Bölümler 14Şu an: Bölüm Vıı. — Saklanan Almanlar Vakası
- 1 Bölüm I. — Dehşetin Gelişi2.723 kelime
- 2 Iı. Bölüm — Köyde Ölüm710 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Doktorun Kuramı1.848 kelime
- 4 Bölüm Iv. — Dehşetin Yayılışı1.659 kelime
- 5 Bölüm V. — Bilinmeyen Ağacın Olayı1.526 kelime
- 6 Bölüm Vı. — Bay Remnant’ın Z Işını1.502 kelime
- 7 Bölüm Vıı. — Saklanan Almanlar Vakası1.514 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Bölüm Vııı. — Bay Merritt’in Buldukları1.484 kelime
- 9 Bölüm Ix. — Sudaki Işık1.488 kelime
- 10 Bölüm X. — Çocuk ve Güve1.374 kelime
- 11 Bölüm Xı. — Treff Loyne Çiftliği’nde1.474 kelime
- 12 Bölüm Xıı. — Öfke Mektubu1.902 kelime
- 13 Bölüm Xııı. — Bay Secretan’ın Son Sözleri1.599 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Dehşetin Sonu3.446 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM VII.
Saklanan Almanlar Vakası
Lewis, söylentilerin görkemini düşünürken bir an nefesi kesilip sustu. Almanlar çoktan karaya çıkmış, yeraltına saklanmış, geceleri İngiltere’nin gücüne gizlice ve korkunç biçimde saldırıyordu! “Ruslar” efsanesini zavallı bir masala çeviren; Mons Efsanesi’ni bile etkisiz bırakan bir tasarıydı bu.
Korkunçtu. Yine de…
Gözlerini Merritt’ten ayırmadan ona baktı: köşeli kafalı, siyah saçlı, sağlam yapılı bir adamdı. O an sinirli olduğu belliydi; ama anlattığı öyküler doğru olsun ya da o yalnızca doğru olduklarına inansın, bu hâline şaşmamak gerekirdi. Lewis eniştesini yirmi yılı aşkın süredir tanıyordu ve onu kendi küçük dünyasında hep güvenilir biri olarak görmüştü. “Ama gelgelelim,” dedi doktor kendi kendine, “o adamlar kendi küçük dünyalarının sınırlarını aşınca yitip gidiyor. Madam Blavatsky’ye inananlar işte onlar.”
“Peki,” dedi, “sen kendin ne düşünüyorsun? Almanlar karaya çıkıp ülkenin bir yerlerinde saklanmış: bu fikir biraz aşırı kaçmıyor mu?”
“Ne düşüneceğimi bilmiyorum. Olguları görmezden gelemezsin. Stratfordshire’ın dört bir yanında fabrikalarda tüfekleriyle, silahlarıyla nöbet tutan askerler var; o silahlar ateşleniyor. Duyduğumu söyledim sana. Peki askerler kime ateş ediyor? Midlingham’da kendi kendimize sorduğumuz soru bu.”
“Elbette, anlıyorum. Olağanüstü bir durum.”
“Olağanüstü olmanın da ötesinde; korkunç bir durum. Karanlıkta terör var ve bundan kötüsü olamaz. Sana söz ettiğim genç adamın dediği gibi, ‘Cephede neyle karşı karşıya olduğunu biliyorsun.’”
“İnsanlar gerçekten de birtakım Almanların bir şekilde İngiltere’ye geçip yeraltına saklandığına mı inanıyor?”
“Yeni türden zehirli gazları olduğunu söylüyorlar. Bazıları yeraltında sığınaklar kazıp gazı orada ürettiklerini, sonra gizli borularla atölyelere taşıdıklarını düşünüyor; başkaları da fabrikalara gaz bombaları attıklarını söylüyor. Yetkililerin anlattıklarına bakılırsa, Fransa’da kullandıklarından daha beter olmalı.”
“Yetkililer mi? Midlingham çevresinde saklanan Almanlar olduğunu kabul ediyorlar mı?”
“Hayır. Buna ‘patlamalar’ diyorlar. Ama patlama olmadığını biliyoruz. Midlands’da patlamanın nasıl ses çıkardığını ve nasıl göründüğünü biliriz. Bir de bu ‘patlamalarda’ ölenlerin fabrikalarda tabutlarına konduğunu biliyoruz. Yakınlarının onları görmesine izin verilmiyor.”
