Deliliğin Dağlarında kitap kapağı

3. bölüm / 12

3. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: 3. Bölüm

III.

Sanırım o sabah hiçbirimiz derin ve kesintisiz uyumadı. Hem Lake'in keşfinin yarattığı heyecan hem de giderek şiddetlenen rüzgâr buna engeldi. Bulunduğumuz yerdeki fırtına bile öylesine azgındı ki, onu doğurup salan uçsuz bucaksız, bilinmeyen dorukların hemen altındaki Lake kampında ne kadar daha kötü olduğunu merak etmeden duramadık.

Saat onda McTighe uyanıktı ve kararlaştırdığımız gibi Lake'e telsizden ulaşmayı denedi; ancak batıdaki çalkantılı havanın yarattığı bir tür elektriksel durum iletişimi engelliyor gibiydi. Yine de Arkham'la bağlantı kurduk; Douglas, kendisinin de Lake'e ulaşmak için boşuna uğraştığını söyledi. Rüzgârdan haberi yokmuş, çünkü bulunduğumuz yerde öfkeyle esip durmasına rağmen McMurdo Boğazı'nda pek az rüzgâr esiyormuş.

Gün boyunca hepimiz kaygıyla dinledik ve aralıklarla Lake'e ulaşmayı denedik; ama her seferinde sonuç alamadık. Öğleye doğru batıdan kopup gelen rüzgâr adeta kudurmuşçasına ortalığı kasıp kavurdu; kampımızın güvenliğinden korktuk. Sonunda dindi, yalnız saat ikide şiddeti orta düzeyde yeniden arttı.

Saat üçten sonra hava iyice duruldu ve Lake'e ulaşma çabalarımızı iki katına çıkardık. Her birinde mükemmel bir kısa dalga donanımı bulunan dört uçağı olduğunu düşününce, sıradan herhangi bir kazanın bütün telsiz donanımını birden devre dışı bırakabileceğine akıl erdiremiyorduk. Buna rağmen taş gibi sessizlik sürüyordu; rüzgârın bulunduğu yerde ne denli korkunç bir güçle esmiş olabileceğini düşündükçe en ürkütücü tahminlerde bulunmaktan kendimizi alamıyorduk.

Saat altıya gelindiğinde korkularımız yoğunlaşmış, somutlaşmıştı. Douglas ve Thorfinnssen'le telsiz üzerinden görüştükten sonra durumu araştırmak için harekete geçmeye karar verdim. Sherman'la iki denizciyi McMurdo Boğazı'ndaki erzak deposunda bıraktığımız beşinci uçak iyi durumdaydı ve hemen kullanılmaya hazırdı; onu sakladığımız asıl acil durum şimdi başımıza gelmiş gibiydi.

Sherman'a telsizden ulaşıp uçakla ve iki denizciyle birlikte mümkün olan en kısa sürede güney üssüne gelmesini emrettim; görünüşe göre hava koşulları son derece elverişliydi. Ardından araştırma ekibinin kimlerden oluşacağını konuştuk ve kızakla yanımda tuttuğum köpekler de dâhil olmak üzere herkesi götürmeye karar verdik. Ağır makine taşımak üzere özel siparişimizle yapılmış dev uçaklardan biri bu kadar ağır bir yükü bile rahatlıkla taşıyabilirdi. Arada bir telsizden Lake'e ulaşmayı yine denedim, ama nafile.

Sherman, denizciler Gunnarsson ve Larsen'le birlikte saat yedi buçukta havalandı; güzergâh boyunca çeşitli noktalardan uçuşun sorunsuz geçtiğini bildirdiler. Gece yarısı üssümüze vardılar ve hepimiz hemen bundan sonra ne yapacağımızı konuşmaya koyulduk. Antarktika'nın üzerinde, hiçbir üs hattı olmaksızın tek bir uçakla uçmak tehlikeliydi; ama kimse en açık zorunluluk gibi görünen şeyden geri durmadı. Uçağa ilk yüklemeleri yaptıktan sonra kısa bir dinlenme için saat ikide yattık; dört saat sonra yüklemeyi ve paketlemeyi tamamlamak üzere yeniden kalktık.

