhaf masa, sandalye ve sedirler kullanıyorlardı; katlanmış dokunaçlarıyla dik oturup uyuyorlardı. Benzer biçimde, menteşeli ve noktalı yüzey takımlarından oluşan kitaplarını koydukları raflar vardı.
Yönetimleri belli ki karmaşıktı ve muhtemelen sosyalistti; ancak gördüğümüz heykellerden bu konuda kesin bir sonuca varılamıyordu. Hem yerel hem de farklı kentler arasında yoğun ticaret yapılıyordu. Yazılı, beş köşeli küçük ve yassı pullar para olarak kullanılıyordu. Keşif gezimizin bulduğu yeşilimsi sabuntaşlarının küçük parçaları muhtemelen bu tür paralardı.
Kültürleri başlıca kentlerde yoğunlaşsa da bir miktar tarım ve çokça hayvancılık vardı. Madencilik ve sınırlı ölçekte üretim de yapılıyordu. Yolculuklar çok sık gerçekleşiyor, fakat ırkın yayıldığı geniş çaplı kolonileşme hareketleri dışında kalıcı göç görece seyrek oluyordu.
Kişisel hareketleri için dışarıdan yardım almıyorlardı; çünkü karada, havada ve suda olağanüstü yüksek hızlara ulaşabiliyor gibiydiler. Yüklerini ise yük hayvanları çekiyordu: deniz altında Shoggothlar, karada yaşadıkları son dönemlerdeyse ilkel omurgalıların tuhaf bir türü.
Bu omurgalılar ve hayvan ya da bitki, deniz, kara ya da hava kökenli sayısız başka yaşam biçimi, Kadimlerin yarattığı yaşam hücreleri üzerinde işleyen denetimsiz evrimin ürünleriydi; ancak onların ilgisinin erişemeyeceği yerlere yayılmışlardı. Egemen varlıklarla çatışmadıkları için gelişmelerine karışılmamıştı. Elbette sorun çıkaran biçimler mekanik yollarla yok ediliyordu.
En son dönemlere ait, yozlaşmış heykellerin bazılarında sürüne sürüne yürüyen ilkel bir memeliyi görmek ilgimizi çekti. Kara sakinleri bu yaratığı kimi zaman yiyecek, kimi zaman da eğlenceli bir soytarı olarak kullanıyordu. Maymunları ve insanı belirsizce andıran öncül biçimleri apaçıktı. Kara kentlerinin yapımında, yüksek kulelerin dev taş blokları genellikle paleontolojinin daha önce tanımadığı bir türe ait, kocaman kanatlı pterodaktilerle kaldırılıyordu.
Kadimlerin Dünya’nın kabuğunda yaşanan çeşitli jeolojik değişimlerden ve sarsıntılardan sağ çıkmayı sürdürmesi mucize denecek ölçüdeydi. İlk kentlerinden pek azı, belki de hiçbiri Arkeen Çağı’ndan sonra ayakta kalmamıştı; buna rağmen uygarlıkları ve kayıtlarının aktarımı kesintiye uğramamıştı.
Gezegene ilk geldikleri yer Antarktika Okyanusu’ydu. Ay’ı oluşturan maddenin yakındaki Güney Pasifik’ten koparılmasından çok geçmeden gelmiş olmaları olası. Yontulmuş haritalardan birine göre o sırada bütün yerküre su altındaydı; çağlar geçtikçe taş kentler Antarktika’dan giderek uzak noktalara yayılmıştı.
Başka bir haritada Güney Kutbu çevresinde uçsuz bucaksız bir kara parçası görülüyor. Varlıkların bazılarının burada deneysel yerleşimler kurduğu açık; ancak başlıca merkezlerini en yakın deniz tabanına taşımışlardı.
Bu kara kütlesinin çatlayıp sürüklendiğini ve bazı kopuk parçalarının kuzeye doğru ilerlediğini gösteren sonraki haritalar, Taylor, Wegener ve Joly’nin yakın zamanda ileri sürdüğü kıtaların kayması kuramlarını çarpıcı biçimde destekliyor.
