Deliler Birbirleriyle İyi Anlaşır kitap kapağı

3. bölüm / 5

Bölüm - 3

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: Bölüm - 3

Bir vakit daha gezindikten sonra sokağın başına doğru ilerlediler. Sokağın en başında duran o güzel beyaz güllerin kokusu, burunlardan usulca süzülüp, ciğerlere adeta bir nefes gibi doluyordu. Bu ne şahane kokuydu böyle. Flö'nü iyice cezbediyor, usulca ciğerlerine çekmesi için adeta teşvik ediyordu.

Flö beyaz gülleri severdi. Çünkü annesi de severdi. Kokusunu annesine benzetirdi.

"Sen de hissediyormusun, şu kokuyu? Uzun zamandır şehirde beyaz güllerin varlığını unutmuştum."-dedi Flö.

"Evet efendim... bunlar teyzem Rose'nin gülleri. O bu mahallenin en iyi pastanecisi ve en güzel çiçeklerin sahibidir. Mahalledeki beyaz güllere sadece o bakar. Gidiceğimiz pastanenin sahibidir kendisi."

"Güllerinden birini istesem bana verirmi?"

"Maalesef, bu konuda epey bir katıdır. Güllerine evlâdı gibi bir bağlılık gösterir."-dedi Théa üzgün bir sesle.

"Ödünç alsam?"

"Kopardığınız yine eskisi gibi güzel olurmu?"

"Bunu denemeden bilemeyiz."-dedi Flö sakin bir sesle.

"Peki, bir deneyelim madem."- dedi Thea. Teyzesi Rose güllere bağlı, pek çekilmez ve huysuz biriydi. İlginç bir kadındı. Paraya önem vermezdi. Onun için paradan daha değerli şeyler vardı. Anılar, hatıralar ve bir insanın en derin sırları.

Flö ve Thea pastaneye yol alırken, Rose fırından taze çıkmış kurabiyelerini servis ediyordu. Üzerlerine tarçın tozu serpip, yanına bir kaşık bal koyarak süslemişti. Ah şu yaşlı kadın ne kadar zevk alıyordu süslenmiş kurabiyeleri misafirlere özenle servis etmekten. Onun hayatındaki tutku işte buydu. Her insanın hayatında edindiği bir tutku, neşe kaynağı vardır. Sadece ona inanmak gerekir.

Kafenin kapıları ardına kadar açıkken Flö içeriye doğru hafif adımlarla yürüdü. Gözleri her şeyi meraklı bir kedi gibi gözlemliyordu.

"Thea! Madre mía!3"- dedi Rose sevinçle ellerini çırparak.

———————
Aman Tanrım! (Es.)

"Teyzeciğim!"- dedi Thea, hemen teyzesinin yanına gelerek ona sımsıkı sarıldı.

"Ah benim birtanecik yeğenim, bu ne hoş bir sürpriz böyle! Ziyaretini neye borçluyuz?"- dedi Rose, yeğeninin elini avuçlarına alarak.

Ne kadar huysuz biri olsa da yeğenine karşı epey bir hoşgörülü ve nazikti. Çünkü Thea onun evladı gibiydi. Hiçbir zaman evlat sevgisi tatmayan bu kadın bütün sevgisini Thea'ya vermişti.

Rose gözlerini Thea dan uzaklaşıp Flö'ye doğru kaydı. Baştan aşağı onu süzerken gözü parmağındaki, mücevhere takıldı.

"Thea, bu şık hanımefendi nerden ahbapın oluyor?"

"Bu hanımefendinin ismi Flö. Kendisi benim..."-diyerek Thea tam yanındaki kadını tanıtıyordu ki, Flö müdahale etti.

"Dostuyum."-dedi Flö tebessüm ederek.

"Ah öylemi? Thea, ne zamandan beri soylu hanımefendilerle arkadaşlık ediyorsun? -dedi Rose hayretle.

Thea'nın gözleri şaşkınlıkla bir efendisi bir teyzesi arasında gidip geliyordu.

"Soylu olduğumu size kim söyledi?"

"Parmağınızdaki yüzük... Epey bir kıymetli. Bizim gibiler için fazla güzel."

"Aile yadigarı."

"O zaman ona iyi bakın, yerinizde olsam böyle bir mücevheri herkesin gözünden sakınırdım."

Eşsiz bir müvehver, bütün sınırları ve sınıfları belirliyordu. Bu hep böyleydi. İnsani sınıfları, diğerini diğerinden üstün veya alt sınıf belirleyen bir eşya olmuştur. Pahalı bir mücevher, Şık bir elbise, yüksek ve geniş bir ev, yeni olan her şey ve en önemlisi para. Paran yoksa, eldeki, elinde kalır. Sınıfını belirlemek için hep yeniliklere açık olmalı.

"Peki evlat, sana ne ikram ede bilirim?"-dedi Rose.

Yaşlı kadın gelişinin alelade bir ziyaret olmadığını anlamıştı. Şimdi asıl amacını anlamak için göz boyayan ikramlarla gerginliği azaltmak istiyordu.

"Size zahmet vermeyecekse, bir fincan ballı-tarçınlı sıcak süt rica edeyim."-dedi Flö kibarca.

"Elbette! Yanında fırından taze çıkmış, ballı kurabiyelerimizden de getireyim mi?"

"İyi olur!" – dedi Thea.

Flö dışarıyı merakla seyrediyordu. İlk kez bir kafede bulunmuyordu elbet ama nedensizce bu ziyaret onu epey endişelendirmişti. Bilmediği yüzler, bilmediği duvarlar, hatta bilmediği sorular. Havada uçuşan neşeli kahkahalar, birbirine değen çatal tabak sesleri, kokusu mutfaktan süzülen, nefis kahvenin damakta bırakan sıcaklığı... Hepsi bir bütün gibiydi.