25 Ocak sabahı saat yediyi çeyrek geçe, McTighe'nin pilotluğunda kuzeybatıya doğru yola çıktık. On kişiydik; yanımızda yedi köpek, bir kızak, yakıt ve yiyecek erzağı ile uçağın telsiz donanımının da aralarında bulunduğu başka malzemeler vardı. Hava açıktı, oldukça sakindi ve sıcaklık görece ılıktı. Lake'in kamp yeri olarak bildirdiği enlem ve boylama ulaşırken pek az güçlük çıkacağını umuyorduk. Asıl kaygımız yolculuğumuzun sonunda ne bulacağımız ya da bulamayacağımızdı; çünkü kampa gönderdiğimiz bütün çağrılara sessizlikle karşılık verilmeye devam ediliyordu.

Dört buçuk saatlik uçuşun her anı, yaşamımdaki belirleyici yeri yüzünden belleğime kazındı. Bu uçuş, elli dört yaşımda, normal zihnin dış dünyaya ve doğa yasalarına alışılmış bakışı sayesinde sahip olduğu bütün huzur ve dengeyi yitirdiğim an oldu.

O andan sonra onumuz—ama herkesten çok öğrenci Danforth ile ben—duygularımızdan hiçbir şeyin silemeyeceği, sinsice pusuda bekleyen dehşetlerle korkunç biçimde büyümüş bir dünyayla yüzleşecektik. Elimizden gelse bunları genel olarak insanlıkla paylaşmaktan kaçınırdık. Hareket hâlindeki uçaktan gönderdiğimiz ve gazetelerde yayımlanan bültenlerde, kesintisiz uçuş rotamızı, üst hava tabakalarındaki hain rüzgârlarla iki kez boğuşmamızı, üç gün önce Lake'in yolun ortasında kuyusunu açtığı kırık buz yüzeyini bir an için görmemizi ve Amundsen ile Byrd'ün not ettiği, uçsuz bucaksız donmuş platoda rüzgârla yuvarlanan tuhaf, kabarık kar silindirlerinden bir gruba rastlamamızı anlattık.

Ne var ki bir noktadan sonra hissettiklerimizi basının anlayacağı hiçbir sözle anlatamaz olduk; daha sonra da katı sansür uygulamak üzere gerçek bir kural koymak zorunda kaldık.

Öne doğru uzanan cadı konilerini andıran pürüzlü çizgiyi ilk fark eden denizci Larsen oldu. Attığı çığlıkla uçaktaki herkes pencerelere koştu. Hızımıza rağmen bu oluşumlar görüşümüzde çok yavaş belirginleşiyordu; bu yüzden sonsuz denecek kadar uzakta olmaları ve ancak olağanüstü yükseklikleri sayesinde görülebilmeleri gerektiğini anladık.

Ağır ağır, kasvetli bir biçimde batı göğünde yükseldiler; çıplak, kasvetli, siyaha çalan çeşitli zirveleri seçmemizi ve kışkırtıcı, yanardöner buz tozu bulutlarının önünde, kızılımsı Antarktika ışığında görünürken uyandırdıkları tuhaf düşsellik duygusunu yakalamamızı sağladılar.

Manzaranın bütününe, muazzam bir gizlilik ve olası bir açığa çıkış duygusu sinmişti. Bu yalın, kâbusvari kuleler, yasak düş âlemlerine, uzak zamanın, uzayın ve boyutötesiliğin karmaşık uçurumlarına açılan korkunç bir geçidin pilonlarını işaretliyormuş gibiydi. Bunların uğursuz şeyler olduğunu düşünmeden edemedim: Daha uzak yamaçları lanetli, nihai bir uçuruma bakan delilik dağları.

Kaynaşıp duran, yarı aydınlık bulutların oluşturduğu fon, yeryüzünün mekânını çok aşan belirsiz, ruhani bir öteye dair anlatılmaz çağrışımlar barındırıyor; bu ayak basılmamış, derinlikleri keşfedilmemiş güney dünyasının mutlak uzaklığını, kopukluğunu, ıssızlığını ve çağlar boyu süren ölümünü dehşetle hatırlatıyordu.

Dikkatimizi dağların üst çizgisindeki tuhaf düzenliliklere çeken genç Danforth oldu: Lake'in mesajlarında sözünü ettiği, göğe tutunmuş kusursuz küp parçalarını andıran düzenlilikler. Bunlar, bulutlu Asya dağlarının doruklarında ilkel tapınak kalıntılarını andıran düşsel görünümleriyle Roerich'in o denli ince ve tuhaf biçimde resmettiği şeylere yaptığı benzetmeyi gerçekten doğruluyordu.

