Bölümler 5Şu an: Bölüm - 5
- 1 Bölüm - 11.256 kelime
- 2 Bölüm - 2813 kelime
- 3 Bölüm - 31.107 kelime
- 4 Bölüm - 4706 kelime
- 5 Bölüm - 5757 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Nihayet eve vardıklarında, açık kapının önünde Papaz Efendi onları bekliyordu. Kızına sarılarak sırtını sıvazladı. "Yavrum, az kalsın beni endişelendiriyordun."
Flö geri çekilip, elbisesinin kırışıklığını düzeltti. "Yeterince yorgunum. İzin verirseniz istirahate çekilmek istiyorum."
Papaz efendi başını sallayarak onayladı. Flö babasının yanından geçip giderken, Thea olduğu yerde kaldı. Çünkü daha diğer efendisine hesap vermemişti. Günün nasıl geçtiğini, neler yaptıklarını anlatmak onun en tabii vazifelerinden biriydi. Papaz efendi Flö'nün odasına girdiğini kapanan kapı sesinden emin olunca, tüm ciddiyetiyle Thea'ya döndü. "Seni dinliyorum, Thea. Bana her şeyi anlat."
"Olağan dışı bir şey olmadı, efendim. Sadece hanımefendi pastane sahibiyle kısa bir sohbet ettiler."-dedi Thea çekinerek.
Papaz efendi kaşlarını çatarak ekledi: "O yaşlı ve huysuz deli kadınla mı?"
"Bağışlayın ama bunun ne sakıncası var ki? Deliler birileriyle iyi anlaşır."-dedi kinayeyle. Bu kadar cüretkâr konuşmayı kendisinden beklemeyen Thea dilini ısırarak, başını aşağı eğdi. Papaz efendi de beklemiyor olucak ki, şaşkın ve aynı zamanda kızgın bir şekilde ona bakıyordu. "Dışarıya çıkmak sana hiç yaramamış Thea. Fazla ukala olmuşsun. Ama sorunu cevaplayacak olursam, Flö delirse bile bu onun ünvanını ne de soyluluğunu değiştirmez. O yüzden halktan veya alt rütbe bir kimseyle konuşması hatta daha ileriye gidip sohbet ve ahbaplık kurması kabul edilemez. Karşısındaki kim olursa olsun: ister bir deli veya akıllı. O sadece üstleri ve ona eşit aristokratların muhatabıdır. Bu yüzden hususi olarak buna özen göstereceksin. Onu bu şekilde aşağı gösterip, ünvanını zedeleyecek herhangi insanlardan uzak tutucaksın. Anlaşıldı mı?"
Thea usulca başını salladı. "Evet efendim... Emriniz itinayla tatbik edilecek."
"Güzel... çekilebilirsin."
Thea ürkek adımlarla Flö'nün odasına gitti. Kapıyı hafifçe çalarak bekledi. "Gir!" emrini duyar-duymaz kapıyı açdı.
Flö pencere karşına geçmiş, dışarıyı seyrediyordu. "Anlattın mı?"
Thea efendisine yaklaşıp, dönük olan sırtının arkasında durmuştu. "Emrettiğiniz gibi hanımefendi, Papaz efendiye olayların aslını anlatan hiçbir şey söylenmedi. Sadece daha fazla şüphelenmesin diye, ona teyzem Rose'la olan küçük sohbetinizi anlattım. Merak etmeyin detaylara inmedim."
Flö ona dönmeden konuştu: "Ne dedi? Öfkelendi mi?"
"Sanırım öyle. Zira beni konuşacağınız kişilerin itibarınızı zedeleye bilir gerekçesiyle sizi denetlemem için tembihledi."
Flö yavaşça arkasını döndü. "Böyle olacağını tahmin etmiştim... Babam hep otoriter ve ketumdur. Ama bu sefer ona itaat etmeye hiç niyetim yok." Thea'ya yaklaşıp omuzlarından tuttu. "Bana yardım etmeni istiyorum, Thea. Rose'la mutlaka konuşmam gerek!"
