Dehşet kitap kapağı

5. bölüm / 14

Bölüm V. — Bilinmeyen Ağacın Olayı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: Bölüm V. — Bilinmeyen Ağacın Olayı

BÖLÜM V.

Bilinmeyen Ağacın Olayı
Dr. Lewis, anlayışlı bir gülümsemeyle, akıl almaz bir kuram dinlemeye hazır hâlde Remnant’ı teraslı bahçeye ve denize bakan odaya götürdü.

Doktorun evi, kasabanın merkezine yalnızca on dakikalık yürüme mesafesinde olmasına rağmen öteki evlerden uzakmış gibi duruyordu. Yoldan eve uzanan araba yolu, derin bir ağaçlıktan ve sık çalılıklardan geçiyordu. Evin iki yanında ağaçlar yükseliyor, komşu koruluklarla birleşiyordu. Aşağıda bahçe, yeşil teraslardan basamak basamak yabanıl bitki örtüsüne, kızıl kayaların arasındaki dolambaçlı bir patikaya ve sonunda küçük bir koyun sarı kumlarına iniyordu. Doktorun Remnant’ı götürdüğü oda bu teraslara, suyun ötesindeki körfezin silik sınırlarına bakıyordu. Fransız pencereleri ardına kadar açıktı. İki adam, lambanın yumuşak ışığında oturuyor —Uzak Batı’da katı aydınlatma kurallarının henüz yürürlükte olmadığı günlerdi— yaz akşamının hoş kokularını ve güzel manzarasını seyrediyordu. Sonra Remnant söze başladı:

“Lewis, son zamanlarda ortalıkta dolaşan şu arı, köpek vesaire hakkındaki olağanüstü hikâyeleri duymuşsundur herhâlde?”

“Elbette duydum. Plas Newydd’e çağrıldım; Thomas Trevor’ı tedavi ettim, bu arada kendisi tehlikeyi daha yeni atlattı. Zavallı çocuk Mary Trevor için ölüm belgesini ben düzenledim. Oraya vardığımda ölüyordu. Arılar tarafından sokularak öldürüldüğüne hiç şüphe yok. Llantarnam ve Morwen’de de çok benzer vakalar olduğuna inanıyorum; sanırım ölümle sonuçlanan başka vaka yok. Ne olmuş onlara?”

“Peki, uysal yaşlı çoban köpeklerinin azıp çocuklara saldırdığı hikâyeler?”

“Doğru. Bu vakaların hiçbirini hekim olarak görmedim ama hikâyelerin yeterince doğru olduğuna inanıyorum.”

“Ya kendi kümes hayvanlarının saldırdığı yaşlı kadın?”

“O kesinlikle doğru. Kızı, kendi hazırladıkları bir merhemi yüzüne ve boynuna sürmüş, sonra kadın bana geldi. Yaralar iyiye gidiyor gibiydi; ben de nasıl bir tedavi olduğunu bilmesem de sürdürmesini söyledim.”

“Güzel,” dedi Bay Remnant. Şimdi vurgulu konuşuyordu. “Bütün bunlarla son bir aydır buralarda yaşanan korkunç olaylar arasındaki bağlantıyı görmüyor musun?”

Lewis şaşkınlıkla Remnant’a baktı. Kızıl kaşlarını kaldırıp çatık bir ifadeyle indirdi. Konuşmasında kendi yöresel aksanının izleri duyuluyordu.

“Aman Tanrım!” diye haykırdı. “Yine ne demeye çalışıyorsun? Bu delilik. Bir iki arı sürüsünün azması, huysuz bir köpek ve kötü bir kümes horozuyla uçurumlardan atılan, yolda dövülerek öldürülen şu zavallı insanlar arasında bir bağlantı olduğunu mu söylüyorsun? Bunun hiçbir mantığı yok, biliyorsun.”