Dağlarla çevrili bu gizemli, dünya dışı kıtanın bütününde, insanı ürperten bir Roerich benzerliği vardı. Ekim ayında Victoria Toprakları'nı ilk gördüğümüzde de bunu hissetmiştim; şimdi yeniden aynı duyguya kapıldım. Ayrıca Arkeen'e özgü mitik benzerliklere ilişkin bir huzursuzluk dalgası daha hissettim: Bu ölümcül diyarın, eski yazılarda uğursuz ünüyle anılan Leng platosuna ne kadar rahatsız edici biçimde benzediğini düşündüm.

Mitologlar Leng'i Orta Asya'ya yerleştirmiştir; ama insanın—ya da atalarının—ırksal belleği uzundur. Bazı öykülerin Asya'dan, bildiğimiz herhangi bir insan dünyasından daha eski dehşet diyarlarından, dağlarından ve tapınaklarından günümüze ulaşmış olması pekâlâ mümkündür.

Birkaç gözüpek mistik, parçalar hâlindeki Pnakotik Yazmaları'nın Pleyistosen öncesinden kaldığını öne sürmüş; Tsathoggua'ya tapanların, Tsathoggua'nın kendisi kadar insanlığa yabancı olduklarını ileri sürmüştür.

Uzayda ya da zamanda nerede olursa olsun, Leng'in içinde ya da yakınında bulunmayı istemezdim; Lake'in az önce sözünü ettiği türden muğlak ve arkaik ucubeleri doğurmuş bir dünyanın yakınında olmayı da hiç arzulamazdım. O sırada, tiksindiğim Necronomicon'u okumuş ya da üniversitede o sevimsiz derecede bilgili folklorcu Wilmarth'la bunca konuşmuş olduğum için pişmandım.

Dağlara yaklaşıp eteklerin üst üste binen dalgalı çizgilerini seçmeye başladığımız sırada, giderek opalleşen tepe noktasından önümüzde beliriveren tuhaf serap karşısındaki tepkimi kuşkusuz bu ruh hâli daha da şiddetlendirdi. Önceki haftalarda onlarca kutup serabı görmüştüm; bazıları şu an gördüğümüz kadar tekinsiz ve hayal gücünü kışkırtacak ölçüde canlıydı. Ama bunun, tehditkâr simgeler taşıyan, bütünüyle yeni ve esrarengiz bir niteliği vardı. Başımızın üzerindeki çalkantılı buz buharlarından yükselip beliren, fantastik duvarların, kulelerin ve minarelerin kaynaşan labirenti karşısında ürperdim.

Görüntü, insanın ya da insan hayal gücünün bildiği hiçbir mimariye benzemeyen, devasa bir kiklop kentiydi; gece karası taş örgüden oluşan muazzam yığınlar geometrinin yasalarını canavarca çarpıtıyordu. Kimi basamaklı ya da yivli, tepesi kesik koniler vardı; üzerlerinde uzun silindir biçimli sütunlar yükseliyordu. Bu sütunların bazıları yer yer şişkinleşiyor, çoğu da ince, dilimli disk katmanlarıyla örtülüyordu. Ayrıca çok sayıda dikdörtgen levhanın, dairesel plakanın ya da her biri alttakinin üzerine taşan beş köşeli yıldızın yığılmış olduğu izlenimini veren, tuhaf, öne doğru taşan masa biçimli yapılar vardı.

Birleşik koniler ve piramitler, tek başlarına duruyor ya da silindirlerin, küplerin veya daha basık, tepesi kesik koni ve piramitlerin üzerinde yükseliyordu. Beşli kümeler hâlinde toplanmış, iğne gibi sivri kulelere de ara sıra rastlanıyordu.

Bu ateşli düşleri andıran yapıların tümü, çeşitli baş döndürücü yüksekliklerde birinden ötekine uzanan boru biçimli köprülerle birbirine bağlanmış gibiydi. Bütünün ima ettiği ölçek, salt devasa büyüklüğüyle korkutucu ve eziciydi.