Thea şaşkınlıkla gözlerini kaçırdı. "Ben size nasıl yardım edebilirim ki?"
"Kaçmama yardım et."
"Bu kabul edilemez... zaten Papaz efendiye yalan söyleyerek emre itaatsizlik ettim. Affınıza sığınarak söylüyorum ama daha fazlasını beklemeyin benden."
"Neden anlamıyorsun? Eğer onunla konuşamazsam en çok mutlu etmek istediğim insanı, belki de onu tek mutlu etme şansımı kaçıracağım! Beni anlamaya çalış, lütfen..."- dedi Flö son kelimesini fısıldayarak.
"Her ne kadar bu yanlış olsa da size itaat edeceğim."
Thea efendisi için dikkat çekmeyecek sade bir siyah pelerin getirdi. Ve işte artık hazırlardı. O gece iki genç kadın camdan dışarıya süzülerek, küçük adımlarla hareket ettiler. Rose'un evi pek de uzak değildi. Adımlarını hızlandırarak kısa bir süre içinde vardılar. Gümbürtü ile vurulan kapının sesini duyan Rose endişeyle yatağından kalktı. Üzerine bir şal alarak kapıya doğru gitti. Kapının eşiğinde Flö'nü görünce yüzünde ki endişenin yerine memnuniyyet duygusu geldi.
Rose eliyle onu içeri davet etti. "Geleceğini biliyordum."
Flö rahatsız adımlarla evin içinde ilerliyordu. Eski ve dağınık bir evdi. Duvarlar nemli, ahşap zemin ise çürümüştü. Eski döşeme, adım attıkça eklenen ağırlığın altında gıcırdıyordu. Pencere camında bezle nafile bir çabayla kapatılmaya çalışılmış delikler vardı. Masanın üzerinde bulunan yağ lambasının sarımtırak ışığı, odanın köşelerine güçlükle ulaşıyordu. Duvarlarda tuhaf anlaşılmaz resimler vardı. Karışık renkler veyahut düz zeminler. Solgun duvarlar arasında tek dikkat çeken şey işte bu tablolardı.
Flö merakına yenilerek sordu: "Bu resimler kime ait?"
Rose hüzünle resimlere bakarak konuştu: "Merhum eşim Adolf'a ait. O tuhaf bir ressamdı... Ressamlar hayatın içindekileri tasvir ederken o hayatın akışını, görülmeyenleri çizerdi. Onun gözünde hayat bu resimlerdeki kadar karışık, farklı renklere boyanmıştı. Çizimlerini hiçbir şekilde anlamlandıramıyor olsam da ona hep destek olurdum. Bir gün sordum, bu resimlerin anlamı ne diye."
"Bir cevap bulabildiniz mi?"
"Evet... Bana "Hislerimi çiziyorum. Sana olan hislerim en kıymetlileri, sevgilim." Dedi. Bu dünyadan göçüp gittiği zaman evimizin her bir köşesine çizdiği resimlerini sakladım. O ve hislerini hep hatırlamak için. Bana olan hisleri hatırlamak ve hatta bunu karışık resimlerinde görmek kalbimi sıcak tutan tek şey oldu... Bana sevgiyi ve sevilmeği o öğretti."
Yaşlı kadın Flö'ye doğru yaklaştı. "Aynı zamanda, hatıraların kıymetini de. İyi veya kötü, her bir anın yaşanılması gerektiğini. Anılar bazen can yakıcı ola bilir... Ama hiçbir şey boşuna değil. Can yanmadıkça, ruh kendini yenileyemez."
Flö söylenen sözlerin üzerinde bıraktığı hafif ağırlığından kurtulmak isteyerek, konuyu değiştirmek girişiminde bulundu. "Sizinle konuşmam gereken mühim bir mevzu var."
"Anlıyorum. O kadar mühim ki, sabahı bekleyemedin."- dedi Rose anlamlı bir tebessümle.
Flö gerginlikle bakışlarını kaçırdı. "Üzgünüm, bekleyemezdim. Zira vaktim kısıtlı."
Bölüm etkileşimi
