Bölümler 12Şu an: 4. Bölüm
- 1 1. Bölüm2.682 kelime
- 2 2. Bölüm4.865 kelime
- 3 3. Bölüm2.820 kelime
- 4 4. Bölüm2.172 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 5. Bölüm3.340 kelime
- 6 6. Bölüm1.916 kelime
- 7 7. Bölüm2.450 kelime
- 8 8. Bölüm2.091 kelime
- 9 9. Bölüm2.623 kelime
- 10 10. Bölüm1.783 kelime
- 11 11. Bölüm2.389 kelime
- 12 12. Bölüm1.080 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
IV.
Zihnimi Lake'in kampına, orada gerçekten bulduklarımıza ve o korkunç dağ duvarının ötesindeki öteki şeye döndürmekte büyük bir tereddüt ve tiksinti duyuyorum.
Rüzgârın hırpaladığı araziyi, hasarlı barınakları, dağıtılmış makineleri, köpeklerimizin türlü huzursuzluklarını, kayıp kızakları ve öteki eşyaları, insanların ve köpeklerin ölümlerini, Gedney'nin yokluğunu ve yapısal hasarlarına rağmen dokuları şaşırtıcı biçimde sağlam olan, kırk milyon yıldır ölü bir dünyadan kalma, akıl almaz biçimde gömülmüş altı biyolojik örneği anlattım. Köpeklerin cesetlerini saydığımızda birinin eksik olduğunu fark ettiğimizi söyleyip söylemediğimi hatırlamıyorum. Bunu sonradan düşünmeye başladık; hatta bunu düşünen yalnızca Danforth'la ben olduk.
Sakladığım başlıca şeyler cesetlerle ve görünürdeki kaosa korkunç, inanılmaz bir açıklama kazandırabilecek ya da kazandırmayabilecek bazı ince ayrıntılarla ilgili.
O sırada adamların dikkatini bu ayrıntılardan uzak tutmaya çalıştım; çünkü her şeyi Lake'in ekibinden bazılarının delilik nöbetine bağlamak çok daha basit, çok daha olağandı. Görünüşe bakılırsa, bütün yeryüzünün gizem ve ıssızlık merkezindeki o şeytani dağ rüzgârı, herhangi bir insanı çıldırtmaya yeterdi.
Anormalliklerin en büyüğü elbette cesetlerin hâliydi; insanlarınki de köpeklerinki de. Hepsi korkunç bir çatışmaya girmiş, şeytani ve tümüyle açıklanamaz biçimlerde parçalanıp ezilmişti. Anlayabildiğimiz kadarıyla her biri boğazının sıkılması ya da yırtılma sonucu ölmüştü.
Olayı başlatanlar belli ki köpeklerdi; kötü yapılmış ağıllarının durumu, içeriden zorla kırılıp çıkıldığını gösteriyordu. Hayvanların o cehennemlik Arkeen organizmalardan nefret etmesi yüzünden kampın epey uzağına kurulmuştu ama bu önlem boşa çıkmış gibiydi. Yeterince yüksek olmayan dayanıksız duvarların ardında, o canavarca rüzgârda yalnız bırakılınca paniğe kapılıp kaçmış olmalıydılar. Bunun nedeni rüzgârın kendisi miydi, yoksa kâbus gibi örneklerin saldığı, giderek yoğunlaşan belli belirsiz bir koku mu, bilemezdik.
Ne olmuş olursa olsun, yaşananlar yeterince korkunç ve mide bulandırıcıydı. Belki de hassasiyetimi bir yana bırakıp en kötüsünü artık anlatmalıyım; ancak Danforth'la ikimizin birinci elden gözlemlerine ve en sıkı çıkarımlarına dayanan görüşümüzü kesin olarak belirteyim: O sırada kayıp olan Gedney, bulduğumuz iğrenç dehşetlerden hiçbir şekilde sorumlu değildi.
