Bölümler 14Şu an: Bölüm X. — Çocuk ve Güve
- 1 Bölüm I. — Dehşetin Gelişi2.723 kelime
- 2 Iı. Bölüm — Köyde Ölüm710 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Doktorun Kuramı1.848 kelime
- 4 Bölüm Iv. — Dehşetin Yayılışı1.659 kelime
- 5 Bölüm V. — Bilinmeyen Ağacın Olayı1.526 kelime
- 6 Bölüm Vı. — Bay Remnant’ın Z Işını1.502 kelime
- 7 Bölüm Vıı. — Saklanan Almanlar Vakası1.514 kelime
- 8 Bölüm Vııı. — Bay Merritt’in Buldukları1.484 kelime
- 9 Bölüm Ix. — Sudaki Işık1.488 kelime
- 10 Bölüm X. — Çocuk ve Güve1.374 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 Bölüm Xı. — Treff Loyne Çiftliği’nde1.474 kelime
- 12 Bölüm Xıı. — Öfke Mektubu1.902 kelime
- 13 Bölüm Xııı. — Bay Secretan’ın Son Sözleri1.599 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Dehşetin Sonu3.446 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM X.
Çocuk ve Güve
Robertsların küçükleri yolun karşısına koşup patikadan yukarı çıkarak ışıklı odaya girdiler. Sonra Johnnie’nin peşlerinden gelmediğini fark ettiler. Bayan Roberts arka mutfakta bir işle uğraşıyordu; Bay Roberts da ertesi sabahki ateş için birkaç odun parçası getirmek üzere kulübeye gitmişti. Bayan Roberts çocukların içeri koştuğunu duydu ama işine devam etti. Çocuklar, anneleri arka odadan çıkıp Johnnie’yi bulamayınca onun “fena azar işiteceğini” fısıldaştılar; yine de her an açık kapıdan içeri koşarak geleceğini düşünüyorlardı. Ama altı yedi, belki on dakika geçti; Johnnie ortada yoktu. Sonra anne babası birlikte mutfağa girdi ve küçük oğullarının orada olmadığını gördü.
Bunun küçük bir yaramazlık olduğunu sandılar; öteki iki çocuk oğlanı odada bir yere, belki büyük dolaba saklamıştı.
“Peki onu nereye sakladınız?” dedi Bayan Roberts. “Çık ortaya, küçük haylaz, hemen şimdi.”
Ortaya çıkacak küçük haylaz yoktu; kız Margaret Roberts, Johnnie’nin onlarla yolun karşısına geçmediğini, herhalde hâlâ çitin yanında tek başına oynadığını söyledi.
“Onu neden öyle bıraktınız?” dedi Bayan Roberts. “İki dakika bile size güvenemiyor muyum? Vallahi hepiniz yararınızdan çok baş ağrıtıyorsunuz.” Açık kapıya gitti:
“Johnnie! Hemen içeri gel, yoksa pişman olursun. Johnnie!”
Zavallı kadın kapıdan seslendi. Bahçe kapısına gidip oradan da bağırdı:
“Haydi, küçük Johnnie. Haydi, bachgen, uslu oğlum. Seni orada saklanırken görüyorum.”
Çitin gölgesinde saklandığını ve “hep neşeli bir küçük çocuk” olan Johnnie’nin koşup gülerek yolun karşısından yanına geleceğini sanıyordu. Ama durgun, karanlık gecenin kasvetinden neşeli küçük bir siluet dans ederek çıkmadı; ortalık sessizdi.
Anne yüreği ürperirken, kayıp çocuğa hâlâ neşeyle sesleniyordu. O sırada büyük oğlan, Johnnie’nin geçidin yanında güzel bir şey olduğunu söylediğini anlattı: “Belki çitin üzerinden geçmiştir, şimdi çayırda koşuyordur da yolunu kaybetmiştir.”
Babaları fenerini aldı; bütün aile çayırda ağlayıp seslenerek dolaştı, zavallı Johnnie yanlarına gelirse ona kekler, şekerlemeler ve güzel bir oyuncak vereceklerini söylüyorlardı.
Tarlanın ortasındaki dişbudak korusunun altında küçük bedeni buldular. Hiç kımıldamıyor, ölü yatıyordu; öylesine hareketsizdi ki kocaman bir güve alnına konmuştu. Onu kaldırınca güve çırpınarak uçtu.
Dr. Lewis bu hikâyeyi dinledi. Yapılacak bir şey yoktu; bu derin keder içindeki insanlara söylenecek de pek az şey vardı.
“Elinizde kalan iki çocuğa iyi bakın,” dedi doktor giderken. “Elinizden geldiğince gözünüzün önünden ayırmayın. Korkunç zamanlarda yaşıyoruz.”