“Bence bunun son derece mantıklı olduğuna kuvvetle inanıyorum,” diye karşılık verdi Remnant, büyük bir sükûnetle. “Bak Lewis, geçen gün kulüpte, bütün bu vahşetleri kesinlikle Almanların işlediğini ama aklımızın ermediği bir yöntem kullandıklarını söylerken gülümsediğini gördüm. Anlaşılmaz şeylerden söz ederken kastettiğim tam da şuydu: Williamslar ve ötekiler, kuramlarımızda hiç yeri olmayan bir yolla öldürüldü; her hâlükârda bizim kuramımızda yok, aklımızın ucundan bile geçirmediğimiz bir yol. Ne demek istediğimi anlıyor musun?”

“Bir bakıma anlıyorum. Yöntemin tümüyle özgün olduğunu söylüyorsun, öyle mi? Herhâlde öyledir. Peki sonra?”

Remnant, birazdan söyleyeceklerinin ürkütücü ağırlığı yüzünden, biraz da böylesine derin bir sırrı paylaşmaya gönülsüz olduğundan tereddüt eder gibiydi.

“Şöyle,” dedi, “aynı zamanda ortaya çıkan, son derece olağanüstü iki olgu dizisi olduğunu kabul edersin. Bu iki diziyi birbiriyle ilişkilendirmek akla uygun olmaz mı?”

“Tenterden Çan Kulesi ile Goodwin Sığlıkları hakkındaki filozof da öyle düşünüyordu elbette,” dedi Lewis. “Ama bağlantı ne? Ana Yol’daki zavallı insanları arılar sokmadı, köpekler de hırpalamadı. Atlar kimseyi uçurumlardan atmaz, bataklıklarda boğmaz.”

“Hayır; böyle saçma bir şey öne sürmek istemedim. Hayvanların birden vahşileştiği bütün bu vakalarda sebebin dehşet, panik, korku olduğu benim için apaçık. Kampa hücum eden atların korkudan kudurduğunu biliyoruz. Üzerinde konuştuğumuz öteki vakalarda da sebebin aynı olduğunu söylüyorum. Hayvanlara korku bulaştı; korkmuş bir hayvan, kuş ya da böcek, silahı her neyse onu kullanır. Örneğin atlar paniğe kapıldığında yanlarında biri olsaydı, onu tekmeleriyle yere sererlerdi.”

“Evet, herhâlde öyledir. Ee?”

“Benim inancım şu: Almanlar olağanüstü bir keşif yaptı. Buna Z Işını adını verdim. Eterin yalnızca bir varsayım olduğunu biliyorsun; Marconi akımının bir yerden başka bir yere geçişini açıklamak için var olduğunu kabul etmemiz gerekiyor. Şimdi, maddi eterin yanı sıra bir ruhsal eter de bulunduğunu; bu ortamda karşı konulmaz dürtülerin yönlendirilebildiğini; bu dürtülerin cinayete ya da intihara yönelik olabileceğini varsay. O zaman Meirion’da son birkaç haftadır yaşanan korkunç olaylar açıklanmış olur. Atların ve öteki canlıların bu Z Işını’na maruz kaldığı, bunun da onlarda dehşet yarattığı, dehşetin sonucunda vahşileştikleri benim için apaçık. Ne diyorsun buna? Telepati sağlam temellere oturmuş bir olgu; hipnotik telkin de öyle. Bunu görmek için Encyclopaedia Britannica’ya bakman yeter. Üstelik bazı vakalarda telkin, karşı konulmaz bir buyruğa dönüşecek kadar güçlüdür. Telepatiyle telkini bir araya getirdiğinde, benim Z Işını dediğim şeyin temel unsurlarından fazlasını elde ettiğimizi düşünmüyor musun? Benim varsayımımı kurarken elimde, buhar makinesini icat eden adamın, su ısıtıcısının kapağının inip kalktığını gördüğünde elinde olandan daha çok dayanak bulunduğunu düşünüyorum. Ne dersin?”

Dr. Lewis yanıt vermedi. Bahçesinde büyümekte olan yeni, bilinmeyen bir ağacı izliyordu.