Cesetlerin korkunç biçimde parçalandığını söylemiştim. Şimdi bazılarının son derece tuhaf, soğukkanlı ve insanlık dışı bir yöntemle kesilip parçalarının alındığını da eklemeliyim. Köpeklerle insanlara aynı şey yapılmıştı. Dört ya da iki ayaklı, en sağlıklı ve en şişman cesetlerin en iri doku kütleleri, dikkatli bir kasabın elinden çıkmışçasına kesilip alınmıştı. Çevrelerine de uçaklardaki yağmalanmış erzak sandıklarından alınmış tuz serpilmişti; bu manzara en korkunç çağrışımları uyandırıyordu.
Olay, uçağın dışarı sürüklendiği derme çatma uçak barınaklarından birinde olmuştu; sonradan çıkan rüzgârlar, makul bir kurama dayanak olabilecek bütün izleri silmişti. İnsan bedenlerinde açılan kesiklerden kabaca sıyrılmış giysi parçaları, hiçbir ipucu vermiyordu.
Yıkık çevre duvarının korunaklı bir köşesindeki silik kar izlerine ilişkin yarım yamalak izlenimi gündeme getirmek boşuna; çünkü bu izlenim insan ayak izleriyle ilgili değildi, yoksul Lake'in önceki haftalar boyunca sözünü ettiği fosil izleri hakkındaki bütün konuşmalarla açıkça birbirine karışmıştı. Üzerimize gölge düşüren o delilik dağlarının dibinde insanın hayal gücüne dikkat etmesi gerekiyordu.
Söylediğim gibi, sonunda Gedney'nin ve bir köpeğin kayıp olduğu anlaşıldı. O korkunç barınağa vardığımızda iki köpeği ve iki adamı bulamamıştık; ama canavar mezarlarını araştırdıktan sonra girdiğimiz, büyük ölçüde zarar görmemiş teşrih çadırının ortaya çıkaracağı şeyler vardı.
Çadır Lake'in bıraktığı gibi değildi; çünkü ilksel canavarın örtülü parçaları derme çatma masadan kaldırılmıştı. Nitekim bulduğumuz, kusurlu ve akıl almaz biçimde gömülmüş altı şeyden birinin, o tuhaf ve son derece iğrenç kokunun izini taşıyanın, Lake'in incelemeye çalıştığı varlığın toplanmış parçalarını temsil etmesi gerektiğini zaten anlamıştık.
Laboratuvar masasının üstüne ve çevresine başka şeyler de saçılmıştı. Bunların bir adama ve bir köpeğe ait, dikkatle ama tuhaf ve acemice kesilip ayrılmış parçalar olduğunu anlamamız uzun sürmedi. Sağ kalanların duygularını incitmemek için adamın kimliğini söylemeyeceğim.
Lake'in anatomi aletleri kayıptı ama özenle temizlendiklerine ilişkin izler vardı. Benzin ocağı da yok olmuştu; çevresinde tuhaf biçimde dağılmış kibritler bulduk. İnsan parçalarını öteki on adamın yanına, köpek parçalarını da kalan otuz beş köpeğin yanına gömdük. Laboratuvar masasındaki tuhaf lekeler ve yakınında dağınık duran, resimli kitap yığınının üzerindeki izler karşısında tahminde bulunamayacak kadar şaşkındık.
Kamp dehşetinin en kötüsü buydu; ama başka şeyler de aynı ölçüde kafa karıştırıcıydı. Gedney'nin, bir köpeğin, zarar görmemiş sekiz biyolojik örneğin, üç kızağın ve bazı aletlerin; resimli teknik ve bilimsel kitapların, yazı gereçlerinin, elektrikli fenerlerle pillerin, yiyeceklerin ve yakıtın, ısıtma aygıtlarının, yedek çadırların, kürk giysilerin ve benzeri eşyaların kayboluşu aklı başında biri için bütünüyle açıklanamazdı. Bazı kâğıt parçalarındaki, etrafına mürekkep sıçramış lekeler de öyle; kampta ve sondaj alanında uçakların ve tüm öteki mekanik aygıtların çevresinde görülen tuhaf, yabancı ellemeler ve denemeler de. Köpekler bu tuhaf biçimde darmadağın edilmiş makinelerden tiksinmiş gibiydi.