Şunu kaydetmek ilginçtir: Bütün bu korkunç zamanlar boyunca Porth’ta mütevazı küçük “sezon” alışıldık seyrini sürdürdü. Savaş ve sonuçları yazlık ziyaretçilerin sayısını biraz azaltmıştı; yine de otelleri, pansiyonları ve kiralık odaları dolduran hatırı sayılır bir kalabalık vardı. Bir sahilde eski usul kabinlerden, ötekinde yeni usul çadırlardan denize giriyor; güneşte dolaşıyor ya da su kıyısına kadar inen ağaçların gölgesinde uzanıyorlardı. Porth kumsallarında Etiyopyalıları ya da herhangi türden gösterileri hiçbir zaman hoş görmezdi; ama “The Rockets” o yaz kale arazisinde düzenledikleri bahçe eğlenceleriyle hayli başarılı oldu. Assembly Rooms’a gelen gezici tiyatro topluluklarının da hesaplarını bir kadına ve bir erkeğe ödedikleri söylenir.
Porth, müşteri kitlesi büyük ölçüde Midlands ve kuzeyden gelen, hali vakti yerinde ve yerleşik insanlara dayanır. Llandudno’yu aşırı kalabalık, Colwyn Bay’i fazla ham, kızıl ve yeni bulanlar, güneybatıdaki sakin eski kasabaya her yıl gelir ve huzurunun tadını çıkarırdı; dediğim gibi, 1915 yazında da orada her zamanki gibi vakit geçirdiler. Zaman zaman, Bay Merritt gibi, eskisi gibi dilediklerince dolaşamadıklarını fark ediyorlardı; ama nöbetçileri, kıyı gözcülerini ve bu noktadan değil de şu noktadan manzaranın daha iyi görüleceğini kibarca gösteren insanları, sürmekte olan korkunç savaşın son derece gerekli sonuçları olarak kabul ettiler. Hatta Castell Coch’a yaptığı en sevdiği yürüyüşten geri çevrilen Manchesterlı bir adamın dediği gibi, bu kadar iyi gözetildiklerini düşünmek hoşuna gitmişti.
“Görebildiğim kadarıyla,” diye ekledi, “bir denizaltının Ynys Sant açıklarında durup bu küçük koylardan herhangi birine şişme bir botla yarım düzine adam çıkarmasını engelleyecek hiçbir şey yok. Kumsalda boğazımız kesilmiş hâlde ya da denizaltıyla Almanya’ya götürülürken ne kadar aptal görüneceğiz, değil mi?” Kıyı gözcüsüne yarım kron bahşiş verdi.
“Aferin delikanlı,” dedi. “Bizi haberdar et.”
İşte tuhaf olan buydu. Kuzeyli adamın aklı kaçamak denizaltılarla Alman akıncılarındaydı; gözcüye ise gerekçe gösterilmeden Castell Coch tarlalarına kimseyi sokmaması söylenmişti. Yetkililerin kendileri de tarlaları “dehşet bölgesi” olarak belirlerken emirlerini karanlıkta vermişti ve orada işlenen katliamın nasıl gerçekleştiğini derin bir bilgisizlik içinde bilmiyorlardı. Çünkü ne olduğunu anlamış olsalardı, kısıtlamalarının işe yaramayacağını da anlarlardı.
Manchesterlı adam, Johnnie Roberts’ın ölümünden yaklaşık on gün sonra yürüyüşünden geri çevrildi. Gözcü, bir önceki gece genç bir çiftçinin karısı tarafından kalenin yakınında çimenlerin üzerinde yatarken bulunması üzerine nöbet yerine yerleştirilmişti. Adamda yara izi ya da şiddet belirtisi yoktu; ama ölmüştü.
Ölen adam Joseph Cradock’un karısı, kocasını çiyle ıslanmış çimenlerde kımıldamadan yatarken bulmuştu. Bembeyaz kesilmiş ve perişan hâlde patikadan köye çıkmış, cesedi çiftliğe taşıyacak iki adam bulmuştu. Lewis çağrıldı; ölü adamı görür görmez, küçük Roberts oğlanının öldüğü şekilde öldüğünü anladı; nasıl korkunç bir şeyse artık. Cradock boğulmuştu; yine boğazında bir elin sıkma izi yoktu. Doktor düşündü: Bu, Burke ile Hare’in yaptığı türden bir iş olabilirdi; adamın ağzının ve burun deliklerinin üzerine ziftli bir yakı yapıştırılıp orada tutulmuş olabilirdi.
Sonra aklına bir düşünce geldi: eniştesi, Midlands’daki mühimmat işçilerine karşı kullanıldığı söylenen yeni tür bir zehirli gazdan söz etmişti. Adamla oğlanın ölümüne böyle bir şey yol açmış olabilir miydi? Testlerini yaptı ama herhangi bir gaz kullanıldığına dair iz bulamadı. Karbondioksit mi? Açık havada bir insan bununla öldürülemezdi; öldürücü olması için büyük bir kazanın ya da kuyunun dibi gibi kapalı bir yerde bulunması gerekirdi.
Cradock’un nasıl öldürüldüğünü bilmiyordu; bunu kendi kendine itiraf etti. Boğulmuştu; söyleyebileceği tek şey buydu.