Serabın genel biçimi, Arktik balina avcısı Scoresby'nin 1820'de gözleyip çizdiği daha çılgın görünümlerden bazılarına benziyordu. Ama o zaman ve yerde, karanlık, bilinmeyen dağ dorukları önümüzde muazzam bir biçimde yükselirken, zihnimizde o anormal, kadim dünya keşfi dururken ve seferimizin büyük bölümünü olası felaketin gölgesi kaplamışken, hepimiz serapta gizli bir kötülüğün izini ve sonsuz derecede uğursuz bir alameti bulmuş gibiydik.

Serap dağılmaya başlayınca sevindim; gerçi bu sırada çeşitli kâbus kulecikleri ve koniler geçici olarak bozulup daha da devasa ve korkunç biçimler aldı. Bütün yanılsama çalkalanan bir opalliğe dönüşerek çözülürken yeniden yeryüzüne bakmaya başladık ve yolculuğumuzun sonuna az kaldığını gördük.

Önümüzde yükselen bilinmez dağlar, korkunç bir devler suru gibi baş döndürücü yüksekliklere uzanıyordu; tuhaf düzenlilikleri dürbünsüz bile şaşırtıcı bir açıklıkla seçiliyordu. Artık en alçak eteklerin üzerindeydik; ana platolarının kar, buz ve çıplak toprakla kaplı yerleri arasında, Lake'in kampı ve sondaj alanı olduğunu düşündüğümüz iki kadar koyu leke görebiliyorduk.

Daha yüksek etekler beş altı mil ötede yükseliyor, arkalarındaki Himalayaları aşan dorukların ürkütücü çizgisinden neredeyse ayrı bir sıradağ oluşturuyordu. Sonunda, McTighe'nin yerine kumandaya geçen öğrenci Ropes, kamp olduğunu büyüklüğünden anladığımız soldaki koyu lekeye doğru alçalmaya başladı. O sırada McTighe, seferimizden dünyanın alacağı son sansürsüz telsiz mesajını gönderdi.

Antarktika'daki geri kalan konaklamamızla ilgili kısa ve tatmin etmeyen bildirileri elbette herkes okumuştur.

İnişimizden birkaç saat sonra, bulduğumuz trajediye ilişkin ihtiyatlı bir rapor gönderdik ve Lake'in ekibinin tümünün, önceki gün ya da ondan önceki gece esen korkunç rüzgâr yüzünden yok olduğunu isteksizce duyurduk. Bilinen ölü sayısı on birdi; genç Gedney kayıptı.

İnsanlar, bu üzücü olayın bizi nasıl sarsmış olması gerektiğini düşünerek ayrıntıların belirsizliğini bağışladı ve rüzgârın parçalayıcı etkisinin on bir cesedin de dışarı taşınmaya elverişsiz hâle gelmesine yol açtığını açıklamamıza inandı.

Gerçekten de, sıkıntımızın, tam bir şaşkınlığın ve ruhumuzu kavrayan dehşetin ortasında bile, hiçbir somut konuda gerçeğin ötesine pek geçmediğimizi söyleyerek övünebilirim. Asıl büyük önem, anlatmaya cesaret edemediklerimizde; şimdi bile başkalarını adı konmamış dehşetlerden uzak tutma gereği olmasa anlatmayacaklarımda yatıyor.

Rüzgârın korkunç bir yıkıma yol açtığı gerçek. Öteki şey olmasaydı bile herkesin sağ çıkıp çıkamayacağı ciddi biçimde kuşkulu. Çılgınca savrulan buz parçacıklarının öfkesiyle fırtına, seferimizin daha önce karşılaştığı her şeyi aşmış olmalı.

Uçak barınaklarından biri—görünüşe bakılırsa hepsi çok dayanıksız ve yetersiz bırakılmıştı—neredeyse toz hâline gelmişti; uzaktaki sondaj alanında bulunan vinç de bütünüyle sarsılıp parçalanmıştı.

Yere inmiş uçakların ve sondaj makinelerinin açıkta kalan metal yüzeyleri dövülüp cilalanmış gibi parlıyordu; küçük çadırlardan ikisi kar yığınıyla çevrili olmalarına rağmen dümdüz olmuştu. Fırtınada açıkta kalan ahşap yüzeyler çukurlaşmış, boyaları dökülmüştü; karda izlere dair bütün işaretler de silinip gitmişti.