Bir de kilerin dağıtılması, bazı temel yiyeceklerin kaybolması ve en olmayacak biçimlerde, en olmayacak yerlerde açılmış teneke kutulardan oluşan, insanı sarsacak kadar komik bir yığın vardı. Sağa sola saçılmış, sağlam, kırık ya da yanmış kibritlerin çokluğu da küçük bir bilmeceydi. Acemice, alışılmadık uyarlama girişimlerinin sonucu olabilecek tuhaf ve alışılmadık biçimde kesilmiş iki üç çadır bezi ve kürk giysi de öyle.
İnsan ve köpek cesetlerine yapılan eziyetle hasarlı Arkeen örneklerin akıl almaz biçimde gömülmesi, görünürdeki bu çözülüp dağılma cinnetinin parçalarıydı. Şimdiki gibi bir olasılığı göz önüne alarak kamptaki düzensizliğin bütün başlıca kanıtlarını dikkatle fotoğrafladık; önerilen Starkweather-Moore Seferi'nin yola çıkmasını engelleme çağrılarımızı desteklemek için bu fotoğrafları kullanacağız.
Barınaktaki cesetleri bulduktan sonra ilk işimiz, fotoğraf çekip beş köşeli kar yığınlarıyla sıralanmış o akıl almaz mezarları açmak oldu. Bu korkunç yığınların, kümeler hâlinde dizilmiş nokta gruplarıyla, zavallı Lake'in tuhaf yeşilimsi sabuntaşları tasvirlerine benzediğini fark etmemek olanaksızdı. Büyük mineral yığınında sabuntaşlarının bazılarına rastlayınca benzerliğin gerçekten çok yakın olduğunu gördük.
Genel biçimin tamamı, açıkça belirtmek gerekirse, Arkeen varlıkların denizyıldızı biçimli başını son derece uğursuzca çağrıştırıyordu. Lake'in aşırı yıpranmış ekibinin zihinlerinde bu çağrışımın güçlü bir etki yaratmış olması gerektiği konusunda anlaştık.
Sözle ifade edilen açıklama olarak herkes kendiliğinden, olası tek fail Gedney'nin merkezinde olduğu bir deliliği benimsemişti. Yine de aklı başında olmanın kendisini bütünüyle dile getirmekten alıkoyduğu çılgınca tahminleri her birimizin içinde saklamış olabileceğini inkâr edecek kadar saf değilim.
Sherman, Pabodie ve McTighe öğleden sonra uçakla çevrenin tamamını taradılar; dürbünlerle ufku süpürüp Gedney'yi ve kayıp eşyaları aradılar, ama hiçbir şey bulamadılar.
Ekibin bildirdiğine göre titan seti oluşturan sıradağ, yüksekliği ve temel yapısı hiç azalmadan sağa sola sonsuza dek uzanıyordu. Bazı zirvelerde düzenli küp ve sur biçimleri daha belirgin ve netti; Roerich'in resmettiği Asya'daki tepe kalıntılarını iki kat fantastik biçimde andırıyordu. Karın sıyırıp açığa çıkardığı siyah doruklardaki gizemli mağara ağızları, sıradağların görülebildiği yere dek aşağı yukarı eşit aralıklarla dağılmış gibiydi.
Çevremizi saran dehşete rağmen, o gizemli dağların ardındaki bilinmeyen diyarı merak edecek kadar bilimsel hevesimiz ve maceracı ruhumuz kalmıştı.
Dışarıya gönderdiğimiz temkinli mesajlarda belirttiğimiz gibi, dehşet ve şaşkınlıkla geçen günün ardından gece yarısı dinlendik; ama ertesi sabah başlayacak, bir ya da daha çok hafifletilmiş uçakla sıradağları aşma uçuşu için geçici bir plan yapmadan değil. Uçakta hava fotoğraf makinesiyle jeolog donanımı da bulunacaktı.
