Bölümler 5Şu an: Bölüm - 4
- 1 Bölüm - 11.256 kelime
- 2 Bölüm - 2813 kelime
- 3 Bölüm - 31.107 kelime
- 4 Bölüm - 4706 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 Bölüm - 5757 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Benim size sunabileceğim bir sırrım yok."
"Bu inanması güç... Herkesin bir sırrı vardır. Hatta kendine bile itiraf edemediğin sırlar olabilir. Korkma evlat, konuş. Benim gibi bir ihtiyarın gevezelik yapıp anlatacak nefesi tükendi zaten. Sırrının benimle mezara gideceğine söz veririm."
"Korkum gevezelik yapmanız değil. Korkum dediklerime karşı sizinle alay ettiğimi düşünmeniz."
Flö diyeceklerinin, aklını kaçırmış bir insanın zihniyetinden çıkmış kadar akla sığmaz olduğunu biliyordu. Bu vaziyette konuşmak onun aleyhineydi. Kelimeleri özenle düşünüyor, yanlış bir anlaşılmanın söz konusu olmaması için zihninde epeyce bir çaba gösteriyordu. Tam bu sırada Théa yanlarına geldi.
"Geç oldu, gitmemiz gerekiyor," dedi efendisine bakarak. Flö kalmak için ısrar etmedi. Babasına akşam olmadan döneceğine söz vermişti.
"Gidelim," dedi Flö masadan kalkarak. Mahcup bir ifadeyle Rose'a dönüp, "Üzgünüm Madam, acaba sohbetimizi bir vakte kadar erteleme nezaketini gösterebilir misiniz?" diye ekledi.
Rose yüzünde tebessümü andıran sıcak bir ifadeyle konuştu: "Pastane burada, ben de buradayım. Ne zaman istersen gel, kapılar hep açık. Yalnız, geri geldiğinde bana sırrını da getir."
Flö tek kaşını kaldırarak konuştu: "Hiç şüpheniz olmasın."
Flö için bu küçük karşılaşma ve sohbet oldukça ilginçti. Halktan biriyle konuşma fırsatını daha önce hiç yakalayamamıştı. Karşısındaki kadın ne zengin bir soyluydu ne de satılık bir hizmetçi... Sadece kendi çabalarıyla kendi sınırlarını ve görgü kurallarını yaratmış, böylesine bir dönemde belki de en özgür insandı.
Sınırlar ve kurallar hayatımızda hep vardı. Lakin onları kendi kontrolümüzde tutmak bize özgürlük verirdi. Özgür olmak... Ah, ne kadar değerli ve şefkatli bir duygu! Sanki kolları vardı; insanı kendi çekirdeğinde tutup sarmalayan, o eşsiz insani özünü ortaya çıkaran... Bu dünyaya padişah da olsan, bir parça özgürlük için yakınırdı insan.
Evin yolunu tutan iki genç kadından biri önde, diğeri onun bir-iki adım gerisinde ilerliyordu. Bu da üst rütbeye sahip insanların bir diğer kuralıydı. Efendi ile ondan alt rütbedeki bir hizmetçi aynı hizada yürüyemezdi. Bu, efendinin şahsiyetine yapılmış büyük bir saygısızlık olarak kabul edilirdi; aralarında efendinin özgürlük sınırlarını koruyan bir mesafe olmak zorundaydı. Flö, takip ediliyormuş hissi veren bu arkadaki küçük adımlardan her ne kadar rahatsız olsa da Théa kurala harfiyen uyuyordu.
Flö bir an durakladı. "Aklıma takılan bir şey var..."
Théa dikkatlice bakışlarını efendisinin sırtına çevirdi.
Flö arkasını dönüp ekledi: "Madem teyzen Rose halktan biri, nasıl oluyor da sen bir hizmetçi parçası olabiliyorsun?"
Bu cüretkâr soru karşısında Théa şaşkınlıktan dilini yuttu. Kendini çabucak toparlayıp cevap verdi: "Hizmetçi olmayı ben seçmedim hanımefendi. Herkes kendi kaderini yaşamaya mahkûmdur..."
Flö düşünceli bir şekilde kaşlarını çattı. "Pişman mısın?"
Théa acı bir tebessümle sürdürdü sözlerini: "Ben bu mertebeye, beni bu dünyaya getiren insanların refah ve huzur içinde yaşaması için feda edildim. Bir seçim hakkım hiç olmadı. Zira doğuştan bu mertebeye aittim. Çünkü doğduğum an çoktan belirlenmişti: İsmim ne olacak, hangi malikânede eğitileceğim, kimlere hizmet edeceğim... Kim olduğumu keşfetmeme gerek yoktu; tüm hayatım zaten doğduğum an yazılıp planlanmıştı. Ben, fakir bir köylünün para karşılığında sattığı kızıydım."
Duyduklarını hazmetmeye çalışan Flö, karşısındaki genç kıza karşı tarifsiz bir acıma hissi duydu. Daha ömrünün baharında, tazecik bir çiçekken ne sefil bir hayat sürmüştü... Onu bu şekilde pazarlayan ve hürriyetini elinden alan ailesi acaba gerçekten istedikleri gibi huzurlu muydu? Hiç mi kalpleri parçalayan bir vicdan azabı ya da kanları donduran bir Tanrı korkusu hissetmiyorlardı? İnsan kendinden olana böyle bir bencillik yapabilir miydi? Onlar için hürriyetin anlamı neydi acaba?
Bunu anlamak güçtü. Çünkü herkes bilir ki, hür olmanın kıymetini bir kez kaybedenler anlar. Oysa Flö hayatı boyunca hür bir yaşam sürmüştü. Kararların kendisine bırakılmadığı, asil bir hayat uğruna odasına kapatıldığı ne giyeceğine ve hatta ne yiyeceğine başkalarının karar verdiği bir hürriyet... Eşsiz, değil mi? İşte bütün genç kızların arzuladığı soylu ve statü sahibi kadınların, görünenin ardındaki sözde hür yaşam biçimi.
"Sorunuza cevaben şunu söyleyebilirim ki; hayır, pişman değilim. Zira kendimi başka bir yerde tasavvur edemiyorum. Eğer Tanrı bana bu dünyaya yeniden gelme lütfunda bulunsaydı, zannederim ki yine bir hizmetçi olmayı dilerdim. Yine sizin dizinizin dibinde, eteğinizin altında, sağ olduğu müddetçe size bağlılık ve sadakat yemini etmiş bir hizmetçi olmayı. Bundan gayrı bir dileğim olamazdı."
Flö, adeta kendisine teslim olmuş bu hizmetçi kıza yaklaştı. Eğilmiş çenesini baş ve işaret parmağının yardımıyla yukarı kaldırarak gözlerinin içine bakmasını sağladı:
"Senin bana olan bu üstün sadakatini seviyorum ama kendini fazla hor görme. Her insan iyi bir yaşamı hak eder; hizmetçiler bile." Théa yutkunarak efendisinin sakin ve kendinden emin gözlerine baktı.
Flö elini kızın çenesinden çekip, avuçlarındaki sıcaklığı silkmek istercesine avuçlarını çırptı. "Gidelim."
Bölüm etkileşimi