Doktor, Remnant’ın sorusuna yanıt vermedi. Bir kere, Remnant öyle uzun uzun konuşuyordu —bu anlatıda sözleri sıkı sıkıya kısaltıldı— Lewis de onun sesinden yorulmuştu. Bir de Z Işını kuramı ona dayanılması güç denecek kadar aşırı, sabrı paramparça edecek kadar çılgınca geliyordu. Üstelik usandırıcı tartışma uzadıkça Lewis gecede tuhaf bir şeyler olduğunu fark etmeye başladı.

Karanlık bir yaz gecesiydi. Körfezin ötesindeki Ejderha Başı’nın üstünde ay eski ve solgundu; hava dümdüz durgundu. Öyle sakindi ki Lewis, göğe karşı seçilen yüksek bir ağacın en tepesindeki tek bir yaprağın bile kımıldamadığını fark etmişti. Yine de ne olduğunu kestiremediği, adını koyamadığı bir sesi dinliyordu. Yaprakların arasından esen rüzgârın sesi değildi; denizin kayalara usulca vuruşu da değildi, çünkü bu sesi kolayca ayırt edebiliyordu. Başka bir şey vardı. Neredeyse ses bile sayılmazdı; sanki havanın kendisi, bir kilisede orgun büyük pedal boruları açıldığında titreyip kıpırdanan hava gibi titreşiyor, dalgalanıyordu.

Doktor dikkatle dinledi. Ses bir yanılsama değildi; bir an için kuşkulandığı gibi kendi zihninde de değildi. Ama ne yaparsa yapsın, nereden geldiğini ya da ne olduğunu anlayamıyordu. Gece çiçeklerinin kokusuyla dolmuş bahçe teraslarından karanlığa baktı; denizin ötesinde, ağaç tepelerinin üzerinden Ejderha Başı’nı seçmeye çalıştı. Birden, havadaki bu tuhaf titreşimin uzaktaki bir uçak ya da zeplinden geliyor olabileceği aklına geldi. Alışıldık motor uğultusu yoktu ama ses yeni bir motor türünden kaynaklanıyor olabilirdi. Yeni bir motor türü mü? Belki de bir düşman zepliniydi; menzillerinin uzadığı söyleniyordu. Lewis, Remnant’ın dikkatini sese, olası kaynağına ve üzerlerinde belirebilecek tehlikeye çekecekti ki gördüğü bir şey hem soluğunu kesti hem de yüreğini çılgınca bir şaşkınlık ve hafif bir dehşetle çarptırdı.

Gözlerini göğe dikmişti; Remnant’a seslenecekken bir anlığına bakışlarını aşağı indirdi. Bahçedeki ağaçlara baktı ve içlerinden birinin, güneşin batışından bu yana geçen birkaç saat içinde biçim değiştirdiğini dehşetle gördü. En alttaki terası sınırlandıran sık bir pırnal korusu vardı. Korunun üstünde, seyrek ve koyu dallarını göğe karşı yayan uzun bir çam yükseliyordu.

Lewis teraslara doğru bakarken uzun çamın artık yerinde olmadığını gördü. Onun yerinde, pırnalların üstünde, daha büyük bir pırnal olabilecek bir şey yükseliyordu; yoğun yaprakların karalığı, alçaktaki ağaçların üstünde geniş, her yana yayılan, yuvarlak bir bulut gibi yükselmişti.