İlk denemeyi Danforth'la benim yapmamı kararlaştırdık. Erken yola çıkmak niyetiyle sabah saat yedide uyandık; ancak dış dünyaya gönderdiğimiz kısa bildiride de söz edilen şiddetli rüzgârlar, hareketimizi neredeyse saat dokuza dek geciktirdi.
Kamptaki adamlara dönüşümüzden on altı saat sonra anlattığımız ve dışarıya da ilettiğimiz kaçamak öyküyü daha önce yineledim. Şimdi bu anlatımı, merhamet olsun diye bıraktığım boşlukları, o saklı dağlar ülkesinde gerçekten gördüklerimizden ipuçlarıyla doldurarak genişletmek gibi korkunç bir görevim var; Danforth'u sonunda sinirsel çöküşe sürükleyen keşiflerin ipuçlarıyla.
Tek başına gördüğünü düşündüğü şey hakkında gerçekten açık sözlü bir şey söylemesini isterdim; muhtemelen sinirlerinin yarattığı bir yanılsamaydı ve belki de onu bulunduğu hâle getiren son damlaydı. Ama bu konuda kararlı biçimde susuyor. Yapabileceğim tek şey, gerçek ve elle tutulur o sarsıntıyı birlikte yaşadıktan sonra uçak rüzgârın hırpaladığı dağ geçidinden geri dönerken onu çığlık çığlığa bırakan şey hakkında sonradan fısıldadığı kopuk sözleri yinelemek.
Son sözüm bu olacak. Açıklayacaklarımda hayatta kalmış kadim dehşetlerin açık belirtileri, başkalarını iç Antarktika'ya karışmaktan ya da en azından o nihai, yasak sırlarla dolu ıssızlığın ve insan dışı, çağlarca lanetlenmiş yıkımın yüzeyinin altını fazla eşelemekten alıkoymaya yetmezse, adı konamaz ve belki de ölçülemez kötülüklerin sorumlusu ben olmayacağım.
Danforth'la ben, Pabodie'nin öğleden sonraki uçuşta tuttuğu notları inceleyip sekstantla ölçümlerimizi doğrulayarak sıradağlardaki ulaşılabilir en alçak geçidin biraz sağımızda, kamptan görülebilecek uzaklıkta ve deniz seviyesinden yaklaşık yirmi üç ya da yirmi dört bin fit yüksekte olduğunu hesaplamıştık. Keşif uçuşumuza çıkarken hafifletilmiş uçakla önce bu noktaya yöneldik.
Yüksek bir kıta platosundan yükselen eteklerdeki kamp, yaklaşık on iki bin fit yükseklikteydi; dolayısıyla çıkmamız gereken gerçek irtifa artışı göründüğü kadar büyük değildi. Yine de yükselirken havanın seyrekliğini ve dondurucu soğuğu iliklerimize kadar hissediyorduk; çünkü görüş koşulları yüzünden kabin pencerelerini açık bırakmak zorundaydık. Elbette en kalın kürklerimizi giymiştik.
Buz yarıklarıyla parçalanmış kar çizgisinin ve aralarda uzanan buzulların üzerinde yükselen, karanlık ve uğursuz doruklara yaklaştıkça yamaçlara tutunmuş o tuhaf derecede düzenli biçimleri daha çok fark ettik; Nicholas Roerich'in garip Asya resimlerini yeniden düşündük.
Eski, rüzgârla aşınmış kaya katmanları Lake'in bütün bildirimlerini doğruluyor; bu sivri dorukların dünya tarihinin şaşırtıcı derecede eski bir döneminden, belki elli milyon yıldan uzun süredir, tam da bu biçimde yükseldiğini kanıtlıyordu. Bir zamanlar ne kadar daha yüksek olduklarını tahmin etmek boşunaydı; ama bu garip bölgedeki her şey, değişimi engelleyen ve kayaların olağan iklimsel parçalanma süreçlerini yavaşlatan, belirsiz atmosfer etkilerine işaret ediyordu.