Güney Pasifik’te yeni kara parçalarının yükselmesiyle korkunç olaylar başladı. Deniz kentlerinin bazıları onarılamayacak biçimde yıkıldı; yine de en büyük felaket bu değildi. Ahtapot biçimli kara varlıklarından oluşan başka bir ırk, muhtemelen Cthulhu’nun efsanevi insan öncesi dölüne karşılık gelen bu yaratıklar, kısa süre sonra kozmik sonsuzluktan süzülerek inmeye başladı. Devasa bir savaş çıkardılar ve bir süreliğine Kadimleri tümüyle denize geri sürdüler. Kara yerleşimlerinin giderek çoğaldığı düşünülürse bu korkunç bir darbeydi.
Daha sonra barış yapıldı ve yeni topraklar Cthulhu’nun dölüne verilirken Kadimler denizi ve eski toprakları ellerinde tuttu. Yeni kara kentleri kuruldu; bunların en büyüğü Antarktika’daydı, çünkü ilk geldikleri bu bölge kutsaldı.
O zamandan sonra da Antarktika, Kadimlerin uygarlığının merkezi olarak kaldı; Cthulhu’nun dölünün orada kurduğu bütün kentler silinip yok edildi.
Sonra Pasifik toprakları birden yeniden çöktü; korkunç taş kent R’lyeh’i ve kozmik ahtapotların tümünü de beraberinde götürdü. Kadimler, sözünü etmek istemedikleri belirsiz bir korku dışında, gezegende yeniden egemen oldular.
Daha sonraki bir çağda kentleri yeryüzünün bütün kara ve su bölgelerine yayılmıştı. Bu nedenle ileride yayımlayacağım incelemede, bazı arkeologlara Pabodie’ninkine benzer aygıtlarla birbirinden çok uzak bölgelerde sistemli sondaj yapmalarını önermeyi düşünüyorum.
Çağlar boyunca genel yöneliş sudan karaya doğru olmuştu. Yeni kara kütlelerinin yükselmesi bu hareketi teşvik etse de okyanus hiçbir zaman tümüyle terk edilmedi. Karaya yönelişin bir başka nedeni, başarılı deniz yaşamının bağlı olduğu Shoggothları üretme ve yönetme işinin giderek güçleşmesiydi.
Zamanla, heykellerin üzüntüyle itiraf ettiği üzere, inorganik maddeden yeni yaşam yaratma sanatı yitip gitmiş; böylece Kadimler var olan biçimleri dönüştürmeye bağımlı kalmışlardı. Karada büyük sürüngenleri evcilleştirmek oldukça kolaydı. Ancak bölünerek çoğalan ve tehlikeli ölçüde tesadüfi bir zekâ kazanan deniz Shoggothları bir süre ciddi sorun yarattı.
Shoggothlar öteden beri Kadimlerin hipnotik telkinleriyle denetim altında tutuluyor, dayanıklı ve biçim alabilir özlerini çeşitli yararlı geçici uzuv ve organlara dönüştürüyorlardı. Artık kendi kendilerini biçimlendirme güçlerini zaman zaman bağımsızca ve geçmiş telkinlerle zihinlerine kazınmış çeşitli taklit biçimlerinde kullanmaya başlamışlardı. Görünüşe göre yarı kararlı bir beyin geliştirmişlerdi; bu beynin ayrı ve zaman zaman inatçı iradesi Kadimlerin iradesini yansıtıyor, ama her zaman ona uymuyordu.
Shoggothların oyulmuş tasvirleri Danforth’la içimizi dehşet ve tiksintiyle doldurdu. Normalde biçimsiz, kabarcıkların birbirine yapışmasıyla oluşmuş gibi görünen yapışkan bir jöleden ibarettiler. Küre biçimindeyken çapları ortalama on beş ayak kadardı. Ancak biçimleri ve hacimleri durmadan değişiyor; efendilerini taklit ederek kendiliğinden ya da telkinle geçici uzantılar çıkarıyor, görme, işitme ve konuşma organları görünümü alıyorlardı.