Arkeen dönemine ait biyolojik nesnelerden hiçbirini, bütünüyle dışarı çıkarılabilecek durumda bulmadığımız da doğru. Dağılmış devasa bir yığından, aralarında tuhaf beş köşeli yuvarlaklıkları ve belirsiz nokta kümeleri desenleri yüzünden pek çok kuşkulu karşılaştırmaya yol açan yeşilimsi sabuntaşı parçalarının da bulunduğu bazı mineraller topladık. Ayrıca, tuhaf biçimde yaralanmış örneklerin en tipik olanlarının da aralarında bulunduğu fosil kemikler aldık.

Köpeklerden hiçbiri sağ kalmamıştı; kampın yakınında aceleyle yapılmış kar çevrelemesi neredeyse tümüyle yıkılmıştı. Buna rüzgâr yol açmış olabilir; ancak kamp tarafındaki, yani rüzgârı karşılamayan taraftaki daha büyük hasar, çılgına dönmüş hayvanların dışarı doğru atıldığını ya da kendi kendilerine bir gedik açtıklarını düşündürüyor.

Üç kızağın da izi yoktu; rüzgârın onları bilinmeyene doğru uçurmuş olabileceğini öne sürdük. Sondaj alanındaki matkap ve buz eritme makineleri kurtarılmayacak kadar ağır hasarlıydı; bu yüzden onları, Lake'in patlattığı ve insanı belli belirsiz rahatsız eden geçmişe açılan geçidi tıkamak için kullandık.

En fazla sarsılmış iki uçağı da kampta bıraktık; çünkü sağ kalan ekibimizde toplam dört gerçek pilot vardı: Sherman, Danforth, McTighe ve Ropes. Danforth'un da navigasyon için sinirsel durumu pek iyi değildi. Bulabildiğimiz bütün kitapları, bilimsel ekipmanı ve başka çeşitli eşyaları geri getirdik; gerçi bunların çoğu açıklanamaz biçimde uçup gitmişti. Yedek çadırlar ve kürkler ya kayıptı ya da kötü durumdaydı.

Geniş alanı uçakla taramamız Gedney'yi kayıp saymamıza yol açtıktan sonra, saat yaklaşık öğleden sonra dörttü; ihtiyatlı mesajımızı Arkham'a iletilmek üzere o zaman gönderdik. Bunu başardığımız ölçüde sakin ve bağlayıcı olmayan bir dille yazmakla iyi ettiğimizi düşünüyorum.

Huzursuzlukla ilgili söylediğimiz en fazla şey, biyolojik örneklerin yakınında köpeklerimizin duyduğu aşırı tedirginlikti; zavallı Lake'in anlattıklarından bunun beklenebileceğini düşünmüştük. Hatırladığım kadarıyla, köpeklerin tuhaf yeşilimsi sabuntaşlarının ve darmadağın bölgedeki başka bazı nesnelerin çevresini koklarken de aynı şekilde huzursuzlaştıklarından söz etmedik. Bunların arasında, kampta ve sondaj alanında gevşetilmiş, yerinden oynatılmış ya da başka biçimde kurcalanmış parçaları bulunan bilimsel aletler, uçaklar ve makineler vardı; bunu yapan rüzgârlar olağanüstü bir merak ve araştırma arzusu taşıyor olmalıydı.

On dört biyolojik örnek hakkında da bağışlanabilir ölçüde belirsiz konuştuk. Bulduğumuz tek örneklerin hasarlı olduğunu, ama Lake'in tarifinin bütünüyle ve etkileyici biçimde doğru olduğunu kanıtlamaya yetecek kadarının kaldığını söyledik. Bu konuda kişisel duygularımızı işe karıştırmamak zordu; sayılardan söz etmedik, bulduğumuz örnekleri tam olarak nasıl bulduğumuzu da anlatmadık. O zamana kadar Lake'in adamlarının delirdiğini düşündürecek hiçbir şeyi aktarmamaya karar vermiştik. Beş köşeli, üstlerine nokta kümeleri basılmış tümseklerin altında, dokuz ayaklık kar mezarlarına özenle dikine gömülmüş altı kusurlu ucubeyi bulmak kuşkusuz delilik gibi görünüyordu; tümseklerdeki desenler, Mezozoyik ya da Tersiyer dönemlerinden çıkarılmış tuhaf yeşilimsi sabuntaşlarının üzerindekilerle tıpatıp aynıydı. Lake'in sözünü ettiği sekiz kusursuz örnekse bütünüyle uçup gitmiş görünüyordu.