Bizi en çok büyüleyen ve huzursuz eden şey, dağ yamacındaki düzenli küpler, surlar ve mağara ağızlarından oluşan karmaşaydı. Danforth uçağı sürerken ben dürbünle onları inceledim, havadan fotoğraflarını çektim; zaman zaman amatör düzeydeki havacılık bilgime rağmen kontrolleri devralıp onun dürbünü kullanmasını sağladım.
Bu yapıların malzemesinin büyük bölümünün açık renkli bir Arkeen kuvarsiti olduğunu, geniş yüzey alanlarında görülen hiçbir oluşuma benzemediğini kolayca görebiliyorduk. Düzenlilikleri de zavallı Lake'in ima ettiğinden bile çok daha aşırı ve tekinsizdi.
Lake'in dediği gibi, kenarları sayısız çağ boyunca vahşice aşınmaktan ufalanmış ve yuvarlanmıştı; ama doğaüstü sağlamlıkları ve dayanıklı malzemeleri onları yok olmaktan kurtarmıştı. Özellikle yamaçlara en yakın olan birçok bölüm, çevredeki kaya yüzeyiyle aynı maddeden yapılmış gibiydi.
Bütün düzen, Andlar'daki Maçu Pikçu kalıntılarını ya da 1929'da Oxford-Field Museum Seferi'nin kazıp çıkardığı Kiş'in ilk temel duvarlarını andırıyordu. Danforth'la ikimiz de, Lake'in uçuş arkadaşlarından Carroll'a atfettiği, ayrı Kiklop blokları izlenimini zaman zaman edindik.
Böyle yapıların burada nasıl oluştuğunu açıklamak açıkçası gücümü aşıyordu; bir jeolog olarak kendimi tuhaf biçimde küçülmüş hissettim. Magmatik oluşumlar, İrlanda'daki ünlü Devler Kaldırımı gibi, sık sık şaşırtıcı düzenlilikler gösterir; ama Lake'in başlangıçta duman tüten konilerden kuşkulanmasına rağmen, bu muazzam sıradağlar görünür yapıları bakımından her şeyden önce volkanik değildi.
Garip oluşumların en yoğun göründüğü mağara ağızları, hatlarının düzenliliği nedeniyle daha küçük de olsa başka bir bilmeceydi. Lake'in bildirisinde söylediği gibi, çoğu yaklaşık kare ya da yarım daire biçimindeydi; sanki doğal açıklıkları bir tür sihirli el daha simetrik hâle getirmişti. Çok sayıda ve geniş bir alana dağılmış olmaları dikkat çekiciydi; bütün bölgenin kireçtaşı katmanları içinde eriyerek oluşmuş tünellerle petek gibi delik deşik olduğunu düşündürüyordu.
İçeriyi görebildiğimiz kadarıyla mağaraların derinlerine ulaşamıyorduk; ama içlerinde sarkıt ve dikit bulunmadığı anlaşılıyordu. Dışarıda, açıklıklara bitişik dağ yamaçları her yerde pürüzsüz ve düzgün görünüyordu. Danforth, aşınmanın bıraktığı küçük çatlaklarla çukurların alışılmadık desenlere yöneldiğini düşündü.
Kamptaki dehşet ve tuhaflıklarla dolu olan Danforth, çukurların, ilkel yeşilimsi sabuntaşlarının üzerine serpiştirilmiş, insanı şaşkına çeviren nokta kümelerini andırdığını ima etti; bu kümeler, gömülü altı canavarın üstündeki, akıl almaz biçimde tasarlanmış kar yığınlarında korkunç bir biçimde yinelenmişti.
Daha yüksek eteklerin üzerinden uçarken ve seçtiğimiz görece alçak geçide doğru ilerlerken yavaş yavaş yükselmiştik. Yol aldıkça, kara yolunun karla ve buzla kaplı güzergâhına ara sıra bakıp daha eski günlerin basit donanımıyla bu yolculuğu yapmaya kalkışıp kalkışamayacağımızı merak ediyorduk.