“Öyleyse Alman kuramına inanıyorsun?”
“İnanıyorsam, bir şeye inanmak zorunda olduğumuz içindir. Bazıları gazı gördüğünü söylüyor. Dunwich’te yaşayan bir adamın, bir gece Dunwich Ortak Alanı’nın yanındaki ağaçların tepesi üzerinde süzülen, içinde ateş kıvılcımları olan kara bir bulut gördüğünü duydum.”
Lewis’in gözlerine tarif edilemez bir hayret ışığı doldu. Remnant’ın ziyaret ettiği gece havanın titrek titreşimi, güneş battıktan sonra bahçesinde büyüyen kara ağaç, alev alev yanan zümrüt ve yakut kıvılcımlarıyla bezeli tuhaf yapraklar… Garth’ı ziyaretinden döndüğünde bunların hepsi yok olmuştu. Şimdi de benzer yapraklar, İngiltere’nin ta ortalarında yanan bir bulut gibi belirmişti. Bu katlanılmaz gizem, bu dehşetli yazgı neye işaret ediyordu? Ama bir şey açıktı, kesindi: Meirion’un dehşeti Midlands’ın da dehşetiydi.
Lewis, mümkünse bütün bunları eniştesinden gizlemeye kesin olarak karar verdi. Merritt, Midlingham’ın dehşetinden kaçıp sığınacak bir şehir gibi Porth’a gelmişti; elden gelirse, dehşet bulutunun ondan önce gelip batı topraklarının üzerine kara bir gölge gibi çöktüğünü bilmesin diye korunmalıydı. Lewis kadehini uzattı ve sakin bir sesle konuştu:
“Çok tuhaf, gerçekten; içinde ateş kıvılcımları olan kara bir bulut, öyle mi?”
“Bunu doğrulayamam, biliyorsun; yalnızca bir söylenti.”
“Anladım. Peki, anlattığın bütün bunların ve öteki olayların gizlenmiş Almanlara bağlanması gerektiğini mi düşünüyorsun, yoksa buna mı yatkınsın?”
“Dediğim gibi; insan bir şeye inanmak zorunda.”
“Ne demek istediğini anlıyorum. Şüphesiz doğruysa, insanlık tarihinde herhangi bir ulusa indirilmiş en korkunç darbedir bu. Düşman içimize yerleşmiş! Ama gerçekten mümkün mü? Bunu nasıl gerçekleştirmiş olabilirler?”
Merritt, Lewis’e bunun nasıl yapıldığını, daha doğrusu insanların bunun nasıl yapıldığını söylediklerini anlattı. Ona göre bu, İngiltere’yi ve Britanya İmparatorluğu’nu yok etmeye yönelik büyük Alman planının bir parçası, hem de çok önemli bir parçasıydı.
Bazılarına göre plan yıllar önce, belki de Fransa-Prusya Savaşı’ndan kısa süre sonra hazırlanmıştı. Moltke, İngiltere’yi istila etmenin (istila sözcüğünün olağan anlamıyla) çok büyük güçlükler doğuracağını görmüştü. Konu, ordunun ve siyasetin en üst çevrelerinde durmadan tartışılıyordu; bu çevrelerde genel kanı, İngiltere’nin istilasının en iyi ihtimalle Almanya’yı çok ağır güçlüklerle karşı karşıya bırakacağı ve Fransa’yı tertius gaudens konumuna getireceğiydi. İsveçli profesör Huvelius, çok yüksek rütbeli bir Prusyalı devlet adamına başvurduğunda durum böyleydi.
Merritt böyle anlattı. Burada parantez içinde şunu söylemek isterim: Huvelius, anlatılanlara bakılırsa olağanüstü bir adamdı. Yazılarından bağımsız olarak kişiliği ele alındığında, son derece sevimli biri olduğu anlaşılıyordu. İsveçlilerin çoğundan, kesinlikle İsveç’teki ortalama bir üniversite profesöründen çok daha zengindi. Ama yaşadığı üniversite kentinde eski püskü yeşil redingotu ve yıpranmış kürklü şapkası dillere destandı. Kimse ona gülmezdi; çünkü Profesör Huvelius’un kişisel servetinin her kuruşunu, maaşının da büyük bir bölümünü iyilik ve hayır işlerine harcadığı iyi bilinirdi. Birinin dediğine göre, başkaları birinci katta rahatça yaşayabilsin diye kendisi tavan arasında yaşarmış. Veremden ölmek üzere olan yoksul bir sokak kadını hastanede biraz lüksün tadını çıkarabilsin diye bir ay boyunca yalnızca kuru ekmek ve kahveyle beslendiği anlatılırdı.