Halkın genel huzurunu da gözetiyorduk; bu yüzden Danforth'la ben ertesi gün dağların üzerinden yaptığımız o korkunç yolculuk hakkında pek az şey söyledik. Böylesi yüksek bir sıradağı ancak ağırlığı iyice azaltılmış bir uçak aşabileceğinden, keşif uçuşunun yalnızca ikimizle sınırlı kalması bizim için bir bakıma kurtuluş oldu.

Gece saat birde döndüğümüzde Danforth histerinin eşiğindeydi ama kendini hayranlık uyandıracak kadar sıkı tutuyordu. Çizimlerimizi ve ceplerimizde getirdiğimiz diğer şeyleri göstermemeye, dışarıya iletmeyi kararlaştırdıklarımızdan fazlasını ötekilere anlatmamaya ve kamera filmlerimizi daha sonra özel olarak banyo ettirmek üzere saklamaya söz vermesi için onu ikna etmek gerekmedi. Bu nedenle, şimdi anlattıklarım Pabodie, McTighe, Ropes, Sherman ve diğerleri için de dünya için olduğu kadar yeni olacak. Gerçi Danforth benden daha ketum; gördüğü ya da gördüğünü sandığı bir şeyi bana bile anlatmayacak.

Herkesin bildiği gibi raporumuzda zorlu bir tırmanıştan söz etmiştik: büyük dorukların Arkeen arduvazından ve en azından Orta Komançiyen'den beri değişmeden kalmış, çok eski kıvrımlı başka tabakalardan oluştuğu yolundaki Lake'in görüşünü doğrulamış; küp ve sur biçimli çıkıntıların düzenliliğine ilişkin alışıldık bir yorum yapmış; mağara ağızlarının çözünmüş kalkerli damarları gösterdiği sonucuna varmış; bazı yamaç ve geçitlerin deneyimli dağcıların sıradağın tamamına tırmanıp ötesine geçmesine elvereceğini öne sürmüş; gizemli öteki yakada, dağların kendileri kadar eski ve değişmeden kalmış, yüksek ve uçsuz bucaksız bir üst platonun bulunduğunu belirtmiştik. Bu plato yirmi bin ayak yükseklikteydi; ince bir buzul tabakasının altından tuhaf kaya oluşumları çıkıyor, genel plato yüzeyiyle en yüksek dorukların sarp uçurumları arasında alçak, hafif eğimli etekler uzanıyordu.

Bu bilgiler, kapsadığı ölçüde her bakımdan doğruydu ve kamptaki adamları bütünüyle tatmin etti. On altı saatlik yokluğumuzu—önceden bildirdiğimiz uçuş, iniş, keşif ve kaya toplama programının gerektirdiğinden daha uzun bir süreyi—uzun ve hayalî bir kötü hava dönemine bağladık; daha uzaktaki eteklere indiğimizi de doğru biçimde anlattık.

Neyse ki anlattıklarımız, ötekilerden herhangi birini uçuşumuzu taklit etmeye özendirmeyecek kadar gerçekçi ve sıradan görünüyordu. Bunu deneyen olsaydı, onu durdurmak için bütün ikna gücümü kullanırdım; Danforth'un ne yapacağınıysa bilmiyorum.

Biz yokken Pabodie, Sherman, Ropes, McTighe ve Williamson, Lake'in en iyi iki uçağını yeniden kullanılabilir hâle getirmek için kunduzlar gibi çalışmış; işleyen mekanizmalarındaki tümüyle açıklanamaz kurcalamalara rağmen uçakları onarmışlardı.

Ertesi sabah bütün uçaklara yükleme yapıp mümkün olan en kısa sürede eski üssümüze dönmeye karar verdik. Dolambaçlı olsa da McMurdo Boğazı'na doğru ilerlemenin en güvenli yolu buydu; çünkü çağlar önce ölmüş kıtanın bütünüyle bilinmeyen kesimleri üzerinden dümdüz uçmak, daha pek çok tehlike doğuracaktı.

Facia yüzünden ekibimizin büyük ölçüde azalması ve sondaj makinelerinin harap olması göz önüne alındığında, keşfe devam etmek neredeyse olanaksızdı. Çevremizdeki kuşkular ve dehşet—bunları açıklamamıştık—bize yalnızca bu ıssızlık ve iç karartan delilik diyarından olabildiğince çabuk kaçmak istetiyordu.