Karşısındaki manzara tümüyle inanılmaz, olanaksızdı. Böyle bir durumda insan zihninin işleyişi şimdiye dek incelenip kayda geçirilmiş midir, kuşkuludur; belki de hiçbir zaman kaydedilemez. Mutlak hakikatle uğraştığı için matematikçiyi bu işe katmak pek adil olmaz —ölümlülerin mutlak hakikati kavrayabildiği ölçüde— ama bir matematikçi birden iki kenarlı bir üçgenle karşılaşsa ne hissederdi? Sanırım öfkeden çıldırırdı. Lewis de kendi deneyiminin ağacın orada bulunmadığını ona bildirdiği karanlıkta genişleyip yayılan ağaca gözlerini faltaşı gibi açıp bakarken, Aşil ile Kaplumbağa’nın katlanılmaz çelişkisini ilk fark ettiğimizde hepimizi sarsması gereken o şoku bir anlığına hissetti. Sağduyu, Aşil’in kaplumbağayı şimşek hızıyla geçip gideceğini söyler. Matematiğin eğilip bükülmez hakikati ise yeryüzü kaynayıp gökler varlığını yitirene dek Kaplumbağa’nın önde kalacağını bildirir. Böyle bir durumda, insanlık adına, çıldırmamız gerekir. Çıldırmayız; çünkü özel bir lütufla, son başvuru merciinde bütün bilimin yalan olduğuna, en yüce bilimin bile yalan olduğuna dair güvence verilmiştir. Bu yüzden Aşil ile Kaplumbağa’ya sırıtıp geçeriz; Darwin’e sırıtıp Huxley’yle alay ettiğimiz, Herbert Spencer’a güldüğümüz gibi.

Dr. Lewis sırıtıp geçmedi. Orada olamayacağını bildiği kocaman, yayılan ağaca gecenin alacakaranlığında gözlerini dikti. Bakmayı sürdürdükçe, önce yaprakların yoğun karalığı gibi görünen şeyin olağanüstü ışık ve renk görüntüleriyle bezenip parladığını fark etti.

Daha sonra bana şöyle dedi: “Kendi kendime düşündüğümü hatırlıyorum: ‘Dur bakalım, sayıklamıyorum; ateşim tamamen normal. Sarhoş da değilim; akşam yemeğinde üç saatten fazla önce yalnızca bir pint Graves şarabı içtim. Zehirli bir mantar yemedim; deneysel olarak Anhelonium Lewinii de almadım. Ee, şimdi ne oluyor?’”

Gece kararmış, bulutlar solgun ayı ve puslu yıldızları örtmüştü. Lewis ayağa kalktı; Remnant’a bir tür uyarı ve sus işareti yaptı. Remnant’ın ona şaşkınlıkla ağzı açık baktığının farkındaydı. Açık Fransız penceresine yürüdü, dışarıdaki patikaya bir adım attı ve aşağıda, eğimli bahçenin altında, dalgaların köpüklerinin ötesindeki ağacın karanlık şekline dikkatle baktı. Ellerini gözlerinin iki yanına siper ederek arkasındaki lambanın ışığını engelledi.

Ağacın kütlesi —orada olamayacak olan ağaç— gökyüzünün önünde beliriyordu, ama bulutlar toplanınca artık o kadar net seçilmiyordu. Kenarları, yapraklarının sınırları eskisi kadar belirgin değildi. Lewis, içinde bir tür titrek hareket sezdiğini düşündü; oysa hava tam bir durgunluk içindeydi. Öyle bir geceydi ki yanan bir kibriti kaldırıp alevi hiç titremeden, bir yana eğilmeden yanarken seyredebilirdiniz.

“Bilirsiniz,” dedi Lewis, “yanmış bir kâğıt parçası bazen bacadan çıkmadan önce kömürlerin üstünde asılı kalır ya, içinden küçük ateş solucanları geçer. Biraz uzaktan durup bakıyorsanız, gördüğüm şey de öyleydi. Sarı ışık iplikçikleri, incecik çizgiler; ateş benekleri ve kıvılcımlar; sonra toplu iğne ucu kadar bir yakut parıltısı, kara boşlukta gezinen bir yeşil, sanki bir zümrüt sürünüyordu; ardından koyu mavi damarlar. ‘Vay başıma gelen!’ diye Galce düşündüm, ‘Bütün bu renkler, bu yanış da ne?’”

“Tam o sırada odanın kapısı gök gürültüsü gibi çalındı; uşağım, yaşlı Bay Trevor Williams’ın çok ağırlaştığını söyleyerek hemen Garth’a çağrıldığımı bildirdi. Kalbinin pek sağlam olmadığını biliyordum; hemen gitmem gerekti, Remnant’ı da bütün bunlardan kendi başına bir anlam çıkarmaya bıraktım.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…