İnsan soyunun sonsuz yozlaşmasını kanıtlamak üzere De Facinore Humano adlı incelemeyi yazan da işte bu adamdı.
İşin tuhafı, Profesör Huvelius dünyanın en alaycı kitabını—Hobbes onun yanında pembe bir duygusallık vaizi kalırdı—en yüce amaçlarla yazmıştı. İnsanların çektiği sefaletin, talihsizliğin ve kederin büyük bir bölümünün, insan yüreğinin doğası gereği ve temelde iyi niyetli ve nazik olduğu, tam anlamıyla erdemli olmasa bile, yolundaki yanlış kabule dayanan sahte uzlaşımdan kaynaklandığını düşünüyordu. Bir bölümde şöyle der: “Katil, hırsız, suikastçı, ırz düşmanı ve bütün o iğrenç güruh, insan erdemine ilişkin yanlış iddia ve budalaca inanç yüzünden ortaya çıkar. Kafesteki aslan elbette yırtıcı bir hayvandır; peki ona kuzu der ve ininin kapılarını açarsak ne olur? Yiyeceği erkeklerin, kadınların ve çocukların ölümünden, kafesin kilidini açanlardan başka kim sorumlu tutulabilir?” Ardından, insanın kötülüğü öğretisine göre davranarak kralların ve halkları yönetenlerin insan sefaletinin toplamını büyük ölçüde azaltabileceğini göstermeye koyulur. “En büyük kötülüklerden biri olan savaş her zaman sürecektir,” der. “Ama bilge bir kral uzun savaş yerine kısa savaşı, uzun kötülük yerine kısa kötülüğü yeğler. Bunu düşmanlarına karşı yüreği merhametle dolu olduğu için yapmaz; insan yüreğinin doğuştan kötü olduğunu gördük. Fethetmek, üstelik çok sayıda insan ya da hazine harcamadan kolayca fethetmek istediği için yapar; bunu başarırsa halkının onu seveceğini ve tacının güvende kalacağını bilir. Böylece kısa ve zaferle sonuçlanan savaşlar yürütür; yalnız kendi ulusunu değil, düşman ulusunu da esirger, çünkü kısa savaşta kayıplar iki tarafta da uzun savaştakinden az olur. Ve böylece kötülükten iyilik doğar.”
Peki, Huvelius sorar, böyle savaşlar nasıl yürütülmelidir? Bilge prens, diye yanıtlar, düşmanın sonsuz ölçüde yozlaşabilir ve sonsuz ölçüde budala olduğunu varsayarak işe koyulur; çünkü insanın başlıca özellikleri budalalık ve yozlaşmadır. Bu yüzden prens, düşmanının en üst kurullarında kendine dostlar edinir; halkın arasından da yandaş toplar. Daha da zengin olma fırsatı sunarak varlıklıları rüşvetle yanına çeker, yoksulları da tumturaklı sözlerle kazanır. “Yaygın kanının aksine, servete düşkün olanlar varlıklılardır; halka ise bilinmeyen tanrıları özgürlükten söz ederek ulaşılır. Özgürlük ve benzeri sözlerle öyle büyülenirler ki bilge kişiler yoksullara gidip ellerindeki az şeyi de alabilir, onları sıkı bir tekmeyle gönderebilir ve gördükleri muamelenin adının özgürlük olduğunu söylerlerse, yoksulların gönlünü ve oylarını sonsuza dek kazanabilir.”
Huvelius’a göre, bu ilkeleri izleyen bilge prens fethetmek istediği ülkede mevzilenir; “hatta fazla uğraşmadan, savaş başlamadan önce garnizonlarını düşman ülkesinin ta kalbine gerçekten ve kelimenin tam anlamıyla yerleştirebilir.”