Anlaşılan adam saat dokuz buçuk sularında hayvanlara bakmak için dışarı çıkmıştı. Hayvanların bulunduğu tarlaya evden yürüyerek yaklaşık beş dakikada varılırdı. Karısına çeyrek saat, yirmi dakika içinde döneceğini söylemişti. Dönmeyince, üç çeyrek saat geçmiş olduğunda Bayan Cradock onu aramaya çıktı. Hayvanların bulunduğu tarlaya gitti; her şey yolunda görünüyordu ama Cradock’tan iz yoktu. Seslendi; cevap gelmedi.
Sığırların otladığı çayır yüksekçe bir yerdeydi; bir çit, onu kaleye ve denize doğru hafifçe alçalan tarlalardan ayırıyordu. Bayan Cradock, hayvanlarının arasında kocasını bulamayınca neden Castell Coch’a giden patikaya yöneldiğini pek anlatamıyordu. Önce öküzlerden birinin çiti aşıp uzaklaşmış olabileceğini, Cradock’un da belki peşinden gittiğini düşündüğünü söyledi. Ardından sözünü düzelterek şöyle dedi:
“Bir de bu vardı; sonra hiç anlayamadığım başka bir şey oldu. Çit bana her zamankinden farklı görünmüştü. Elbette geceleyin her şey farklı görünür; bir de biraz deniz sisi vardı. Ama nedense tuhaf gelmişti ve kendi kendime, ‘Yolumu mu kaybettim acaba?’ dedim.”
Çitteki ağaçların biçiminin değişmiş gibi göründüğünü söyledi; ayrıca çit, “sanki bir şekilde aydınlatılmış” gibiydi. Neler olduğunu anlamak için geçide doğru yürüdü; yaklaştığında her şey her zamanki hâline dönmüştü. Geçidin üzerinden bakıp seslendi; kocasını kendisine doğru gelirken görmeyi ya da sesini duymayı umdu. Cevap yoktu. Patikaya göz gezdirince yerde bir parıltı gördü ya da gördüğünü sandı: “Çit yamacındaki bir avuç ateş böceğinin ışığı gibi, belli belirsiz bir parıltı.”
“Ben de geçidin üzerinden aşıp patikadan aşağı indim; ışık sanki eriyip kayboldu. Zavallı kocam sırtüstü yatıyordu; onunla konuşup dokunduğumda tek kelime etmedi.”
Böylece Lewis’in içindeki dehşet koyulaşıp katlanılmaz hâle geldi; başkalarının da onun gibi hissettiğini fark etti. Kulüpteki adamların çocuğun ve genç çiftçinin ölümlerini duyup duymadığını bilmiyordu; hiç sormadı. Ama kimse onlardan söz etmiyordu. Değişim açıktı: Dehşetin başlarında insanlar başka hiçbir şey konuşmuyordu; şimdi yaşananlar, zekice gevezeliklere ya da zorlama, tuhaf kuramlara sığmayacak kadar korkunç hâle gelmişti. Lewis, eniştesinden Midlingham’da yazılmış bir mektup almıştı. Mektupta şu cümle vardı: “Fanny’nin sağlığı Porth ziyaretinden pek yarar görmedi galiba; hâlâ hiç hoşuma gitmeyen birkaç belirti var.” Doktorla Merritt’in üzerinde anlaştığı ifadeyle bu, dehşetin Midlands kasabasının üzerine hâlâ çökmüş olduğunu anlatıyordu.
Cradock’un ölümünden kısa süre sonra insanlar Porth’un kuzeyindeki tepe ve vadilerde geceleri duyulan tuhaf bir sesten söz etmeye başladı. Meiros’tan son treni kaçırınca Meiros ile Porth arasındaki on millik yolu yürümek zorunda kalan bir adam, sesi ilk duyan kişi olmuş gibiydi. Tredonoc yakınındaki tepenin doruğuna saat on buçukla on bir arasında vardığında tuhaf bir ses fark etmiş; ne olduğunu hiç anlayamamıştı. Uzaklardan gelen bir çığlık gibi, uzun uzun uzayan kasvetli bir ağıttı; uzaklıkta silinip zayıflıyordu. Dinlemek için durmuş, önce ormandaki baykuşların öttüğünü sanmıştı; ama sesin farklı olduğunu söyledi. Uzun bir haykırış duyulmuş, sonra sessizlik olmuş, ardından ses yeniden başlamıştı. Ne olduğunu çıkaramamıştı. Neden korktuğunu bilmeden korkuya kapılınca hızlıca yürümüş ve Porth istasyonunun ışıklarını görünce rahatlamıştı.
O gece karısına bu kasvetli sesten söz etti; karısı da komşulara anlattı. Çoğu bunun “kuruntu” olduğunu, belki içkiden ya da sonuçta baykuşlardan kaynaklandığını düşündü. Ama ertesi gece, Meiros yolunun hemen dışındaki bir kulübede küçük bir eğlenceye katılmış iki üç kişi saat onu biraz geçe eve dönerken sesi duydu. Onlar da sesi, sonbahar gecesinin sessizliğinde tarif edilemeyecek kadar kasvetli, uzun bir ağıt gibi anlattılar. Biri “Bir sesin hayaleti gibiydi,” dedi; bir başkasıysa “Yerin dibinden yükseliyor gibiydi.”
Bölüm etkileşimi