Halkın bildiği gibi, dünyaya dönüşümüz başka bir felaket yaşanmadan gerçekleşti. Bütün uçaklar ertesi gün, 27 Ocak akşamı, hızla ve hiç durmadan uçarak eski üsse ulaştı; 28'inde ise iki etapta McMurdo Boğazı'na vardık. Tek molamız çok kısa sürdü; büyük platoyu aştıktan sonra buz sahanlığının üzerindeki şiddetli rüzgârda dümen arızası yüzünden vermiştik.

Beş gün sonra Arkham ve Miskatonic, bütün mürettebatı ve donanımıyla birlikte, kalınlaşan deniz buzunu yarıp Ross Denizi'nde ilerliyordu. Victoria Toprakları'nın alaycı dağları, kasvetli Antarktika göğüne karşı batıda yükseliyor; rüzgârın iniltilerini, ruhumu iliklerime kadar donduran, geniş bir ses aralığında çınlayan müzikal bir ıslığa dönüştürüyordu.

İki hafta bile geçmeden kutup topraklarının son izini arkamızda bırakmış, yaşamla ölümün, uzayla zamanın, madde gezegenin henüz güçlükle soğumuş kabuğunda ilk kez kıvrılıp yüzdüğünden beri bilinmeyen çağlarda kara ve dine küfreden ittifaklar kurduğu, uğursuz ve lanetli bir diyardan kurtulduğumuz için Tanrı'ya şükretmiştik.

Dönüşümüzden beri hepimiz Antarktika keşiflerini caydırmak için durmadan çalıştık; bazı kuşkularımızı ve tahminlerimizi de örnek bir birlik ve sadakatle kendimize sakladık. Sinirleri çöken genç Danforth bile doktorlarına ağzını açmadı, tek kelime etmedi.

Nitekim söylediğim gibi, onun tek başına gördüğünü düşündüğü ve bana bile anlatmayacağı bir şey var; oysa anlatmaya razı olsa psikolojik durumuna iyi geleceğini sanıyorum. Belki pek çok şeyi açıklayıp rahatlamasını sağlar; ama belki de o şey, daha önce yaşadığı bir sarsıntının aldatıcı bir artçısından ibaretti. Kendini yeniden toparlar toparlamaz şiddetle inkâr ettiği, bana fısıldadığı o seyrek ve aklı başında olmadığı anlarda ağzından çıkan kopuk sözlerden edindiğim izlenim bu.

Başkalarını büyük beyaz güneyden caydırmak zor olacak; çabalarımızın bir kısmı, meraklıların dikkatini çekerek davamıza doğrudan zarar bile verebilir. İnsan merakının ölümsüz olduğunu ve açıkladığımız sonuçların, başkalarını bilinmeyenin peşinde çağlar boyu süren aynı arayışa itmeye yeteceğini en başından anlamış olmalıydık.

Lake'in bu biyolojik ucubelere ilişkin raporları doğa bilimcileriyle paleontologları büyük bir heyecana sürüklemişti. Oysa gerçek gömülü örneklerden aldığımız parçaları ya da bulundukları hâlleriyle fotoğraflarını göstermeyecek kadar akıllıydık. Yaralı kemiklerin ve yeşilimsi sabuntaşlarının en kafa karıştırıcı olanlarını da göstermedik. Danforth'la ben, sıradağların ötesindeki süperplatoda çektiğimiz ya da çizdiğimiz resimleri ve ceplerimizde getirdiğimiz, buruşturulmuş hâlde bulup düzleştirdiğimiz, dehşet içinde inceleyip yanımıza aldığımız şeyleri de sıkı sıkıya sakladık.

Ama artık Starkweather-Moore seferi örgütleniyor; üstelik bizim ekibimizin giriştiği her şeyden çok daha kapsamlı bir hazırlık içindeler. Vazgeçirilmezlerse Antarktika'nın en içteki çekirdeğine ulaşacak, dünyanın sonunu getirebileceğini bildiğimiz şeyi ortaya çıkarana dek buzu eritip sondaj yapacaklar. Bu yüzden artık bütün suskunluğumu bozmalıyım; delilik dağlarının ötesindeki o nihai, adsız şey hakkında bile.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…