Bu uzun ve yorucu bir ara söz; ama Merritt’in eniştesine anlattığı uzun öyküyü açıklamak için gerekli. Merritt bu öyküyü Almanya’da bulunmuş Midlandslı bir ileri gelen kişiden dinlemişti. Öykünün ilk olarak, az önce aktardığım Huvelius pasajından esinlenmiş olması muhtemel.
Merritt, neredeyse aziz denebilecek gerçek Huvelius hakkında hiçbir şey bilmiyordu; İsveçli profesörü bir ahlaksızlık canavarı sanıyordu, kendi deyişiyle “Neech’ten bile beter”—kuşkusuz Nietzsche’yi kastediyordu.
Böylece Huvelius’un planını Almanlara nasıl sattığını anlattı: İngiltere’yi Alman askerleriyle doldurma planını. Uygun olduğu düşünülen belirli yerlerde toprak satın alınacak, bu toprakların görünürdeki sahipleri olmaları için İngilizlere para verilecek, ülke adeta temellerine kadar kazılana dek gizlice kazılar yapılacaktı. Gerçekten de İngiltere’nin seçilmiş bölgelerinin altına yeraltında bir Almanya kazılacaktı: iyi drenajı ve havalandırması olan, su sağlanan büyük mağaralar ve yeraltı kentleri kurulacak; bu yerlerde “Gün” doğana dek yıllar boyunca bol miktarda yiyecek ve mühimmat stoklanacaktı. Sonra gizli garnizon, önceden haber alarak dükkânları, otelleri, büroları ve villaları terk edip yeraltında kaybolacak, İngiltere’yi kalbinden kanatmaya başlamak üzere hazır bekleyecekti.
“Bunu bana Henson anlattı,” dedi Merritt uzun öyküsünün sonunda. “Buckley Demir ve Çelik Sendikası’nın başındaki Henson. Almanya’da çok bulunmuş.”
“Evet,” dedi Lewis, “elbette olabilir. Öyleyse tarif edilemeyecek kadar korkunç.”
Öyküde korkunç derecede akla yatkın bir yan buldu gerçekten. Elbette olağanüstü, eşi benzeri duyulmamış bir plandı; ama imkânsız görünmüyordu. Devasa ölçekte bir Truva Atı’ydı. Hatta Henson’ın kuramı doğruysa, Lewis’in düşündüğüne göre, içine savaşçıların gizlendiği atın öyküsü de aldatılmış Truvalıların onu Troya’nın kalbine sürüklemesiyle İngiltere’nin başına gelenlerin önceden haber veren bir meseli sayılabilirdi. Bu kuram, Belçika ve Fransa’daki Alman hazırlıkları hakkında duyduklarıyla da kesinlikle örtüşüyordu: işgalciyi bekleyen top mevzileri, Belçika topraklarındaki, aslında Alman kaleleri olan Alman fabrikaları, Aisne kıyısındaki toplar için hazırlanmış mağaralar… Lewis, Londra’ya hâkim tepelerdeki şüpheli beton tenis kortlarıyla ilgili bir şeyler duyduğunu bile hatırlıyor gibiydi. Ama İngiltere toprağının altına gizlenmiş bir Alman ordusu! Bu düşünce en yürekli insanın bile içini ürpertirdi.
Yanan ağaç mucizesinden anlaşıldığı kadarıyla, Midlingham’da gizemli ve korkunç bir biçimde bulunan düşman Meirion’da da vardı. Lewis, bildiği ülkeyi—yabani, ıssız yamaçlarını, derin ormanlarını, çorak ve tenha köşelerini—düşününce, gizli adamların ölümcül girişimi için bundan daha elverişli bir bölge bulunamayacağını kabul etmek zorunda kaldı. Yine de Meirion’da İngiltere ordularına ya da mühimmatlarına pek zarar verilemeyeceğini düşündü. Amaçları panik ve dehşet yaratmak mıydı? Belki de öyleydi; peki ya Ana Yol’un altındaki kamp? İlk hedeflerinin orası olması gerekirdi, ama orada hiçbir zarar verilmemişti.
Lewis, atların paniğinden beri o kampta insanların korkunç biçimde öldüğünü bilmiyordu. Kamp artık derin ve geniş bir hendek, çevresine dolanmış sık ve vahşi bir dikenli tel yumağıyla tahkim edilmişti; her köşesine de bir makineli tüfek yerleştirilmişti.
Bölüm etkileşimi