Şaşırtıcı biçimde, arazi bu tür yolculuklarda düşünüldüğü kadar zorlu görünmüyordu; buz yarıklarına ve başka tehlikeli noktalara rağmen Scott'ın, Shackleton'ın ya da Amundsen'in kızaklarını durduracak gibi değildi. Bazı buzullar, rüzgârın açığa çıkardığı geçitlere olağanüstü bir kesintisizlikle uzanıyor gibiydi; seçtiğimiz geçide ulaştığımızda buranın da bu açıdan bir istisna olmadığını gördük.
Sıradağların ötesindeki bölgelerin, gördüğümüz ve geçtiğimiz yerlerden özünde farklı olduğunu düşünmek için hiçbir nedenimiz olmasa da, sırtı aşıp ayak basılmamış bir dünyaya bakmaya hazırlanırken duyduğumuz gergin beklentiyi kâğıda dökmek neredeyse olanaksızdı. Bu set dağlarda ve dorukların arasında gördüğümüz, çağıran opal renkli gökyüzü denizinde beliren kötücül gizem duygusu son derece incelikli ve hafifti; sözcüklerle açıklanamazdı. Daha çok belirsiz psikolojik simgelerle estetik çağrışımların işiydi: egzotik şiir ve resimlere, kaçınılan ve yasaklanmış kitaplarda gizlenen arkaik söylencelere karışmış bir şey.
Rüzgârın uğultusunda bile kendine özgü, bilinçli bir kötücüllük tınısı vardı. Bir anlığına, her yerdeki yankılı mağara ağızlarına girip çıkan fırtına eserken, bu bileşik sesin tuhaf, geniş aralıklı bir müzikal ıslık ya da ötüş içerdiği sanıldı. Bu sesin altında, öteki karanlık izlenimler kadar karmaşık ve yeri belirlenemez, anımsatıcı bir tiksinti tınısı vardı.
Yavaş bir tırmanışın ardından şimdi aneroid barometreye göre yirmi üç bin beş yüz yetmiş fit yüksekliğe ulaşmıştık; tutunmuş kar bölgesini kesin olarak geride bırakmıştık. Burada yalnızca karanlık, çıplak kaya yamaçları ve engebeli, oluklu buzulların başlangıcı vardı; ama o kışkırtıcı küpler, surlar ve yankılı mağara ağızları da doğaüstü, fantastik ve düşsel olana dair bir alamet katıyordu.
Yüksek zirveler boyunca bakarken, zavallı Lake'in sözünü ettiği, tam tepesinde bir sur bulunan zirveyi görebildiğimi sandım. Tuhaf bir Antarktika pusunun içinde yarı yarıya kaybolmuş gibiydi; belki de Lake'in başlangıçta volkanik faaliyetten söz etmesine yol açan böyle bir pus olmuştu.
Geçit tam önümüzde yükseliyordu; pürüzsüz, rüzgârla süpürülmüş yüzeyi, tırtıklı ve kötücül bir ifadeyle çatık kaşlı sütunları arasındaydı. Ötesinde, girdaplar hâlinde dönen buharlarla bezeli ve alçak kutup güneşiyle aydınlanmış bir gökyüzü uzanıyordu; hiçbir insan gözünün daha önce görmediğini hissettiğimiz o gizemli uzak diyarın gökyüzü.
Birkaç fit daha yükselsek o diyarı görecektik. Geçitten hızla esen, uluyan ve ıslık çalan rüzgârın içinde, gürültüleri susturulmamış motorların sesine karışırken Danforth'la ben ancak bağırarak konuşabiliyorduk; birbirimize anlamlı bakışlar attık. Son birkaç fiti de aştıktan sonra gerçekten de o önemli eşiğin ötesine, kadim ve bütünüyle yabancı bir dünyanın henüz örneklenmemiş sırlarına baktık.
Bölüm etkileşimi