Permiyen Çağı’nın ortalarına doğru, belki yüz elli milyon yıl önce, olağanüstü ölçüde baş edilmesi güç varlıklara dönüşmüş gibiydiler. Deniz Kadimleri onları yeniden boyunduruk altına almak için gerçek bir savaş yürüttü. Bu savaşın ve Shoggothların öldürdükleri kurbanlarını tipik olarak başsız, balçığa bulanmış hâlde bırakışlarının tasvirleri, araya giren sayısız çağın uçurumuna rağmen olağanüstü korkutucu bir etki taşıyordu.
Kadimler asi varlıklara karşı tuhaf moleküler bozunma silahları kullanmış ve sonunda kesin bir zafer kazanmışlardı. Sonraki heykellerde, vahşi atların Amerikan Batısı’nda kovboylarca evcilleştirilmesi gibi, silahlı Kadimlerin Shoggothları dizginleyip ehlileştirdiği bir dönem görülüyordu.
Shoggothlar isyan sırasında su dışında yaşayabildiklerini göstermiş olsalar da bu geçiş teşvik edilmedi; çünkü karadaki yararları, onları yönetmenin zahmetine değmezdi.
Jura Çağı’nda Kadimler, bu kez yarı mantar yarı kabuklu yaratıkların uzaydan yeni bir istilasıyla yeniden büyük bir sıkıntıya düştüler. Bunlar, kuzeydeki kimi tepe efsanelerinde fısıltıyla anılan ve Himalayalar’da Mi-go ya da İğrenç Kar Adamları adıyla bilinen yaratıklarla kuşkusuz aynıydı.
Kadimler bu varlıklarla savaşmak için, yeryüzüne gelişlerinden beri ilk kez yeniden gezegenler arası boşluğa çıkmayı denediler; ancak tüm geleneksel hazırlıklara karşın artık Dünya’nın atmosferinden ayrılamadıklarını gördüler. Yıldızlar arası yolculuğun eski sırrı ne idiyse, ırk için artık kesinlikle yitip gitmişti.
Sonunda Mi-golar Kadimleri bütün kuzey topraklarından sürdüler; ama denizdekilere dokunmaya güçleri yetmedi. Kadim ırkın ilk yurdu olan Antarktika’ya yavaş yavaş çekilişi başlamıştı.
Tasvir edilmiş savaşlardan anlaşıldığı kadarıyla hem Cthulhu’nun soyundan gelenler hem de Mi-golar, Kadimlerin maddesiyle karşılaştırıldığında bile bizim bildiğimiz maddeden çok daha farklı bir maddeden oluşmuş gibiydi; bunu fark etmek ilginçti. Düşmanlarının olanaksız bulduğu dönüşüm ve yeniden bütünleşmeleri gerçekleştirebiliyorlardı. Bu nedenle, başlangıçta kozmik uzayın daha da uzak uçlarından gelmiş görünmeleri akla yatkındı.
Anormal dayanıklılıkları ve tuhaf yaşamsal özellikleri bir yana, Kadimler bütünüyle maddeseldi ve kökenleri bilinen uzay-zaman sürekliliğinin içinde olmalıydı; öteki varlıkların ilk kaynaklarıysa ancak ürpertiyle tahmin edilebilir. Elbette bütün bunlar, dünya dışı bağlantıların ve istilacı düşmanlara atfedilen aykırılıkların salt mitoloji olmadığını varsayıyor. Tarihe duydukları ilgi ve gurur, belli ki başlıca ruhsal özellikleriydi; ara sıra uğradıkları yenilgileri açıklamak için kozmik bir çerçeve uydurmuş olabilirlerdi. Yıllıklarında, görkemli kültürleri ve yüce ahlakları kimi karanlık efsanelerde durmadan anılan birçok ileri ve güçlü varlıktan söz etmemeleri anlamlıdır.
Dünyanın uzun jeolojik çağlar boyunca geçirdiği değişimler, oyma haritaların ve sahnelerin çoğunda şaşırtıcı bir canlılıkla görünüyordu. Bazı durumlarda bugünkü bilimin gözden geçirilmesi gerekecek, bazı durumlarda ise cesur çıkarımları görkemli biçimde doğrulanacaktı.