Flö, karşısındaki masaya servis edilen bir bardak ball ve tarçınlı sütü yavaşça yudumladı. Tadını beğenmişti.

"Neden bu insanlar, kendi evlerinde, şu kahvenin ve tatlının tadını çıkarmak yerine buraya kadar gelme zahmetinde bulunuyorlar ki?"-dedi Flö hafif bir şaşkınlıkla.

"Çünkü... ev bir hapistir, dışarısıysa insanı özgür olduğunu hissettirir."-dedi Théa elindeki kurabiyenin son lokmasını yiyerek.

"Evin içinde, kendi alanında daha özgür olamazmısın? Dışarının hapishane içinden daha iyi olduğu ne malum?"

"İnsanlar sınırları zorlamayı severler. Küçücük bir evde battaniye altında uyumaktansa, geniş bir dünyanın içinde çamura batmayı yiğelenirler."

"Ah, bu çok cesurca." dedi Flö.

Elindeki fincanı bitirdikten sonra Thea'ya döndü.

"Evimden farklıymış. Ama şimdi biraz sıkıcı olmaya başladı. Dışarıyamı çıksak?"

"Siz nasıl isterseniz efendim."-dedi Thea tekrar o mahçup ifadesiyle.

"Dışarıdayız, burda kimse beni tanımıyor. Bana isimimle hitap ede bilirsin."

"Nasıl olur? Bağışlayın ama size "efendim" ve "hanımefendi" dışındaki hitaplarda bulunamam. Ben bunun için eğitildim."

Flö fazla sakin davranıyordu. Kelimerini tartıyordu sanki. Sınıfsal farklılıklar, görgü kuralları ve farklı eğitim sistemleri. "Farklılık"- İşte bu kelime iki insanın arasında kaba bir şekilde duruyordu. Bunu hazmetmek tepeden bakanlar için pek de zorlayıcı olmasa gerek. Lakin kendini herkesten öteleştirmiş, toplum tarafından dışlanan biri için hiç kuşkusuz farklılıklar damakta bırakılan acı bir tat gibi yakıcı ve keskindir.

"Anlıyorum. Sanırım dışarıya çıkmak beni heyecanlandırıyor."

Thea dengelerin tekrar o sağlam otoritesine döndüğünü hissedince içi rahatladı. Bu sırada Rose sessizce bir köşede onları izliyordu. Yaşlı kadın ne dediklerini pek duyamasada, aralarında sıradışı bir konuşma sürüldüğünü anlamıştı. Bu dizginlenemez merakını epeyce pekiştirmişti. Heyecandan elleri kaşınıyor, kaşları terliyor, dudakları kıvrılıyordu. Daha fazla bedenin verdiği bu baskıya dayanamayarak sözde arkadaş olan iki kadına yaklaştı.

"Madam, bana beş dakikanızı ayırabilir misiniz?" dedi Flö derhal konuya girerek. Gözleriyle, onlara mahremiyet tanıması için Théa'ya işaret verdi. Théa bu işareti alır almaz, hava almak bahanesiyle pastaneden dışarı çıktı.

"Seni dinliyorum, şık kadın," dedi Rose masanın karşısına geçerek.

Flö kaşını hafifçe kaldırdı. "Bu bir iltifat mı?"

"Belki. İnsanları bazı sıfatlara ayırırım: Süslü, ucube, basit, şık ve dahası. Bu, zayıf hafızam için onları daha akılda kalıcı yapıyor."

Flö bu cevapta hafif bir alaycılık sezdi. Karşısındaki kadının alelade bir huysuz olmadığını anladı. Bu kadının mizacını tam çözemese de ona yardım edeceğini umuyordu.

"Bana, size ait olan bir şeyi verme lütfunda bulunabilir misiniz?"

Rose sessizce nefes alıp gözleriyle etrafı yokladı. Ne cevap vereceğini bilemedi. Onun gibi halktan olan basit bir insanın kendisinden başka kime hayrı dokunabilirdi ki?

"Benim bu pastaneden başka bir servetim yok evlat. Sana ne gibi bir yardımda bulunabilirim ki?"

"Beyaz güller... Onlar gerçekten çok güzeller. Bana bir tanesi lazım, annemin mezarına götüreceğim. Annem çok sev—"

Kelimeler heyecanlı bir çocuğun ağzından dökülür gibi art arda, düşünmeden çıktı. Rose hemen lafını keserek bir sınır çizmek istedi:

"Bu beni ilgilendirmez, şık kadın! Güllerim benim servetim bile değil; onlar benim ailem, evlatlarım. Onları sana veremem. Bu konuyla ilgili hassasiyetimi duymuş olmalısın."

"Biliyorum ama gerçekten ihtiyacım var... Karşılığında ne istersiniz? Biliyorum, siz paradan da vazgeçtiniz. Size ne sunabilirim?"

Rose'un dudaklarına buruk bir tebessüm kondu.

"Paradan vazgeçtim çünkü artık beni mutlu etmiyor. Bu ayrı bir konu." Rose hafifçe öne eğildi. "Asıl meseleye gelelim... Tek bir şartla sana gülümü veririm. Sen bana ait bir şey istiyorsun, ben de senden sana ait bir şey isteyeceğim. İşte paranın burada kıymetini yitirdiği şey tam olarak bu: Para hepimizindir ama sırlar ve anılar sadece kendimize ait... Bu yüzden senden sana ait bir sır isteyeceğim. Sadece senin bildiğin ve farklı hissettiğin bir sır."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…