Daha önce de söylediğim gibi, Taylor, Wegener ve Joly’nin bütün kıtaların, merkezkaç kuvvetiyle çatlayıp teknik anlamda akışkan alt yüzey üzerinde birbirinden uzaklaşan ilk Antarktika kara kütlesinin parçaları olduğu yönündeki varsayımı —Afrika ile Güney Amerika’nın birbirini tamamlayan kıyı çizgileri ve büyük dağ sıralarının kıvrılıp itilerek yükselmiş olması gibi olguların düşündürdüğü bu varsayım— bu ürpertici kaynaktan çarpıcı bir destek alıyordu.
Yüz milyon ya da daha fazla yıl önceki Karbonifer Dönemi’ni gösterdiği açık olan haritalarda, sonradan Afrika’yı bir zamanlar kesintisiz olan Avrupa (o çağlarda ilk efsanelerin Valusia’sı), Asya, Amerika kıtaları ve Antarktika’dan ayıracak önemli yarıklar ve uçurumlar görülüyordu.
Başka haritalar —özellikle de çevremizdeki uçsuz bucaksız ölü kentin elli milyon yıl önce kuruluşunu gösteren biri— bugünkü kıtaların hepsinin belirgin biçimde ayrıştığını ortaya koyuyordu. Bulunabilen en yeni örnekteyse —belki Pliyosen Çağı’na tarihleniyordu— Alaska’nın Sibirya’ya, Kuzey Amerika’nın Grönland üzerinden Avrupa’ya, Güney Amerika’nın da Graham Toprakları üzerinden Antarktika’ya bağlı olmasına karşın bugünkü dünya yaklaşık hatlarıyla açıkça görülüyordu.
Karbonifer haritasında okyanus tabanı ve yarılmış kara kütlesi dâhil bütün yerküre, Kadimlerin uçsuz bucaksız taş kentlerinin simgeleriyle kaplıydı; sonraki haritalardaysa Antarktika’ya doğru yavaş yavaş çekilişleri çok açıkça görülüyordu.
Son Pliyosen örneğinde Antarktika kıtası ve Güney Amerika’nın ucu dışında karada kent yoktu; Güney Enlemi’nin ellinci paralelinin kuzeyinde de okyanus kenti bulunmuyordu. Yelpaze gibi açılan zarlı kanatlarla yapılan uzun keşif uçuşlarında muhtemelen kıyı çizgilerini incelemeleri dışında, Kadimlerin kuzey dünyasına yönelik bilgisi ve ilgisi besbelli sıfıra inmişti.
Dağların yükselmesi, kıtaların merkezkaç kuvvetiyle parçalanması, karada ya da deniz tabanında yaşanan sismik sarsıntılar ve başka doğal nedenlerle kentlerin yıkılması, kayıtlarda sık rastlanan bir durumdu. Çağlar ilerledikçe yeniden inşa edilen kentlerin sayısının giderek azalmasını görmek ilginçti.
Çevremizde uzanan devasa ölü megakent, ırkın son genel merkezi gibi görünüyordu. Erken Kretase Çağı’nda, pek uzağında olmayan, daha da büyük bir önceki kent korkunç bir yer kabuğu bükülmesiyle yok olduktan sonra kurulmuştu.
Bölgenin tamamı en kutsal yer gibi görünüyordu; rivayete göre ilk Kadimler burada, ilkel bir deniz tabanına yerleşmişlerdi. Yeni kentte —özelliklerinin çoğunu heykellerden tanıyabildiğimiz, ama havadan yaptığımız keşif uçuşunun en uzak sınırlarının bile ötesinde dağ sırası boyunca her yönde yüz mil boyunca uzanan kentte— ilk deniz tabanı kentinin bir parçası olan kimi kutsal taşların korunduğu söyleniyordu. Bu taşlar, katmanların genel çöküşü sırasında uzun çağların ardından yüzeye itilmişti.
Bölüm etkileşimi
